Reisinspiratie: Herfst in de Achterhoek

Vorige week was het herfstvakantie en ging ik samen met Stijn een weekje naar de Achterhoek! Als kind ben ik hier al vaak geweest en het leek me heerlijk om weer een weekje te verblijven in deze prachtige omgeving. Daarnaast ben ik de afgelopen keren steeds met het vliegtuig naar mijn vakantiebestemming gevlogen en heb ik gemerkt dat zo’n reis best intensief is voor mij met mijn beperking. Daarom gingen we dit keer op vakantie in eigen land! In deze blog zet ik al mijn rolstoelvriendelijke hotspots op een rijtje.

Vervoer

Het fijne aan een vakantie in eigen land is dat je er met eigen vervoer naartoe kunt op het moment dat jij wilt, want je bent niet gebonden aan vliegtijden. Stijn moest op de dag van vertrek nog werken en daarom gingen we pas aan het einde van de middag op pad met mijn aangepaste auto. Ik vond dat eigenlijk wel prettig, want ik had die dag alle tijd voor mijn persoonlijke verzorging en kon rustig mijn eigen spullen inpakken. Een ander voordeel is dat je zoveel spullen mee kunt nemen als je zelf wilt, omdat je meer mee kunt nemen dan één koffer van maximaal 25 kilo. Zo kon ik makkelijk mijn laptop meenemen om tijdens de vakantie te bloggen en zowel mijn handbewogen rolstoel als ook de elektrische rolstoel. Thuis wissel ik namelijk continu af tussen deze twee rolstoelen en dat kon nu op vakantie ook!

Accommodatie

Manon in bungalowpark Landal Stroombroek. tijdens haar vakantie in de Achterhoek.

Manon in bungalowpark Landal Stroombroek..

We logeerden in een aangepaste 4-persoons bungalow van Landal Stroombroek in Braamt (vlakbij Doetinchem), één van de parken van Landal Greenparks. Deze had ik gevonden op een speciale webpagina van Landal waarop alle aangepaste bungalows vermeld staan. Het huisje was niet groot, maar prima toegankelijk en had een tuintje (hier was ik zelf super blij mee, omdat ik thuis alleen een balkon heb). Er waren twee slaapkamers, een onderrijdbaar aanrecht en een badkamer met twee beugels naast het (ietwat hoge) toilet, een stoeltje aan de muur bij de douche en een wastafel die je handmatig in hoogte kunt verstellen. Daarnaast zijn er allerlei faciliteiten op het park, zoals een restaurant, snackbar, parkshop, een beauty center en zelfs een rolstoeltoegankelijke escape room (en ja, die hebben wij geprobeerd!)! Alles is dus binnen handbereik voor een heerlijk relaxte vakantie!

De aangepaste douche en toilet met beugels in de aangepaste bungalow voor mindervaliden.

Activiteiten

Doetinchem

De grootste stad in de Achterhoek is Doetinchem. Alle andere leuke dorpjes liggen rondom deze stad. Mensen uit de omgeving gaan naar deze stad om een dagje te winkelen, gezellig uit eten te gaan of om een avondje te stappen. Rondom de Sint Catharinakerk op het centrale Simonsplein vind je alle grote winkelketens, héél veel leuke restaurantjes (verderop in de blog deel ik mijn favorieten) en gezellige cafés. Na het winkelen is het heerlijk om moe maar voldaan neer te ploffen op één van de terrassen (met terrasverwarming) voor een drankje en hapje en mensen te kijken.

’s Heerenberg

De Achterhoek heeft een zeer rijke geschiedenis. Het leukste plaatsje waar we geweest zijn deze week vond ik ’s Heerenberg. Dit gezellige stadje is een verzameling van vele rijksmonumenten en gemeentelijke monumenten met als grootste monument kasteel Huis Bergh. De bouw van dit kasteel startte in de Middeleeuwen en was het stamslot van de heren Van den Bergh. In de tachtigjarige oorlog heeft het kasteel veel te lijden gehad en is het volledig uitgebrand. Nadat het kasteel jaren leeg had gestaan en zeer in verval was geraakt, werd het kasteel en alle bijbehorende bezittingen in 1912 eigendom van de textielfabrikant Jan van Heek. Hij heeft ervoor gezorgd dat het kasteel in ere hersteld werd en verzamelde allerlei Italiaanse schilderijen. Vandaag de dag is het kasteel opengesteld voor publiek en kun je er de verzamelde schilderijen en portretten van de bewoners bekijken. Bijna alle monumenten in het dorp waren vroeger het bezit van de heren Van den Bergh en zelfs de nieuwe gebouwen zijn in de karakteristieke stijl van de stad gebouwd. Super indrukwekkend!

Manon voor Kasteel Huis Bergh in 's Heerenbergh tijdens haar vakantie in de Achterhoek

Manon voor Kasteel Huis Bergh in ’s Heerenbergh.

Het Montferland

Tussen de plaatsen ’s Heerenberg, Doetinchem, Didam en de Duitse grens ligt het heuvelachtige bosgebied het Montferland. Hier kun je heerlijk wandelen en genieten van de natuur. In het plaatsje Beek ligt zelfs een speciaal wandelpad van ongeveer 2 km voor rolstoelers! In de video die binnenkort op mijn YouTube-kanaal verschijnt zie je dat we dit pad hebben uitgetest. Voor elektrische rolstoelen is dit pad goed te doen, maar voor handbewogen rolstoelen is het toch wel een uitdaging. Aan het begin van het pad ligt wel wat zand. Na het bewandelen van deze route was het vervolgens heerlijk opwarmen onder het genot van een kop thee met appelgebak bij Uitspanning ’t Peeske. Dit is aan het begin van het pad en daar vind je ook de rolstoelparkeerplaatsen.

Restaurants

Tijdens onze vakanties vinden Stijn en ik het super gezellig om uit eten te gaan. Omdat er een aantal bekenden van ons in de Achterhoek wonen, hebben we deze week meerdere keren buiten de deur gegeten. Wat een heerlijkheid! Mijn favorieten vind je hieronder. Toevallig zijn dit allemaal restaurants in het centrum van Doetinchem.

’t Zusje

Tapas restaurant ’t Zusje is een heel nieuw concept afkomstig uit het zuiden van Nederland, maar op dit moment hebben ze al 20 vestigingen in heel Nederland. Wellicht dus ook wel bij jou in de buurt! Het is een all you can eat restaurant met een luxe uitstraling. Voor een bedrag van €28,80 (excl. drankjes) kun je de hele avond onbeperkt allerlei kleine gerechtjes bestellen. De tafel is de hele avond voor jullie gereserveerd, dus je mag blijven zolang je wilt (om 22.30 uur sluit de keuken). Iedere ronde mag je twee hapjes per persoon bestellen met zoveel rondes als je maar wilt. De indeling van deze vestiging was erg ruim en er was zelfs een rolstoeltoilet aanwezig! Wij komen zeker vaker terug bij ’t Zusje, want we hebben ontdekt dat er sinds kort ook een vestiging in hartje Utrecht is!

