Berichten

Het jaar 2013 is voor mij erg verdrietig geëindigd: heftige gesprekken in het revalidatiecentrum die ook een mentaal proces in gang hebben gezet en mijn relatie die ten einde liep. Op oudjaarsavond heb ik besloten dat 2014 mijn jaar zou gaan worden en dat er een hoop positieve dingen gaan gebeuren. Zo hoop ik in maart mijn revalidatietraject in De Hoogstraat af te kunnen sluiten en weer op zoek te gaan naar een baan waar ik mijn kwaliteiten optimaal kan benutten. Ook hoop ik mijn energie weer hervonden te hebben om weer veel leuke dingen te gaan doen en te genieten van het leven!

Het mentale proces wat bij mij in gang gezet is door de revalidatie heeft te maken met het accepteren van wat gebeurd is en verder gaan met de mogelijkheden die je wel hebt. Sinds ik in 2012 op mezelf ben gaan wonen, zijn er veel nieuwe mensen in mijn leven gekomen. Hier ben ik heel erg dankbaar voor en zij zijn een hele grote steun. Maar af en toe is het lastig om uit te leggen wat je allemaal meegemaakt hebt om te komen waar je nu bent. Dit was ook één van de lastige dingen in mijn relatie. Daarom ben ik de afgelopen tijd meerdere mensen op gaan zoeken die mij al mijn hele leven kennen en of die mij in ieder geval al kenden in de tijd van het auto-ongeluk in 1996.

Ik heb vooral gesprekken gevoerd met familieleden: mijn ouders, mijn nicht en mijn oom en tante. Ik vind het fijn om te horen hoe zij de periode van het ongeluk en mijn eerste revalidatie ervaren hebben en hoe ze mijn houding ervaren hebben in die periode. Hierdoor kan ik beter begrijpen waarom mijn huidige revalidatieperiode zo confronterend is voor mij. Ik ben heel erg dankbaar voor de mooie gesprekken die ik over dit onderwerp heb met mensen die mij lief zijn.

Op dit moment ben ik ook heel erg bezig met mijn toekomst. Ik droom er al jaren van om zangles te hebben en mijn stem optimaal te kunnen benutten en al mijn gevoel te kunnen leggen in een liedje. Daarom heb ik aan het begin van dit jaar de stap gewaagd en me ingeschreven voor een kennismakingsles bij Vocal Center. Tijdens deze les heb ik zo ontzettend veel geleerd, zoals de reden waarom ik makkelijker kan zingen dan praten. Dit is zeker iets waar ik mee door wil gaan en past uitstekend bij de dingen die ik graag zou willen doen in de toekomst, zoals nog meer presentaties en trainingen geven.

Ook ben ik begonnen met een loopbaantraject bij Boogh Arbeidsre-integratie, een re-integratiebureau dat gespecialiseerd is in Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH). Dit is een vervolg op mijn revalidatietraject bij De Hoogstraat. Door middel van gesprekken krijg ik opnieuw inzicht in mijn kwaliteiten en valkuilen en de voorwaarden die nodig zijn om zo weinig mogelijk last te hebben van mijn NAH en om hier op een goede manier mee om te gaan. Tot nu toe word ik hier erg blij van en neemt mijn zelfvertrouwen iedere week weer een stukje toe! Ook ben ik me aan het verdiepen in functies en taken die bij deze functies horen en die me aanspreken om zo nog duidelijker in kaart te brengen in wat voor baan ik helemaal op mijn plek zit.

Ik houd jullie op de hoogte!

Dinsdag las ik op Twitter: ‘Besteed geen tijd aan dingen die je niet kunt beïnvloeden, maar steek je energie in de dingen die je wél kunt veranderen’. Dit is een quote die mij erg aanspreekt. Vanaf eind vorig jaar probeer ik hier meer aandacht aan te besteden, maar ik vind dit erg lastig. Ik ben een erg emotioneel persoon en kan er niet tegen als het niet goed gaat met de mensen die ik liefheb.

