Toegankelijkheid als persoonlijke missie

Van 1 tot en met 6 oktober was het de Week van de Toegankelijkheid en werden er overal in het land acties georganiseerd om meer aandacht te vragen voor toegankelijkheid. Zo ben ik in de media geweest om te vertellen over het initiatief Toegankelijk Uiteten Utrecht, waarbij een aantal restauranthouders actief mensen met een beperking uitnodigen om de toegankelijkheid en gastvrijheid in hun restaurant te komen testen. Een super initiatief! In deze blog vertel ik iets meer over mijzelf en hoe ik mij samen met mijn ouders en broer al bijna 22 jaar inzet voor toegankelijkheid.

Met de paplepel ingegoten

Op vijfjarige leeftijd werd ik na het ongeluk, wat ik samen met mijn vader kreeg, afhankelijk van mijn rolstoel en hierdoor kwamen wij er als gezin al snel achter hoe slecht de maatschappij ingericht is op mensen met een beperking. Vooral mijn vader had een sterke drive om zich in te zetten voor toegankelijkheid door zijn werk als projectleider in de bouw waarbij hij veel gesprekken voerde met architecten. Soms schaamde ik mij stiekem een beetje als hij weer eens alle aandacht naar ons toetrok om aandacht te vragen voor een ontoegankelijke situatie, maar tegenwoordig doe ik dit zelf ook en schamen mensen zich nu soms voor mij! Naast alle fysieke obstakels die we als gezin tegenkwamen, werden we ook geconfronteerd met de beeldvorming die mensen zonder beperking hebben over mensen met een beperking. Het is dikwijls voorgekomen dat ik samen met mijn vader in de winkelstraat van onze woonplaats liep/rolde en dat mensen over mijn hoofd aan mijn vader vroegen hoe het met mij ging. Hoe bizar! Twee situaties uit mijn kindertijd die veel indruk op mij hebben gemaakt wil ik graag met je delen.

Concert in het Gelredome

Een lachende zesjarige Manon op haar hoog-laag-bed met een poster van de Spice Girls op de achtergrond.

Een lachende zesjarige Manon op haar hoog-laag-bed met een poster van de Spice Girls op de achtergrond.

Tijdens mijn revalidatie in het revalidatiecentrum werd ik door mijn vriendinnetjes daar bekend met de muziek van de Spice Girls. In maart 1998 gaf deze meidengroep een concert in het Gelredome in Arnhem. De werkgever van mijn vader had zogenaamde business seats in het Gelredome en hij had deze vrijgesteld voor ons om het concert bij te kunnen wonen. Vooraf had mijn vader nog gebeld met het stadion om er zeker van te zijn dat alles goed geregeld was voor mij met de rolstoel. Samen met mijn moeder en twee vriendinnetjes gingen we vol spanning voor het concert op weg naar Arnhem. Toen we aankwamen bij de ingang voor de business seats werd ons gezegd dat wij daar niet in konden en dat wij naar de zogenaamde rolstoelingang moesten aan de andere kant van het stadion. Eenmaal daar aangekomen liet de beveiliging ons ook daar niet binnen, omdat wij geen speciale rolstoeltickets hadden. Mijn moeder gaf aan dat hierover gebeld was en dat ons toegezegd was dat het geen probleem zou zijn. Maar voorlopig kwamen wij het stadion dus niet in. Mijn moeder heeft lang getwijfeld om mijn vader te bellen, omdat ze wist hoe gevoelig dit soort situaties bij hem lagen destijds, zo kort na ons ongeluk. Echter had ze geen andere keuze, omdat we anders weer naar huis konden zonder ook maar iets van het concert mee te hebben gekregen. Het raakte mijn vader zo erg dat zijn dochter niet toegelaten werd tot het concert waar ze zó graag naartoe wilde dat hij direct het Gelredome heeft gebeld om de persoon waarmee hij afspraken had gemaakt flink de waarheid te vertellen. Uiteraard was die op deze zaterdagavond niet bereikbaar (geluk bij een ongeluk voor hem), maar op maandagochtend vertelde mijn vader dit verhaal uiteraard ook aan zijn werkgever en hij heeft toen per direct zijn business seats opgezegd! Mijn moeder, vriendinnetjes en ik zijn uiteindelijk wel toegelaten bij de business seats ingang na het telefoontje van mijn vader, maar bij het buffet diner werd ik meerdere keren aangesproken door personeel van het Gelredome dat ik daar niet mocht zijn, omdat er speciale rolstoelplaatsen zijn elders in het stadion. Dit zorgde ervoor dat ik als zesjarig meisje ontroostbaar was, omdat ik mij zo niet welkom voelde.

