Berichten

Steeds betrap ik mijzelf erop dat ik al een lange tijd geen blog meer geschreven heb. Mijn excuus is dat ik vind dat mijn leven niet zo interessant is om over te schrijven. Dit is natuurlijk helemaal niet waar, want ieder leven is de moeite waard en iedereen kan elkaar inspireren op zijn of haar eigen manier. Mijn blog gaat over mijn weg naar geluk en de zoektocht naar mezelf, op alle gebieden: werk, relaties, sociale contacten, gezond leven, leven met mijn beperking, etc. En ik hoop dat mijn verhaal andere mensen inspireert, ook al is het maar een héél klein beetje.

Vanavond heb ik eindelijk weer eens een avondje voor mezelf. Een avondje geen eters of uit eten en geen activiteiten, zoals fysiotherapie, sporten of vergadering. Gewoon een avondje voor mezelf! Daar had ik zo’n behoefte aan! Lekker doen waar ik zin in heb en dat resulteert dan in het opruimen van mijn huis en daarna met een bord vers eten voor de tv zitten met de kaarsjes aan en een leuke serie. Ik hou ervan!

Mijn moeder heeft mij ooit eens verteld dat het lijkt alsof ik sinds het ongeluk steeds meer behoefte heb aan tijd in mijn eentje doorbrengen. Zij denkt dat dit goed te relateren is aan mijn hersenletsel doordat het bij mij toch langer duurt voordat ik alle indrukken en alle informatie die ik op een dag krijg, kan verwerken. Dit lijkt mij een goede conclusie, echter ik weet niet beter. Voor mij is dit altijd al zo geweest.
Als ik een avond of een dag alleen ben, doe ik wat ik wil, maar denk ik ook na over wat ik meemaak en wat ik belangrijk vind in mijn leven. Er is alleen één ding wat mij steeds weer opvalt. Ik vind het heerlijk om mensen om mij heen te hebben, maar kan ook erg verlangen naar rust. Maar als ik deze rust dan eindelijk heb, weet ik niet hoe ik daar mee om moet gaan. Mijn hele week zit vol met afspraken, zoals werk, persoonlijke verzorging, sport, therapie en mijn sociale contacten onderhouden. Dit zorgt ervoor dat ik altijd wel wat te doen heb en bezig ben. Als ik druk ben, zie ik uit naar zo’n avond alleen op de bank, in mijn joggingbroek met een kop thee en een reep chocola. Maar als het dan eindelijk zo ver is, vind ik het moeilijk om me over te geven aan het moment. Hebben jullie hier tips voor? Hoe doen jullie dat? Ik merkte trouwens ook dat ik hier moeite mee had toen ik een dagje naar een wellness ging voor een schoonheidsbehandeling en een heerlijke massage.

Vanavond heb ik me geprobeerd over te geven aan het moment en gedaan wat op dat moment goed voelde. Ik heb heerlijk mijn boek gelezen in de avondzon. Dit is zeker voor herhaling vatbaar!

Laat me weten wat je van mijn blog vindt door hieronder een reactie achter te laten. Dit vind ik erg leuk! Heb je een suggestie waar ik de volgende keer mijn blog over zou kunnen schrijven? Laat het me dan weten! Tot snel!

Het jaar 2013 is voor mij erg verdrietig geëindigd: heftige gesprekken in het revalidatiecentrum die ook een mentaal proces in gang hebben gezet en mijn relatie die ten einde liep. Op oudjaarsavond heb ik besloten dat 2014 mijn jaar zou gaan worden en dat er een hoop positieve dingen gaan gebeuren. Zo hoop ik in maart mijn revalidatietraject in De Hoogstraat af te kunnen sluiten en weer op zoek te gaan naar een baan waar ik mijn kwaliteiten optimaal kan benutten. Ook hoop ik mijn energie weer hervonden te hebben om weer veel leuke dingen te gaan doen en te genieten van het leven!

Het mentale proces wat bij mij in gang gezet is door de revalidatie heeft te maken met het accepteren van wat gebeurd is en verder gaan met de mogelijkheden die je wel hebt. Sinds ik in 2012 op mezelf ben gaan wonen, zijn er veel nieuwe mensen in mijn leven gekomen. Hier ben ik heel erg dankbaar voor en zij zijn een hele grote steun. Maar af en toe is het lastig om uit te leggen wat je allemaal meegemaakt hebt om te komen waar je nu bent. Dit was ook één van de lastige dingen in mijn relatie. Daarom ben ik de afgelopen tijd meerdere mensen op gaan zoeken die mij al mijn hele leven kennen en of die mij in ieder geval al kenden in de tijd van het auto-ongeluk in 1996.

Ik heb vooral gesprekken gevoerd met familieleden: mijn ouders, mijn nicht en mijn oom en tante. Ik vind het fijn om te horen hoe zij de periode van het ongeluk en mijn eerste revalidatie ervaren hebben en hoe ze mijn houding ervaren hebben in die periode. Hierdoor kan ik beter begrijpen waarom mijn huidige revalidatieperiode zo confronterend is voor mij. Ik ben heel erg dankbaar voor de mooie gesprekken die ik over dit onderwerp heb met mensen die mij lief zijn.

Op dit moment ben ik ook heel erg bezig met mijn toekomst. Ik droom er al jaren van om zangles te hebben en mijn stem optimaal te kunnen benutten en al mijn gevoel te kunnen leggen in een liedje. Daarom heb ik aan het begin van dit jaar de stap gewaagd en me ingeschreven voor een kennismakingsles bij Vocal Center. Tijdens deze les heb ik zo ontzettend veel geleerd, zoals de reden waarom ik makkelijker kan zingen dan praten. Dit is zeker iets waar ik mee door wil gaan en past uitstekend bij de dingen die ik graag zou willen doen in de toekomst, zoals nog meer presentaties en trainingen geven.

Ook ben ik begonnen met een loopbaantraject bij Boogh Arbeidsre-integratie, een re-integratiebureau dat gespecialiseerd is in Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH). Dit is een vervolg op mijn revalidatietraject bij De Hoogstraat. Door middel van gesprekken krijg ik opnieuw inzicht in mijn kwaliteiten en valkuilen en de voorwaarden die nodig zijn om zo weinig mogelijk last te hebben van mijn NAH en om hier op een goede manier mee om te gaan. Tot nu toe word ik hier erg blij van en neemt mijn zelfvertrouwen iedere week weer een stukje toe! Ook ben ik me aan het verdiepen in functies en taken die bij deze functies horen en die me aanspreken om zo nog duidelijker in kaart te brengen in wat voor baan ik helemaal op mijn plek zit.

Ik houd jullie op de hoogte!