Stadscafé Simons

Stadscafé Simons is een groot café waar je tijdens of na het shoppen kunt aanschuiven voor een ontspannen lunch of diner. Ook kun je er terecht voor een high tea. De sfeer is ontspannen en laagdrempelig en dat maakt het zo fijn om hier naartoe te gaan. Er zijn geen drempels om binnen te komen. Binnen is het wel een beetje krap door de vele tafels en stoelen, maar het personeel is zeer behulpzaam om je van een goede plaats te voorzien. De toiletten bevinden zich helaas wel beneden.

Stretto

De lekkerste pizza’s van de Achterhoek eet je bij Stretto, aldus mijn vriendinnetje die in Doetinchem woont. En wij zijn het daar zeker mee eens! Halverwege de vakantie was ik redelijk moe en had ik behoefte aan een avondje bankhangen in ons huisje bij de fijne openhaard. Op advies van mijn vriendin haalden we pizza bij Stretto voordat we op huis aan gingen. Kaarsjes aan, dekentje erbij en genieten van een heerlijke pizza! Ik hoorde wel dat de eigenaren deze zaak willen verkopen, dus als je hier nog langs wilt, moet je snel zijn!

Tot slot

Wij hebben ons weer super vermaakt tijdens deze heerlijke vakantie in eigen land. Wat heeft Nederland toch veel moois te bieden en wat heb ik veel geleerd over ons land en onze cultuur! In de toekomst komen we zeker terug, want het prachtige landschap en de rustige sfeer zorgden ervoor dat ik mijn best wel hectische leventje in de Randstad even helemaal vergat. Ben jij al eens in de Achterhoek geweest? Of heb je leuke tips voor mij voor een volgende vakantie in eigen land? Laat het me weten door te reageren onder dit bericht!

Manon en Stijn tijdens hun vakantie in de Achterhoek.

Manon en Stijn tijdens hun vakantie in de Achterhoek.

Volg mij op social media!

Toegankelijkheid als persoonlijke missie

Van 1 tot en met 6 oktober was het de Week van de Toegankelijkheid en werden er overal in het land acties georganiseerd om meer aandacht te vragen voor toegankelijkheid. Zo ben ik in de media geweest om te vertellen over het initiatief Toegankelijk Uiteten Utrecht, waarbij een aantal restauranthouders actief mensen met een beperking uitnodigen om de toegankelijkheid en gastvrijheid in hun restaurant te komen testen. Een super initiatief! In deze blog vertel ik iets meer over mijzelf en hoe ik mij samen met mijn ouders en broer al bijna 22 jaar inzet voor toegankelijkheid.

Met de paplepel ingegoten

Op vijfjarige leeftijd werd ik na het ongeluk, wat ik samen met mijn vader kreeg, afhankelijk van mijn rolstoel en hierdoor kwamen wij er als gezin al snel achter hoe slecht de maatschappij ingericht is op mensen met een beperking. Vooral mijn vader had een sterke drive om zich in te zetten voor toegankelijkheid door zijn werk als projectleider in de bouw waarbij hij veel gesprekken voerde met architecten. Soms schaamde ik mij stiekem een beetje als hij weer eens alle aandacht naar ons toetrok om aandacht te vragen voor een ontoegankelijke situatie, maar tegenwoordig doe ik dit zelf ook en schamen mensen zich nu soms voor mij! Naast alle fysieke obstakels die we als gezin tegenkwamen, werden we ook geconfronteerd met de beeldvorming die mensen zonder beperking hebben over mensen met een beperking. Het is dikwijls voorgekomen dat ik samen met mijn vader in de winkelstraat van onze woonplaats liep/rolde en dat mensen over mijn hoofd aan mijn vader vroegen hoe het met mij ging. Hoe bizar! Twee situaties uit mijn kindertijd die veel indruk op mij hebben gemaakt wil ik graag met je delen.

Concert in het Gelredome

Een lachende zesjarige Manon op haar hoog-laag-bed met een poster van de Spice Girls op de achtergrond.

Een lachende zesjarige Manon op haar hoog-laag-bed met een poster van de Spice Girls op de achtergrond.

Tijdens mijn revalidatie in het revalidatiecentrum werd ik door mijn vriendinnetjes daar bekend met de muziek van de Spice Girls. In maart 1998 gaf deze meidengroep een concert in het Gelredome in Arnhem. De werkgever van mijn vader had zogenaamde business seats in het Gelredome en hij had deze vrijgesteld voor ons om het concert bij te kunnen wonen. Vooraf had mijn vader nog gebeld met het stadion om er zeker van te zijn dat alles goed geregeld was voor mij met de rolstoel. Samen met mijn moeder en twee vriendinnetjes gingen we vol spanning voor het concert op weg naar Arnhem. Toen we aankwamen bij de ingang voor de business seats werd ons gezegd dat wij daar niet in konden en dat wij naar de zogenaamde rolstoelingang moesten aan de andere kant van het stadion. Eenmaal daar aangekomen liet de beveiliging ons ook daar niet binnen, omdat wij geen speciale rolstoeltickets hadden. Mijn moeder gaf aan dat hierover gebeld was en dat ons toegezegd was dat het geen probleem zou zijn. Maar voorlopig kwamen wij het stadion dus niet in. Mijn moeder heeft lang getwijfeld om mijn vader te bellen, omdat ze wist hoe gevoelig dit soort situaties bij hem lagen destijds, zo kort na ons ongeluk. Echter had ze geen andere keuze, omdat we anders weer naar huis konden zonder ook maar iets van het concert mee te hebben gekregen. Het raakte mijn vader zo erg dat zijn dochter niet toegelaten werd tot het concert waar ze zó graag naartoe wilde dat hij direct het Gelredome heeft gebeld om de persoon waarmee hij afspraken had gemaakt flink de waarheid te vertellen. Uiteraard was die op deze zaterdagavond niet bereikbaar (geluk bij een ongeluk voor hem), maar op maandagochtend vertelde mijn vader dit verhaal uiteraard ook aan zijn werkgever en hij heeft toen per direct zijn business seats opgezegd! Mijn moeder, vriendinnetjes en ik zijn uiteindelijk wel toegelaten bij de business seats ingang na het telefoontje van mijn vader, maar bij het buffet diner werd ik meerdere keren aangesproken door personeel van het Gelredome dat ik daar niet mocht zijn, omdat er speciale rolstoelplaatsen zijn elders in het stadion. Dit zorgde ervoor dat ik als zesjarig meisje ontroostbaar was, omdat ik mij zo niet welkom voelde.