Kinderfeestjes

Een lachende Manon met haar vriendinnen op de trampoline tijdens een feestje van haar vriendin. Manon zit op de trampoline en wordt vastgehouden door 2 vriendinnen terwijl de andere 3 meiden springen.

Manon met haar vriendinnen op de trampoline tijdens een feestje van haar vriendin.

Ook mijn moeder heeft op haar manier haar steentje bijgedragen aan een betere beeldvorming en toegankelijkheid voor mensen met een beperking. Ten tijde van het ongeluk was ik 5 jaar en had ik een leuke groep vriendinnetjes in mijn klas. Toen ik na mijn revalidatie weer terugkwam in mijn oude klas, merkte ik dat mijn positie in de vriendengroep veranderd was. Mijn vriendinnetjes en ik kwamen erachter dat een rolstoel toch best lastig is en dat ik niet meer overal aan mee kon doen. Op die leeftijd was het bijvoorbeeld erg populair om tijdens kinderfeestjes te gaan discozwemmen en een paar jaar later slaapfeestjes te organiseren. Als één van de vriendinnetjes afhankelijk is van een rolstoel vraagt dit heel veel van de ouders die het feestje organiseren. Vaak werd dan gevraagd of mijn moeder ook mee wilde met discozwemmen, zodat zij mij kon begeleiden of ik werd niet uitgenodigd of er werd een ‘apart feestje’ voor mij alleen georganiseerd na het echte kinderfeestje. Mijn moeder is altijd het gesprek aangegaan met de ouders hierover om met hen te zoeken naar oplossingen waardoor ik toch leuke dingen kon blijven doen met mijn vriendinnetjes en niet buiten de groep zou komen te vallen.

Mijn drive voor toegankelijkheid

In mijn tienerjaren begon ik mij zelf ook steeds meer in te zetten voor toegankelijkheid. Als jonge meid wil je namelijk alles uit het leven halen wat erin zit! Was een activiteit voor mij met mijn rolstoel niet mogelijk? Dan zou ik bewijzen dat het wel degelijk mogelijk was, al dan niet met aanpassingen! Toen we met de middelbare school een dagje naar Walibi gingen, regelde ik dat de zus en vriend van mijn beste vriendin mee mochten om mij in de attracties te tillen. En toen ik op mijn 21e mijn aangepaste auto kreeg en erachter kwam dat ik niet bij de parkeerautomaten kon, heb ik direct de gemeente gebeld en ze voor de keuze gesteld om dit aan te passen of het parkeren voor mensen met een beperking gratis te maken in mijn woonplaats.

De toegankelijkheid bevorderen is een harde strijd. Het is niet altijd leuk en je moet er een lange adem voor hebben, maar het geeft me zoveel voldoening om mensen en instanties bewust te maken van toegankelijkheid en te zien dat situaties echt aangepakt worden om toegankelijk te maken voor iedereen.

Zaken die voor mij vanzelfsprekend zijn geworden in de afgelopen 20 jaar, zijn dat voor andere mensen met een beperking niet. En daarom ben ik in 2015 begonnen met het maken van video’s op mijn YouTube-kanaal om nog meer mensen te kunnen bereiken. Want ik kan wel schrijven over ontoegankelijke situaties, maar als mensen het echt kunnen zien, zijn zij veel meer bereid om er sneller iets aan te doen. Ook ga ik als ambassadeur voor De Zonnebloem op pad om de toegankelijkheid van vrijetijdslocaties in kaart te brengen in video’s.

Toekomst

Gelukkig is de toegankelijkheid van Nederland in de afgelopen 20 jaar al heel erg verbeterd en wordt er op steeds meer gebieden rekening gehouden met mensen met een beperking. Maar we zijn er nog niet! Iedere dag komen we nog steeds veel situaties tegen die niet zijn ingericht op mensen met een beperking, waardoor zij niet volwaardig kunnen deelnemen aan de maatschappij. Er is dus nog genoeg werk aan de winkel! Wat zijn volgens jou situaties die aangepast moeten worden voor mensen met een beperking?

Manon in Diergaarde Blijdorp tijdens het vloggen over toegankelijkheid voor de Zonnebloem.

