Berichten

Vandaag was mijn allerlaatste dag dat ik voor poliklinische dagbehandeling naar het revalidatiecentrum ging. Eind mei vorig jaar ben ik begonnen met revalideren omdat ik overbelast geraakt was en nu, bijna een jaar later, ben ik klaar. Het voelt nog niet als klaar, want nu moet ik alle adviezen die gegeven zijn in de praktijk gaan brengen. En me hier ook aan houden.

Al een paar weken was ik huiverig voor deze dag, want ik was bang dat ik in een gat zou vallen nu ik klaar ben met mijn revalidatie en nog geen baan heb. Daar heb ik vanmiddag tijdens mijn laatste sessie met mijn ergotherapeute dan ook lang over gesproken.

Vorige week heb ik in het kader van mijn re-integratietraject een ochtendje meegelopen met de decaan van mijn middelbare school. Het doel van deze meeloopdag was om te kijken of de werkzaamheden van een decaan mij aanspreken. Dit was zeker het geval! Daarnaast wilde ik bekijken of er mogelijkheden zouden zijn voor een werkervaringsplek. In mijn geval houdt dit in dat ik een bedrijf zoek dat qua werkzaamheden aansluit bij mijn kwaliteiten en waar ik de komende 2 à 3 maanden ervaring op kan doen met werken. Ik heb nu nog geen idee hoeveel uren ik per week aan kan met werken en hoe ik mijn werk het beste kan indelen. Ik heb hier natuurlijk wel ideeën over, maar ik wil deze graag toetsen in de praktijk. Ik hoop na deze ‘stage’ nog meer zelfvertrouwen opgebouwd te hebben door te weten wat ik wel en niet kan en klaar te zijn om te gaan solliciteren naar een echte, betaalde baan.

Op dit moment ben ik druk aan het netwerken (mèt mijn nieuwe, zelfontworpen netwerkkaartjes), probeer ik ook een beetje uit te rusten van de toch wel intensieve revalidatieperiode en door te gaan met het sporten dat ik het afgelopen jaar zo goed opgebouwd heb . Daarnaast gaf mijn ergotherapeute mij als tip om de komende weken de dingen te doen die ik al zo lang wil doen, maar waar ik nooit aan toekwam. Er ligt nu al een heel lijstje naast me met dingen die ik nog graag zou willen doen en iedere keer als me iets te binnen schiet, schrijf ik het erbij! Een lekker praktische tip. Daar houd ik van!

Deze woorden betekenen voor mij heel erg veel. Het zal ook niet snel gebeuren dat ik zeg dat ik van iemand hou. Ik heb mezelf voorgenomen dat ik deze woorden alleen uitspreek naar mensen als ik ze echt meen. Daarnaast ben ik er van overtuigd dat je pas van iemand anders kunt houden als je volledig van jezelf houdt.

De laatste weken gaat het eigenlijk erg goed met mij. Het revalidatietraject is bijna ten einde en ik maak mooie stappen in mijn re-integratietraject. Ik ben op dit moment bezig om dagjes mee te lopen met mensen die een baan hebben die mij ook interessant lijkt. Hierdoor heb ik super mooie gesprekken met mensen. En daar word ik zo blij van! Ook weet ik nu beter welke richting ik op wil als ik weer ga werken.

Ik heb mezelf aan het begin van dit jaar voorgenomen om weer volledig mezelf te worden, omdat ik mezelf vorig jaar behoorlijk kwijtgeraakt ben. Dat lees je onder andere in mijn andere blogs.

Ik roep regelmatig dat ik ‘verliefd wil worden op mezelf’ en ik merk dat ik mezelf steeds leuker ga vinden. Dit merk ik bijvoorbeeld doordat ik iedere dag zing en weer uren voor de spiegel kan staan om mezelf mooi te maken. Toen ik vorig jaar ziek werd, had ik daar geen energie meer voor en ook echt geen zin in, terwijl dit altijd echt mijn ding geweest is. Ook heb ik laatst weer eens heerlijk een middag geshopt. De laatste keer dat ik dit gedaan heb, kan ik me niet eens meer herinneren! Waarschijnlijk was dit toen ik nog in Ede studeerde (en ik ben in 2012 afgestudeerd).

Na het shoppen gaf het me zo’n voldaan gevoel om ruimte te maken in mijn kledingkast voor mijn nieuwe aanwinsten. Veel kleding die ik al lang niet meer gedragen heb, heb ik in een vuilniszak gestopt voor de kringloop. Ik was letterlijk ‘oude dingen’ aan het weggooien en ruimte aan het maken voor nieuwe dingen. Heerlijk!