Kinderfeestjes

Een lachende Manon met haar vriendinnen op de trampoline tijdens een feestje van haar vriendin. Manon zit op de trampoline en wordt vastgehouden door 2 vriendinnen terwijl de andere 3 meiden springen.

Manon met haar vriendinnen op de trampoline tijdens een feestje van haar vriendin.

Ook mijn moeder heeft op haar manier haar steentje bijgedragen aan een betere beeldvorming en toegankelijkheid voor mensen met een beperking. Ten tijde van het ongeluk was ik 5 jaar en had ik een leuke groep vriendinnetjes in mijn klas. Toen ik na mijn revalidatie weer terugkwam in mijn oude klas, merkte ik dat mijn positie in de vriendengroep veranderd was. Mijn vriendinnetjes en ik kwamen erachter dat een rolstoel toch best lastig is en dat ik niet meer overal aan mee kon doen. Op die leeftijd was het bijvoorbeeld erg populair om tijdens kinderfeestjes te gaan discozwemmen en een paar jaar later slaapfeestjes te organiseren. Als één van de vriendinnetjes afhankelijk is van een rolstoel vraagt dit heel veel van de ouders die het feestje organiseren. Vaak werd dan gevraagd of mijn moeder ook mee wilde met discozwemmen, zodat zij mij kon begeleiden of ik werd niet uitgenodigd of er werd een ‘apart feestje’ voor mij alleen georganiseerd na het echte kinderfeestje. Mijn moeder is altijd het gesprek aangegaan met de ouders hierover om met hen te zoeken naar oplossingen waardoor ik toch leuke dingen kon blijven doen met mijn vriendinnetjes en niet buiten de groep zou komen te vallen.

Mijn drive voor toegankelijkheid

In mijn tienerjaren begon ik mij zelf ook steeds meer in te zetten voor toegankelijkheid. Als jonge meid wil je namelijk alles uit het leven halen wat erin zit! Was een activiteit voor mij met mijn rolstoel niet mogelijk? Dan zou ik bewijzen dat het wel degelijk mogelijk was, al dan niet met aanpassingen! Toen we met de middelbare school een dagje naar Walibi gingen, regelde ik dat de zus en vriend van mijn beste vriendin mee mochten om mij in de attracties te tillen. En toen ik op mijn 21e mijn aangepaste auto kreeg en erachter kwam dat ik niet bij de parkeerautomaten kon, heb ik direct de gemeente gebeld en ze voor de keuze gesteld om dit aan te passen of het parkeren voor mensen met een beperking gratis te maken in mijn woonplaats.

De toegankelijkheid bevorderen is een harde strijd. Het is niet altijd leuk en je moet er een lange adem voor hebben, maar het geeft me zoveel voldoening om mensen en instanties bewust te maken van toegankelijkheid en te zien dat situaties echt aangepakt worden om toegankelijk te maken voor iedereen.

Zaken die voor mij vanzelfsprekend zijn geworden in de afgelopen 20 jaar, zijn dat voor andere mensen met een beperking niet. En daarom ben ik in 2015 begonnen met het maken van video’s op mijn YouTube-kanaal om nog meer mensen te kunnen bereiken. Want ik kan wel schrijven over ontoegankelijke situaties, maar als mensen het echt kunnen zien, zijn zij veel meer bereid om er sneller iets aan te doen. Ook ga ik als ambassadeur voor De Zonnebloem op pad om de toegankelijkheid van vrijetijdslocaties in kaart te brengen in video’s.

Toekomst

Gelukkig is de toegankelijkheid van Nederland in de afgelopen 20 jaar al heel erg verbeterd en wordt er op steeds meer gebieden rekening gehouden met mensen met een beperking. Maar we zijn er nog niet! Iedere dag komen we nog steeds veel situaties tegen die niet zijn ingericht op mensen met een beperking, waardoor zij niet volwaardig kunnen deelnemen aan de maatschappij. Er is dus nog genoeg werk aan de winkel! Wat zijn volgens jou situaties die aangepast moeten worden voor mensen met een beperking?

Manon in Diergaarde Blijdorp tijdens het vloggen over toegankelijkheid voor de Zonnebloem.

Manon in Diergaarde Blijdorp tijdens het vloggen over toegankelijkheid voor de Zonnebloem.

Vond je deze blog interessant? Laat het me weten door hieronder een reactie achter te laten! Ben je nieuwsgierig geworden naar mij en mijn missie om de wereld toegankelijker te maken? Volg me op social media!

 

 

 

Update revalidatie #2 inclusief boekentip

Na het uploaden van mijn video Update revalidatie #1 was het mijn bedoeling om wekelijks een video op mijn YouTube-kanaal te plaatsen waarin ik vertel over de voortgang van mijn revalidatietraject. Echter kwam het er de afgelopen weken steeds niet van om een video op te nemen en daarom besloot ik nu om deze blog te schrijven met een update omtrent mijn revalidatie. Daarnaast geef ik in deze blog een boekentip van een boek wat mij de afgelopen weken heeft geïnspireerd.

Het gaat niet goed

Ik vind het altijd moeilijk om te zeggen als het niet goed met mij gaat. Het klinkt zo dramatisch en zo wil ik helemaal niet overkomen. Maar op dit moment kan ik moeilijk zeggen dat het goed gaat. Ik word iedere dag wakker met hevige hoofdpijn (een 8, op een schaal van 0 tot 10) en ik lig bijna de hele dag in bed, omdat dat me de meeste rust geeft. Aan het begin van het traject heb ik er zelf voor gekozen om hier volledig open en eerlijk over te zijn en daar horen ook de minder goede tijden bij. Daarom heb ik er toch voor gekozen om deze blog te schrijven én te plaatsen.

Tot op heden heb ik dus ook nog niet het gevoel dat het revalidatietraject me helpt. Ik zie wel vooruitgang, maar nog geen verbetering. Ik vergelijk een revalidatietraject graag met een verandertraject en hier heb ik er veel van mogen begeleiden vanuit mijn opleiding. De fases van zo’n traject zijn: 1) Ontkenning, 2) Bewustwording en 3) Aanvaarding. Omdat ik een kort traject zou volgen, doorloop ik de fases in een vlot tempo. De eerste week was een fase van ontkenning. Ik zei tegen de therapeuten dat het wel meeviel en dat ik alleen wat pijnklachten had, maar dat ik zeker niet zoveel klachten had als 3 jaar geleden toen ik een revalidatietraject gevolgd heb. Echter door het bijhouden van mijn weekschema’s, zoals in mijn eerste video te zien is, kwam ik erachter dat mijn weken goed volgepland zitten en dat dit op de lange termijn onhoudbaar was. Dit heeft voor veel bewustwording gezorgd.