Manon in Diergaarde Blijdorp tijdens het vloggen over toegankelijkheid voor de Zonnebloem.

Vond je deze blog interessant? Laat het me weten door hieronder een reactie achter te laten! Ben je nieuwsgierig geworden naar mij en mijn missie om de wereld toegankelijker te maken? Volg me op social media!

 

 

 

Update revalidatie #2 inclusief boekentip

Na het uploaden van mijn video Update revalidatie #1 was het mijn bedoeling om wekelijks een video op mijn YouTube-kanaal te plaatsen waarin ik vertel over de voortgang van mijn revalidatietraject. Echter kwam het er de afgelopen weken steeds niet van om een video op te nemen en daarom besloot ik nu om deze blog te schrijven met een update omtrent mijn revalidatie. Daarnaast geef ik in deze blog een boekentip van een boek wat mij de afgelopen weken heeft geïnspireerd.

Het gaat niet goed

Ik vind het altijd moeilijk om te zeggen als het niet goed met mij gaat. Het klinkt zo dramatisch en zo wil ik helemaal niet overkomen. Maar op dit moment kan ik moeilijk zeggen dat het goed gaat. Ik word iedere dag wakker met hevige hoofdpijn (een 8, op een schaal van 0 tot 10) en ik lig bijna de hele dag in bed, omdat dat me de meeste rust geeft. Aan het begin van het traject heb ik er zelf voor gekozen om hier volledig open en eerlijk over te zijn en daar horen ook de minder goede tijden bij. Daarom heb ik er toch voor gekozen om deze blog te schrijven én te plaatsen.

Tot op heden heb ik dus ook nog niet het gevoel dat het revalidatietraject me helpt. Ik zie wel vooruitgang, maar nog geen verbetering. Ik vergelijk een revalidatietraject graag met een verandertraject en hier heb ik er veel van mogen begeleiden vanuit mijn opleiding. De fases van zo’n traject zijn: 1) Ontkenning, 2) Bewustwording en 3) Aanvaarding. Omdat ik een kort traject zou volgen, doorloop ik de fases in een vlot tempo. De eerste week was een fase van ontkenning. Ik zei tegen de therapeuten dat het wel meeviel en dat ik alleen wat pijnklachten had, maar dat ik zeker niet zoveel klachten had als 3 jaar geleden toen ik een revalidatietraject gevolgd heb. Echter door het bijhouden van mijn weekschema’s, zoals in mijn eerste video te zien is, kwam ik erachter dat mijn weken goed volgepland zitten en dat dit op de lange termijn onhoudbaar was. Dit heeft voor veel bewustwording gezorgd.

Op dit moment bevind ik mij nog in fase 2. Samen met mijn therapeuten ben ik op zoek naar een manier waarop ik mijn leven op een andere manier zou kunnen inrichten, maar hierin merk ik dat ik mij nog niet volledig open kan stellen voor de oplossingen. Ik ben bang voor wat mij te wachten staat en wil net zo van alle leuke dingen van het leven kunnen blijven genieten zoals dat nu is. Maar op deze wijze doorgaan is ook geen optie. Dus heb ik geen andere keuze. Opgeven is geen optie! Aanstaande week heb ik een bespreking met mijn therapeuten en de revalidatiearts. Tijdens deze bespreking gaan we overleggen hoe de afgelopen periode gegaan is, wat de nog te behalen doelen zijn en wanneer het traject afgelopen is. De technieken van de ergotherapeut voor het plannen ken ik wel. Nu is het zaak dat ik dit in de praktijk ga brengen en ga ervaren hoe dit gaat. Op deze manier kan ik hopelijk de stap maken van Bewustwording (stap 2) naar Aanvaarding (stap 3).

Een periode waarin het allemaal even niet zo lekker gaat, is voor mij altijd tijdelijk. Better days are yet to come. Maar soms kan zo’n periode enorm lang duren voor mijn gevoel. Ondanks alles blijf ik optimistisch en blijf ik genieten van de geluksmomentjes die iedere dag in zich heeft.

Boekentip

Toeval of niet, maar een tijdje geleden kocht ik het boek ‘Durf te leven!’ van Rafael Santandreu in de boekhandel. De afgelopen weken heb ik dit boek gelezen en dit was een mooie aanvulling op mijn revalidatietraject.

Rafael is cognitief psycholoog en heeft zijn eigen praktijk in Barcelona. In eerste instantie kocht ik het boek omdat ik een grote interesse heb in psychologie en ik was benieuwd of de Spaanse werkwijze verschild van de Nederlandse.