Doordat ik dit jaar volledig opnieuw ben begonnen, komen er zoveel mooie dingen op mijn pad. Ik krijg mailtjes en telefoontjes van mensen en bedrijven of ik hen wil helpen door middel van een gesprek of presentatie, ik ontmoet prachtige nieuwe mensen en mijn bestaande vriendschappen worden sterker. Hier word ik gelukkig van.

Ook heb ik vorige week nieuwe profielfoto’s laten maken voor mijn social media door Petra van Vliet. Ik ben zo trots op het eindresultaat! Bijna iedereen zegt dat ik weer straal en dat ik volwassener ben geworden in vergelijking met 2 jaar geleden. Ik voel me ook veel volwassener dan toen. Ik heb door een diep dal moeten gaan, maar ik ben weer bijna aan de top voor mijn gevoel. Er zullen nog vele andere dalen volgen in mijn leventje, maar voor nu geniet ik van het moment. Ik ben trots op wat ik bereikt heb in het afgelopen jaar en ik kan nu vol trots zeggen: Ik hou van mij!

En die knappe prins op het witte paard komt dan heus nog wel een keertje voorbij in de toekomst, maar voor nu geniet ik van de relatie die ik met mezelf aan het opbouwen ben. Dit is de mooiste relatie die je kunt hebben.

Het jaar 2013 is voor mij erg verdrietig geëindigd: heftige gesprekken in het revalidatiecentrum die ook een mentaal proces in gang hebben gezet en mijn relatie die ten einde liep. Op oudjaarsavond heb ik besloten dat 2014 mijn jaar zou gaan worden en dat er een hoop positieve dingen gaan gebeuren. Zo hoop ik in maart mijn revalidatietraject in De Hoogstraat af te kunnen sluiten en weer op zoek te gaan naar een baan waar ik mijn kwaliteiten optimaal kan benutten. Ook hoop ik mijn energie weer hervonden te hebben om weer veel leuke dingen te gaan doen en te genieten van het leven!

Het mentale proces wat bij mij in gang gezet is door de revalidatie heeft te maken met het accepteren van wat gebeurd is en verder gaan met de mogelijkheden die je wel hebt. Sinds ik in 2012 op mezelf ben gaan wonen, zijn er veel nieuwe mensen in mijn leven gekomen. Hier ben ik heel erg dankbaar voor en zij zijn een hele grote steun. Maar af en toe is het lastig om uit te leggen wat je allemaal meegemaakt hebt om te komen waar je nu bent. Dit was ook één van de lastige dingen in mijn relatie. Daarom ben ik de afgelopen tijd meerdere mensen op gaan zoeken die mij al mijn hele leven kennen en of die mij in ieder geval al kenden in de tijd van het auto-ongeluk in 1996.

Ik heb vooral gesprekken gevoerd met familieleden: mijn ouders, mijn nicht en mijn oom en tante. Ik vind het fijn om te horen hoe zij de periode van het ongeluk en mijn eerste revalidatie ervaren hebben en hoe ze mijn houding ervaren hebben in die periode. Hierdoor kan ik beter begrijpen waarom mijn huidige revalidatieperiode zo confronterend is voor mij. Ik ben heel erg dankbaar voor de mooie gesprekken die ik over dit onderwerp heb met mensen die mij lief zijn.

Op dit moment ben ik ook heel erg bezig met mijn toekomst. Ik droom er al jaren van om zangles te hebben en mijn stem optimaal te kunnen benutten en al mijn gevoel te kunnen leggen in een liedje. Daarom heb ik aan het begin van dit jaar de stap gewaagd en me ingeschreven voor een kennismakingsles bij Vocal Center. Tijdens deze les heb ik zo ontzettend veel geleerd, zoals de reden waarom ik makkelijker kan zingen dan praten. Dit is zeker iets waar ik mee door wil gaan en past uitstekend bij de dingen die ik graag zou willen doen in de toekomst, zoals nog meer presentaties en trainingen geven.

Ook ben ik begonnen met een loopbaantraject bij Boogh Arbeidsre-integratie, een re-integratiebureau dat gespecialiseerd is in Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH). Dit is een vervolg op mijn revalidatietraject bij De Hoogstraat. Door middel van gesprekken krijg ik opnieuw inzicht in mijn kwaliteiten en valkuilen en de voorwaarden die nodig zijn om zo weinig mogelijk last te hebben van mijn NAH en om hier op een goede manier mee om te gaan. Tot nu toe word ik hier erg blij van en neemt mijn zelfvertrouwen iedere week weer een stukje toe! Ook ben ik me aan het verdiepen in functies en taken die bij deze functies horen en die me aanspreken om zo nog duidelijker in kaart te brengen in wat voor baan ik helemaal op mijn plek zit.

Ik houd jullie op de hoogte!