Op dit moment bevind ik mij nog in fase 2. Samen met mijn therapeuten ben ik op zoek naar een manier waarop ik mijn leven op een andere manier zou kunnen inrichten, maar hierin merk ik dat ik mij nog niet volledig open kan stellen voor de oplossingen. Ik ben bang voor wat mij te wachten staat en wil net zo van alle leuke dingen van het leven kunnen blijven genieten zoals dat nu is. Maar op deze wijze doorgaan is ook geen optie. Dus heb ik geen andere keuze. Opgeven is geen optie! Aanstaande week heb ik een bespreking met mijn therapeuten en de revalidatiearts. Tijdens deze bespreking gaan we overleggen hoe de afgelopen periode gegaan is, wat de nog te behalen doelen zijn en wanneer het traject afgelopen is. De technieken van de ergotherapeut voor het plannen ken ik wel. Nu is het zaak dat ik dit in de praktijk ga brengen en ga ervaren hoe dit gaat. Op deze manier kan ik hopelijk de stap maken van Bewustwording (stap 2) naar Aanvaarding (stap 3).

Een periode waarin het allemaal even niet zo lekker gaat, is voor mij altijd tijdelijk. Better days are yet to come. Maar soms kan zo’n periode enorm lang duren voor mijn gevoel. Ondanks alles blijf ik optimistisch en blijf ik genieten van de geluksmomentjes die iedere dag in zich heeft.

Boekentip

Toeval of niet, maar een tijdje geleden kocht ik het boek ‘Durf te leven!’ van Rafael Santandreu in de boekhandel. De afgelopen weken heb ik dit boek gelezen en dit was een mooie aanvulling op mijn revalidatietraject.

Rafael is cognitief psycholoog en heeft zijn eigen praktijk in Barcelona. In eerste instantie kocht ik het boek omdat ik een grote interesse heb in psychologie en ik was benieuwd of de Spaanse werkwijze verschild van de Nederlandse.

Aan de hand van voorbeelden uit zijn eigen leven en zijn praktijk geeft Rafael de handvaten hoe je meer van het leven kunt genieten met behulp van instrumenten uit de cognitieve psychologie. Veel van deze instrumenten en technieken herkende ik van mijn studie Human Resources Management en de training Persoonlijke Effectiviteit die ik volgde. Een voorbeeld van zo’n techniek is het aanpakken en ombuigen van ongewenst gedrag en ongewenste emoties, ook wel Rationele Effectiviteits Training (RET) genoemd.

Het boek leest lekker weg en Rafael neemt geen blad voor de mond om zijn eigen mening te geven over de hedendaagse psychologie. Een echte aanrader voor iedereen die gelukkig wil zijn.

Heb je vragen over mijn revalidatietraject? Of heb je andere vragen of een leuk idee voor een nieuwe blog of video? Neem dan contact met mij op via één van de social media kanalen.

Bekijk ook mijn Update revalidatie #1 als je deze nog niet bekeken hebt. Ook plaats ik regelmatig andere video’s op mijn YouTube-kanaal, bijvoorbeeld over mijn vakanties en neem ik je mee in mijn dagelijks leven met de rolstoel. Vind je het leuk om op de hoogte te blijven? Klik dan even op abonneren onder de video van de eerste update! Wil je op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Like dan mijn Facebookpagina!

Tumbnail van Update Revalidatie #1

Mijn mening over de film Me Before You

Afgelopen weekend ben ik naar de film Me Before You geweest. Ik had via kennissen al begrepen dat het een erg mooie film was en wilde zelf ook graag beoordelen in hoeverre deze film een verfilming van het echte leven is.

Boodschap van de film

Het verhaal gaat over jongeman Will Traynor (Sam Claflin) die aangereden wordt door een motor en hierdoor een hoge dwarslaesie oploopt. Voor het ongeluk had hij een succesvolle carrière in de bancaire wereld. Door het ongeluk is hij echter zijn levenslust verloren. Naast de verpleegkundige zorg die hij krijgt, huurt zijn moeder de zojuist ontslagen Louisa Clark (Emilia Clarke) in om haar zoon op te vrolijken. De eerste ontmoetingen tussen Will en Louisa verlopen moeizaam, maar langzaam beginnen ze naar elkaar toe te groeien.

Op een dag verteld Will over het leven dat hij voorheen leefde en vraagt Louisa naar haar ambities. Hij spreekt in deze scène de volgende woorden uit die voor mij de boodschap van de gehele film vertelt:

“You only get one life. It’s actually your duty to live it as fully as possible.”

Omdat Louisa wil dat Will zijn levensvreugde hervindt, stelt zij een zogenoemde bucketlist voor hem samen die ze gezamenlijk gaan afwerken. Zo gaan ze samen met zijn verpleegkundige Nathan (Stephen Peacocke) naar de paardenraces, waar Will met zijn elektrische rolstoel vast komt te zitten in de modder en tegen zijn zin in hulp moet vragen om hieruit te komen, en gaan ze met zijn drieën op vakantie naar een vijf sterren resort waar de liefde tussen Will en Louisa alleen maar groeit.

Tijdens deze reis verteld Will aan Louisa dat hij zijn leven wil beëindigen (via geassisteerde zelfmoord), omdat hij niet kan dealen met zijn nieuwe situatie, en vraagt of Louisa hem hierin wil steunen. Louisa verzekerd hem ervan dat zij het totaal niet erg vindt dat Will in een rolstoel zit en dat hij haar gelukkig maakt. Zij hoopt dat Will afziet van zijn plan. Will wil niet dat Louisa haar hele leven om hem laat draaien. Hij geeft als reden: “I don’t want you to miss all the things that someone else could give you.” Ondanks het grote verdriet van Louisa zet Will zijn plan door. Hij laat aan Louisa zijn vermogen na, zodat zij haar dromen waar kan maken. Dit is het einde van de film.

Vergelijking met mijn leven

Ik vond het een erg indrukwekkende film. Veel zaken zijn vergelijkbaar met mijn situatie, hoewel de handicap erg verschilt met die van mij. Will heeft een dwarslaesie terwijl ik beperkingen heb door niet aangeboren hersenletsel. Het grootste verschil tussen onze handicaps is dat Will vanaf zijn borst geen gevoel meer heeft en niets kan bewegen, terwijl ik wel overal in mijn lichaam gevoel heb en mijn armen goed kan gebruiken.