Dit nieuwe jaar, 2012, is voor mij een nieuwe start. Ik wil dit jaar laten zien wie Manon van den Heuvel nu echt is. Daarom staan er een aantal belangrijke zaken op mijn ‘to-do-list’, zoals:

  • Het afronden van mijn HBO-opleiding Personeel en Arbeid;
  • Een eigen huisje vinden waar ik 24/7 terecht kan en volledig mijzelf kan zijn;
  • Een baan vinden die bij mij past en waarin ik mijzelf kan laten zien;
  • Mijn grenzen leren kennen (hiermee bedoel ik onder andere grenzen in het kader van belastbaarheid in combinatie met mijn lastig lichaam);
  • Nog zelfstandiger worden dan dat ik nu al ben;
  • Genieten van het leven!

Dit zijn een aantal dingen die op mijn verlanglijstje staan voor het nieuwe jaar. Ze zijn nog niet helemaal SMART (Specifiek-Meetbaar-Acceptabel-Realitisch-Tijdsgebonden) uitgewerkt, maar daar ben ik druk mee bezig.

Het nieuwe jaar begon voor mij gelijk goed. Op 2 januari werd ik namelijk geopereerd aan het litteken op mijn voorhoofd dat ik 15 jaar geleden heb opgelopen bij het auto-ongeluk waardoor ik in de rolstoel terecht ben gekomen. Ik heb al 15 jaar heel erg veel last van hoofdpijn. Nu weet ik dat dit ook verband heeft met het drukke leven dat ik lijd, maar ook voor mijn uitstraling vroeg ik me af of dit litteken niet minder zichtbaar zou kunnen zijn. De neuroloog in het Zuwe Hofpoort ziekenhuis in Woerden heeft mij doorverwezen naar de plastisch chirurg en hij verzekerde mij ervan dat hij het mooier kon maken dan dat het was. Dit is dus afgelopen maandag gebeurd.

In eerste instantie stond ik er niet zo erg bij stil bij wat er met mij zou gaan gebeuren, maar op Nieuwjaarsdag begonnen de zenuwen toch toe te slaan. Maandagochtend om 7.30 uur werd ik al naar de OK gereden en in de voorbereidingskamer brak het zweet mij uit. Het is ook een rare gedachte dat ik 15 jaar geleden op deze datum in coma lag en dat ik nu opnieuw geopereerd werd aan de schade van het ongeluk. Om 9.30 uur deed ik mijn ogen weer open en nadat ik iets gegeten had tussen de middag en aangekleed was, mocht het infuus eruit en mocht ik om 13.30 uur weer naar huis. De eerste middag heb ik lekker relaxt op de bank het eerste seizoen van Gooische Vrouwen gekeken en bezoek gehad van mijn lieve vriendinnetje. Het is heel erg fijn om berichtjes en cadeautjes te krijgen van mensen die met me meeleven. Ik wil jullie daar allemaal voor bedanken.

Vanavond (donderdagavond) heb ik voor het eerst sinds de operatie echte hoofdpijn gehad. Van de artsen mag ik iedere dag 8 Paracetamol, maar tot op heden was dit nog niet nodig geweest. Nu begint de wond te genezen en voel ik de huid hier en daar lichtelijk trekken. Dit brengt toch wel wat pijn met zich mee. Wel moet ik zeggen dat het me erg meevalt! Ik had het erger verwacht! Het resultaat is ook heel erg mooi! Een heel dun potloodstreepje blijft er van het litteken over, maar dat zal straks bijna niet meer te zien zijn. Ook was de druk direct van mijn voorhoofd af toen ik wakker werd. Dit is echt een verademing.

Na 15 jaar kan ik dus met volle overgave zeggen dat dit een nieuwe start is voor mij. Hopelijk kan ik met deze ingreep het hoofdstuk van het ongeluk en de revalidatie weer een beetje meer afsluiten. Ik weet dat dit een turbulent jaar voor mij gaat worden met vele veranderingen, maar ik ben er helemaal klaar voor en weet zeker dat het me gaat lukken! Ik hoop dat 2012 voor jullie net zo’n prachtig jaar mag worden als voor mij.