De film heeft veel humor, waardoor het voor iedereen een aangename film is om naar te kijken. Zo doet het moment dat Will met zijn elektrische rolstoel vast zit in de modder me denken aan dat ik met een vriendin naar het strand ging en ik vervolgens op de terugweg met mijn elektrische rolstoel vast zat in het gras, omdat de drempel om de verharde weg op te komen te hoog was! Zes sterke voorbijgangers hebben mij toen met rolstoel en al het pad op getild. Mijn vriendin en ik kunnen hier zeker de humor van inzien, terwijl Will direct naar huis wilde omdat hij te veel geconfronteerd werd met wat hij niet meer kan. Hier kon ik mij totaal niet in herkennen. Ik ben juist iedere dag blij en dankbaar dat ik zulke momenten kan meemaken! Hierdoor heb ik het gevoel dat ik leef! Je kunt wel altijd in je veilige huisje blijven zitten, waar alles keurig op jou is aangepast, maar hierdoor ontdek je de wereld niet. Het leven heeft positieve en negatieve kanten, maar is zeker de moeite waard!

Liefde

Will en Louisa dansend in de film Me Before You.

Will en Louisa dansend op de bruiloft van Will’s ex-vriendin in de film Me Before You.

Het liefdesverhaal van deze film vind ik heel erg mooi. Hoe de onvoorwaardelijke liefde van Louisa voor Will groeit, is bijzonder. Ook hoe zij met elkaar omgaan is heel speciaal. Tijdens de bruiloft van de ex-vriendin van Will, vraagt Louisa: “Gaan we nog dansen?” Will
kijkt haar niet begrijpend aan en Louisa gaat op zijn schoot zitten en zegt: “Kom op, dan hebben die lui morgen ook iets om over te praten.” Dit is precies hoe mijn vrienden met mij omgaan. We ondernemen leuke dingen en trekken ons niets aan van wat andere mensen van ons vinden.

Een liefdesrelatie is echter wel anders dan een vriendschappelijke relatie. De gedachte van Will dat hij niet wil dat Louisa dingen mist die andere mannen haar wel zouden kunnen geven, herken ik maar al te goed. Dit heeft naar mijn mening alles te maken met zelfacceptatie, maar je kunt jezelf op relationeel vlak pas accepteren als je een relatie hebt en kunt oefenen met gebeurtenissen. Net als de man in deze film heb ik in relaties vaak het gevoel gehad dat ik mijn partner tekort doe of dingen ontneem doordat ik een beperking heb. Soms vonden mijn partners dit ook, soms ook helemaal niet. Ik denk dat iemand in een rolstoel prima een relatie kan hebben met een lopend iemand, maar dat je elkaar wel de ruimte moet geven om elkaars eigen dingen te kunnen doen. Maar dat geldt uiteraard voor iedere relatie.

De film Me Before You is een prachtige film en geeft mensen weer een beetje meer inzicht in hoe leven met een beperking is. Hoewel je hoopt dat het verhaal een andere wending neemt en op een andere manier eindigt, is het zeker een aanrader om deze film te gaan bekijken in de bioscoop.

Film informatie

Titel: Me Before You
Regie
: Thea Sharrock
Cast: Emilia Clarke, Sam Claflin, Janet McTeer, Charles Dance
Speelduur:  
110 minuten
Releasejaar: 
2016

Een plek van hoop

Eind maart werd er een special van Kruispunt uitgezonden genaamd ‘Vechten voor hoop’ over revalidanten met een dwarslaesie in revalidatiecentrum De Hoogstraat in Utrecht. In dit revalidatiecentrum heb ik ook gerevalideerd en ik kom hier nog steeds regelmatig, bijvoorbeeld om wekelijks te sporten en maandelijks te zwemmen. Toen ik hoorde dat de special uitgezonden zou worden heb ik deze opgenomen, maar ik wilde deze terugkijken op een rustig moment, wanneer ik er klaar voor was.

In de aflevering worden Milou (13) en Remco (29) gevolgd tijdens hun revalidatie. Remco heeft een motorongeluk gehad en Milou is gevallen tijdens het NK turnen. Beiden hebben zij een hoge dwarslaesie.

Vooral het verhaal van Milou greep mij erg aan. Hoe haar ouders vertellen over het ongeluk en de onzekere tijd die volgde, herinnert mij aan de verhalen van mijn eigen ouders in het tv-programma Rembrandtkade 10.

Al in het ziekenhuis werd aan Milou verteld dat zij waarschijnlijk nooit meer zou kunnen lopen. Haar vader vindt dat pedagogisch niet verantwoord dat de arts dit op deze manier mededeelt. Zelf kreeg ik op mijn 10e levensjaar te horen van de revalidatiearts in de Hoogstraat (dezelfde arts als Milou) dat ik nooit meer zou kunnen lopen. De reden die hij gaf, was dat we te laat waren. Ik herinner mij nog heel erg goed dat mijn moeder en ik toen op de gang zaten te huilen en dat we mijn vader in de gesprekskamer hoorden schreeuwen tegen de arts. We kwamen toch ieder halfjaar voor controle? Hoe kan het dan dat we te laat zijn? Achteraf weet ik dat dit een uiting was van mijn vaders eigen verdriet en onmacht.

Halverwege de uitzending zegt Milou: “De artsen kunnen wel zeggen dat ik nooit meer kan lopen, maar dat maakt mij niet uit.” Dit is zo herkenbaar voor mij. Ik heb altijd na het ongeluk gedacht dat ik weer zou kunnen lopen en daar heb ik altijd keihard voor getraind. Ook ik fantaseerde, net als Milou, samen met mijn moeder over mijn bruiloft later. Waarbij ik in een prachtige jurk samen met mijn vader naar mijn toekomstige echtgenoot loop. Na 20 jaar realiseer ik mij dat trouwen in een rolstoel ook helemaal niet zo’n straf is. De positieve houding van Milou ontroerde mij enorm. Ik dacht bij mijzelf: Meisje meisje, je hebt nog zo’n lange weg te gaan. Maar ze houdt zich zo sterk en zo groot. Echt heel bijzonder voor haar jonge leeftijd.

Het verhaal van Remco is voor mij typerend voor mijn situatie op dit moment. Remco is erg bezig met de toekomst. Met zijn werk en de zin van het leven. Zijn verhaal deed mij denken aan mijn revalidatieperiode in 2013 waarin ik mij met de therapeuten voorbereidde op het ‘volwassen leven’. Een aantal weken voor de uitzending kwam ik Remco tegen in De Hoogstraat. Hij vroeg mij of ik voor hem op het knopje van de lift wilde drukken, omdat hij zijn handen niet kan bewegen. Pas na een aantal seconden realiseerde ik mij dat ik ook het knopje in de lift voor de juiste verdieping in moest drukken. Ik vroeg hem nog: “Vind je het niet lastig om steeds hulp te moeten vragen?” Hij vertelde mij toen dat hij binnenkort een hulpmiddel zou krijgen waarmee hij zelf de knop van de lift kan bedienen.

Deze aflevering laat precies zien wat een prachtige plek Revalidatiecentrum De Hoogstraat is. Zoals de titel al zegt: het is een plek van hoop. Iedereen die hier komt, heeft zijn of haar verhaal wat hem of haar uniek maakt. Maar allemaal hebben ze die vurige passie om te strijden voor het hoogst haalbare! Dit vind ik zo bewonderenswaardig om te zien. De Hoogstraat is voor mij een tweede thuis. Het is geen plek van verdriet, maar een plek waar je mag zijn wie je bent. En dat is genoeg. Iedereen wordt gerespecteerd zoals hij of zij is. Er ontstaan vriendschappen voor het leven. En dat maakt het grote verdriet van wat je overkomen is toch enigszins dragelijker.

Klik hier om de aflevering van Kruispunt terug te kijken. Ik ben benieuwd wat voor indruk het bij jou achterlaat.

Sporten in Revalidatiecentrum De Hoogstraat.

Sporten in Revalidatiecentrum De Hoogstraat.

De wet van Murphy

Als je me een beetje kent, weet je dat ik geen klager ben. Ik sta positief in het leven en zie het goede in alles en iedereen! Maar sinds mijn rolstoel vorige week kapot is gegaan (en dit keer echt goed stuk), is mijn wereldje best wel klein geworden. En tot overmaat van ramp ging de voetplaat van mijn elektrische rolstoel (mijn reserve rolstoel) ook nog stuk! Zoals Murphy zei: “Anything that can go wrong, will go wrong.”

Vorige week donderdag stond ik in de badkamer en na het opdoen van mijn make-up draaide ik mij om om naar de woonkamer te rijden toen mijn wiel van mijn rolstoel schoot. Het voelde alsof de as van het wiel uit het mechanisme schoot. Het wiel bleef in 45 graden tegen mijn rolstoel staan wat ervoor zorgde dat ik niet omviel en uit de rolstoel op de grond viel. Ik drukte direct op het alarm wat ik bevestigd heb aan mijn rolstoel en binnen 5 minuten waren er 2 assistenten van Fokus aanwezig. Ik wilde het wiel terug bevestigen aan mijn stoel, maar dit bleek niet mogelijk te zijn omdat het systeem van mijn stoel afgebroken was! Ik ben vervolgens in mijn elektrische rolstoel gaan zitten en heb direct Welzorg gebeld. Binnen 3 uur was er een monteur, maar helaas moest hij constateren dat hij het niet direct kon maken omdat er een onderdeel besteld moest worden.

Gelukkig werkte ik die dag thuis en konden mijn afspraken die dag gewoon doorgaan, want ik kon redelijk goed werken vanuit mijn elektrische rolstoel. Alleen hield ik dit niet lang vol, omdat deze rolstoel een stuk hoger is dan de handbewogen rolstoel en ik hierdoor met een gebogen rug achter mijn laptop zat. Ook kan ik met de elektrische rolstoel niet onder mijn verlaagde aanrecht, dus het niet kunnen koken was een groter probleem. En de hele week eten bestellen leek mij ook geen goed idee nu ik probeer gezond te leven en aan mijn conditie te werken.

De eerste paar dagen waren een regelrechte ramp voor mij en het liefst bleef ik die dagen de hele dag in bed (hier had ik het minste pijn), maar na 5 à 6 dagen begon het zowaar te wennen dat mijn elektrische rolstoel mijn nieuwe vervoersmiddel was geworden en dat ik gewoon wat vaker moest rusten op de dag.

Nadat ik met veel moeite geaccepteerd had dat ik mijn fijnste rolstoel voorlopig nog niet terug zou hebben, omdat het minimaal een week duurt voordat het onderdeel geleverd zou zijn, en ik met mijn werkgever besproken had om thuis te werken leek alles weer een beetje ritme te krijgen. Maar toen ik afgelopen donderdag na een paar uur werken op de bank weer in mijn elektrische rolstoel stapte, brak mijn voetplaat gedeeltelijk af! Ik heb direct het onderhoudsbedrijf gebeld en met veel smeken kwam er de volgende dag een monteur langs. Hij constateerde dat er een onderdeel van de voetplaat gebroken was en dat ook hier een onderdeel voor besteld moest worden. Vervolgens werd ik gebeld door het bedrijf dat mijn handbewogen rolstoel gaat repareren om hier een afspraak voor te maken. Dit is pas op zijn vroegst volgende week vrijdag mogelijk. Dus dat wordt nog een weekje behelpen!

Dat mijn rolstoelen stuk gaan, is voor mij nog niet eens het grootste probleem. Wat ik vooral lastig vind is dat ik nu veel meer hulp nodig heb dan normaal. Een voorbeeld: Mijn mobiele telefoon viel op de grond. Normaal gesproken kan ik deze zelf oprapen vanuit mijn handbewogen rolstoel. Doordat ik nu in mijn elektrische rolstoel zat en deze veel hoger is, kon ik er niet bij. Ik probeerde met een flesje water de mobiel te verplaatsen, zodat ik er wellicht wel bij zou kunnen. Uiteindelijk viel ook het flesje water op de grond en ik bijna uit mijn rolstoel waardoor ik afhankelijk was van de hulp van Fokus om de spullen op te rapen. Als je dit normaal zelf kunt, is het niet fijn om nu hulp te moeten vragen. Het voelt heel passief en dat is voor zo’n actieve tante als ik maar moeilijk te accepteren.

Om wel in beweging te blijven en de pijn in mijn rug tegen te gaan, ga ik nu regelmatig handbiken. Zo heb ik toch het gevoel dat ik fit blijf, ben ik de deur even uit en kan ik mijn gedachten verzetten. Gelukkig is het heerlijk weer! Hopelijk is volgende week het grootste probleem weer opgelost en kan ik weer in mijn actieve rolstoel. Dan kan ik mijn normale leven weer oppakken.

Dress to impress

Enkele weken geleden is Image Consultant Saskia Brenninkmeijer bij ons op het kantoor van Independent Recruiters geweest om met alle consultants een maatpak uit te zoeken wat helemaal bij ons past. Ik vond de werkwijze van Saskia erg inspirerend en daarom wil ik er graag een blog over schrijven.

Eerst heeft Saskia de betekenis van diverse kleuren uitgelegd. Voorafgaand aan de sessie had ik al nagedacht over welke kleur pak ik graag zou willen hebben. Ik vind donkerblauw mij altijd erg mooi staan door mijn blonde haar, maar ook de modekleur (donker)groen van deze winter vind ik mij erg mooi staan. Dit was dan ook de keuze die ik tijdens de sessie wilde maken.

Saskia heeft mij uitgelegd en laten zien dat je door je in het zwart te kleden erg autoritair overkomt. Zij heeft dit laten zien door eerst een zwart colbert aan te trekken. Vervolgens heeft ze mij laten zien dat je door donkerblauw te dragen overkomt als een betrouwbare gesprekspartner en dat je daarmee vertrouwen uitstraalt. Wanneer je de kleur groen draagt, straal je een bepaalde mate van onzekerheid uit. Dit maakte voor mij de keuze voor de kleur van een pak makkelijker.  Ik wil niet overkomen alsof ik alles weet en de waarheid in pacht heb, maar ook niet als een onzeker persoon. Ik wil een betrouwbare gesprekspartner zijn die openstaat voor de ideeën van de klant. Daarom heb ik gekozen voor een donkerblauw pak. Daarnaast vertelde Saskia mij dat de kleur groen op dit moment echt een modekleur is en als ik hier een heel pak van zou uitkiezen, ik er gauw op uitgekeken zou zijn. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Daarom heb ik zelf online alleen een jasje uitgezocht in deze prachtige kleur. Deze kan ik prima combineren met mijn zwarte of grijze broek. Kijk voor een uitgebreidere uitleg van kleuren op deze website.

Voorafgaand aan het uitzoeken van het daadwerkelijke pak heeft de styliste samen met mij gekeken naar mijn persoonlijkheid. We hebben allebei op een lijst van persoonskernmerken de kenmerken omcirkeld die we bij mij vinden passen. Dit een hele goede oefening om na te denken over wat je graag wilt uitstralen en hoe iemand anders jou ziet.

De kenmerken die mij typeren                       De kenmerken die mij typeren
volgens mij:                                                    volgens Saskia:

– Ambitieus                                                     – Betrouwbaar
– Vrouwelijk                                                    – Vriendelijk
– Eigenwijs                                                     – Toegankelijk
– Lief                                                               – Verzorgd
– Verzorgd                                                      – Bescheiden
– Modieus
– Rustig

pak keuzeDaarna was het tijd om daadwerkelijk het pak te kiezen. De keuze voor de kleur had ik al gemaakt: donkerblauw. Vervolgens mocht ik de kleur van de binnenvoering kiezen. Ik heb gekozen voor roze met een barok-motief. Van buiten mooi zakelijk, maar van binnen lekker speels en vrouwelijk. Precies zoals ik ben! Vervolgens moest ik de vorm van het rever uitkiezen: rond, hoekig of ertussenin. Ik heb dit gekozen door verschillende jasjes te passen en daadwerkelijk te zien wat het met me deed. Het jasje met rond rever zorgde voor een extreem lieve uitstraling en dat is niet wat ik wilde uitstralen. Dus heb ik gekozen voor half rond, half hoekig. Ook heb ik gekozen voor twee zakjes op het jasje. Het jasje is extra kort gemaakt, zodat het er mooi uitziet als je in een rolstoel zit. Ook is de pantalon aan de achterkant extra hoog gemaakt, zodat ik geen blote rug krijg. Dat is een veelvoorkomend probleem bij rolstoelgebruikers.

Ik ben heel erg blij met deze sessie en met mijn maatpak. Zelf vind ik het leuk om mijn pak te combineren met een mooie roos of een kleurrijke sjaal voor een extra vrouwelijke uitstraling. Dat past helemaal bij mij!

Meer informatie over Saskia vind je op haar website.

In mijn pak tijdens de kerstlunch van Independent Recruiters in Hotel de l'Europe.

In mijn pak naar de kerstlunch van Independent Recruiters in Hotel de l’Europe.

Mijn eerste vlogs

In april heb ik voor mijn verjaardag geld gevraagd als cadeau en daarvan heb ik een mooie filmcamera gekocht. In het afgelopen jaar is meerdere keren het idee bij mij opgekomen om bepaalde dingen in mijn leven te gaan filmen om andere mensen een beter idee te geven over wat leven in een rolstoel inhoudt. Mijn vakantie naar Mallorca in september leek me een mooi eerste project. De hele week heb ik overal mijn camera en selfiestick mee naartoe genomen om maar zoveel mogelijk vast te kunnen leggen (soms tot ergernis van mijn vakantiegenoten). Van het instappen in het vliegtuig tot het borrelen op het terras.

Bij thuiskomst bleek dat ik maar liefst 2,5 uur aan materiaal had gefilmd. Dit resulteerde in 3 filmpjes van ongeveer een kwartier waarin ik de highlights van mijn vakantie laat zien. Zo bevat deel 1 beelden van de heenreis en het zwemmen in het zwembad van het hotel, geef ik in deel 2 een rondleiding door het hotel en onze hotelkamer met faciliteiten voor mij met mijn rolstoel en zie je in deel 3 hoe de terugreis verlopen is.

Ik heb het vloggen (videobloggen) als zeer positief ervaren! In het begin was het een beetje onwennig om jezelf steeds te filmen en nam het steeds extra tijd in beslag, omdat ik er nog aan moest wennen om mijn leven te filmen. Maar hoe meer de vakantie vorderde, hoe meer handigheid ik erin kreeg en gedurende de filmpjes zie je me ook steeds meer ontspannen praten voor de camera. Ook moest ik er eerst erg aan wennen dat de mensen om je heen naar je kijken als je aan het filmen bent, maar nu vind ik de reacties van andere mensen alleen maar hilarisch!

Het editen van de filmpjes was een behoorlijke klus, maar ook dit gaat mij steeds makkelijker af nu. Het knippen van al het filmmateriaal was het lastigste werk, maar het uitkiezen van de muziek en het maken van de intro van de filmpjes vond ik erg leuk. Het klusje bracht ook een bepaalde rust met zich mee en het herbeleven van de vakantie is natuurlijk helemaal geweldig! De video’s zijn voor mij persoonlijk een mooie herinnering geworden aan een geweldige vakantie!

Hieronder kun je het eerste deel van mijn vlogs bekijken. Klik hier voor deel 2 en deel 3!

Ik ben benieuwd wat jij van mijn vlogs vindt! Laat een reactie achter op YouTube of onder deze blog. Heb je ideeën voor een nieuwe vlog van mij? Let me know! Dat vind ik leuk!

Reizen met een rolstoel

Ongeveer in juli begonnen bij mij de vakantiekriebels te komen. Toen de eerste collega’s afwezig waren en er minder kandidaten zich inschreven op de vacaturebanken begon ik te dagdromen over witte stranden en een blauwe zee.

Mijn keuze voor een vakantiebestemming was snel gemaakt. Vorig jaar ben ik naar Mallorca gevlogen en verbleef ik in een prachtig hotel, direct aan het strand van Playa de Palma. Voor een heerlijke relax-vakantie wilde ik dit jaar weer terug naar dit hotel, omdat dit hotel alles heeft wat je nodig hebt in een vakantie: een groot zwembad, heerlijk eten en een eigen terras, direct aan de boulevard. Daarnaast had ik vorig jaar vernomen dat het hotel verbouwd zou worden in het najaar van 2014 en ik was erg benieuwd naar het eindresultaat!

Ik heb het desbetreffende hotel gebeld en in mijn beste Engels gevraagd of er nog steeds kamers aanwezig zijn die geschikt zijn voor een rolstoel en of ik foto’s hiervan kon krijgen om te zien hoe het er nu uitziet en welke voorzieningen er aanwezig zijn (zoals een douche in plaats van een bad). Dit was mogelijk. De volgende dag ontving ik de foto’s van de kamer per e-mail en het zag er keurig uit. Direct heb ik mijn vriendin, die bij een reisbureau werkt, gebeld en gevraagd of zij deze kamer kon boeken voor mij.

Een paar dagen na het boeken kreeg ik het bericht dat ik niet mee zou kunnen met het vliegtuig, omdat mijn rolstoel niet voldoet aan de eisen van de luchtvaartmaatschappij. Mijn rolstoel zou te hoog zijn om rechtop vervoerd te worden. Mijn vriendin en ik opperde het idee om de rolstoel, net als vorig jaar, op de zijkant te laten vervoeren. Dit was helaas niet meer toegestaan, omdat de luchtvaartmaatschappij veel klachten gekregen heeft over beschadigen.

Na het horen van dit bericht leek mijn wereld een beetje in te storten. Het zou toch niet zo zijn dat ik nooit meer zou kunnen vliegen, omdat mijn rolstoel tien centimeter te hoog is? In de voorgaande weken had ik op internet allerlei websites bezocht om de voorzieningen voor mensen met een beperking op Mallorca te achterhalen. Zo had ik ontdekt dat het zelfs mogelijk is om er als rolstoeler te waterskiën met een speciale rolstoel op waterski’s! Er zijn dus tal van mogelijkheden op dit eiland, alleen is het erg lastig om er te komen met een rolstoel vanuit Nederland.

Wel viel het mij op dat er heel weinig Nederlandse websites te vinden zijn met informatie over Mallorca. Dit bracht mij op het idee om een verslag te maken van mijn ervaringen op vakantie om zo anderen te kunnen inspireren met bijvoorbeeld foto’s van de hotelkamer om te laten zien wat de voorzieningen voor mensen met een rolstoel zijn.

Na veel overleg met de vliegmaatschappij is het uiteindelijk gelukt om toestemming te krijgen voor het vervoeren van mijn rolstoel! Dus nu kan het aftellen beginnen!

Mijn idee is om een vlog te maken van mijn vakantie op Mallorca. Een filmpje van ongeveer 20 tot 25 minuten waarin ik verslag doe van mijn vliegreis, een rondleiding in het hotel (inclusief de faciliteiten in de hotelkamer) en beelden van de activiteiten die ik heb ondernomen (ik zal jullie niet vermoeien met alleen maar beelden van het uitzicht van het strand of zwembad).

Wat vinden jullie van dit idee? Wat zouden jullie graag willen dat ik laat zien in dit videoverslag? Laat het me weten door te reageren onder dit bericht of op mijn Facebook-pagina!

summer

Inspiratie

Lange tijd heb ik geen nieuwe blogs meer geplaatst op mijn site. Mijn laatste blog ging over het Internationale kamp van de Maltezer Orde. Dat was ook wel één van de hoogtepunten van mijn jaar 2014! De afgelopen maanden ben ik erg druk geweest met onder andere mijn werk. Het kost erg veel tijd en energie om in een goed ritme te komen en te blijven presteren. Daarnaast vond ik de dingen die ik deed niet zo interessant om over te bloggen. Maar nu is het tijd voor nieuwe blogs. Want ik heb weer inspiratie!

Eén van mijn inspiratiebronnen is Mascha Feoktistova. Zij runt fulltime haar beautyblog op www.beautygloss.nl. Ook heeft zij een boek geschreven, genaamd Happy Life. Dit is het moment waarop ik haar heb leren kennen. In haar boek schrijft zij over alle elementen die nodig zijn voor een gelukkig leven, zoals: je eigen identiteit, vrienden, liefde en nog veel meer dingen. Ze geeft in haar boek tips hoe je een nog gelukkiger leven kunt leiden. Hier heb ik veel aan gehad in de periode van mijn burn-out. Maar ook nu haal ik nog steeds heel veel inspiratie uit dit boek.

De reden dat ik Mascha zo’n inspiratiebron vind, is omdat ze doet wat haar passie is. Namelijk het bloggen en vloggen (video-bloggen) over beauty. Het gaat mij er niet om wat iemands passie is, maar als je merkt dat iemand zijn passie leeft, zie je dat terug in zijn of haar werk en in de manier van leven. Mensen zijn gemotiveerder en stralen wanneer zij over hun passie vertellen.

De afgelopen dagen heb ik een fikse keelontsteking en dat is voor mij een teken om mijn rust in acht te nemen. Omdat ik nu weinig of geen activiteiten kan ondernemen, omdat ik simpelweg niet of amper kan spreken, heb ik een aantal vlogs bekeken op het YouTube-kanaal van Mascha, namelijk Vloggloss. De manier waarop zij zichzelf bloot geeft in haar filmpjes en alles laat zien wat ze zoal doet en meemaakt, heeft mij op een idee gebracht. Veel mensen vragen mij hoe het is om in een rolstoel te zitten, wat ik zoal doe op een dag en hoe het is om hulp te krijgen bij het douchen en aankleden en andere dingen. Daarom zou ik graag een keer een week lang iedere dag filmen wat ik allemaal doe: hoe ik hulp krijg bij het aankleden, hoe ik in mijn aangepaste auto stap, hoe het gaat op mijn werk en bij de fysiotherapeut en het boodschappen doen. Op deze manier wil ik mensen een kijkje in de keuken geven van het leven met een beperking.

Op dit moment ben ik mijn ideeën aan het uitwerken en aan het kijken hoe ik alles vorm wil gaan geven. Ik heb ook nog geen camera en geen statiefje. En hoe doe je dat eigenlijk als je wilt filmen en rolstoel rijden? Want naar mijn idee gaat dat niet zo makkelijk samen. Voor nu ben ik erg benieuwd wat jullie vinden van mijn idee en hoor ik heel graag van jullie welke dingen ik absoluut zou moeten filmen.

Voor nu kan ik alleen maar zeggen: Wordt vervolgd… 😉

Mascha Feoktistova met haar boek Happy Life.

Mascha Feoktistova met haar boek Happy Life.