Aan de hand van voorbeelden uit zijn eigen leven en zijn praktijk geeft Rafael de handvaten hoe je meer van het leven kunt genieten met behulp van instrumenten uit de cognitieve psychologie. Veel van deze instrumenten en technieken herkende ik van mijn studie Human Resources Management en de training Persoonlijke Effectiviteit die ik volgde. Een voorbeeld van zo’n techniek is het aanpakken en ombuigen van ongewenst gedrag en ongewenste emoties, ook wel Rationele Effectiviteits Training (RET) genoemd.

Het boek leest lekker weg en Rafael neemt geen blad voor de mond om zijn eigen mening te geven over de hedendaagse psychologie. Een echte aanrader voor iedereen die gelukkig wil zijn.

Heb je vragen over mijn revalidatietraject? Of heb je andere vragen of een leuk idee voor een nieuwe blog of video? Neem dan contact met mij op via één van de social media kanalen.

Bekijk ook mijn Update revalidatie #1 als je deze nog niet bekeken hebt. Ook plaats ik regelmatig andere video’s op mijn YouTube-kanaal, bijvoorbeeld over mijn vakanties en neem ik je mee in mijn dagelijks leven met de rolstoel. Vind je het leuk om op de hoogte te blijven? Klik dan even op abonneren onder de video van de eerste update! Wil je op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Like dan mijn Facebookpagina!

Tumbnail van Update Revalidatie #1

Mijn mening over de film Me Before You

Afgelopen weekend ben ik naar de film Me Before You geweest. Ik had via kennissen al begrepen dat het een erg mooie film was en wilde zelf ook graag beoordelen in hoeverre deze film een verfilming van het echte leven is.

Boodschap van de film

Het verhaal gaat over jongeman Will Traynor (Sam Claflin) die aangereden wordt door een motor en hierdoor een hoge dwarslaesie oploopt. Voor het ongeluk had hij een succesvolle carrière in de bancaire wereld. Door het ongeluk is hij echter zijn levenslust verloren. Naast de verpleegkundige zorg die hij krijgt, huurt zijn moeder de zojuist ontslagen Louisa Clark (Emilia Clarke) in om haar zoon op te vrolijken. De eerste ontmoetingen tussen Will en Louisa verlopen moeizaam, maar langzaam beginnen ze naar elkaar toe te groeien.

Op een dag verteld Will over het leven dat hij voorheen leefde en vraagt Louisa naar haar ambities. Hij spreekt in deze scène de volgende woorden uit die voor mij de boodschap van de gehele film vertelt:

“You only get one life. It’s actually your duty to live it as fully as possible.”

Omdat Louisa wil dat Will zijn levensvreugde hervindt, stelt zij een zogenoemde bucketlist voor hem samen die ze gezamenlijk gaan afwerken. Zo gaan ze samen met zijn verpleegkundige Nathan (Stephen Peacocke) naar de paardenraces, waar Will met zijn elektrische rolstoel vast komt te zitten in de modder en tegen zijn zin in hulp moet vragen om hieruit te komen, en gaan ze met zijn drieën op vakantie naar een vijf sterren resort waar de liefde tussen Will en Louisa alleen maar groeit.

Tijdens deze reis verteld Will aan Louisa dat hij zijn leven wil beëindigen (via geassisteerde zelfmoord), omdat hij niet kan dealen met zijn nieuwe situatie, en vraagt of Louisa hem hierin wil steunen. Louisa verzekerd hem ervan dat zij het totaal niet erg vindt dat Will in een rolstoel zit en dat hij haar gelukkig maakt. Zij hoopt dat Will afziet van zijn plan. Will wil niet dat Louisa haar hele leven om hem laat draaien. Hij geeft als reden: “I don’t want you to miss all the things that someone else could give you.” Ondanks het grote verdriet van Louisa zet Will zijn plan door. Hij laat aan Louisa zijn vermogen na, zodat zij haar dromen waar kan maken. Dit is het einde van de film.

Vergelijking met mijn leven

Ik vond het een erg indrukwekkende film. Veel zaken zijn vergelijkbaar met mijn situatie, hoewel de handicap erg verschilt met die van mij. Will heeft een dwarslaesie terwijl ik beperkingen heb door niet aangeboren hersenletsel. Het grootste verschil tussen onze handicaps is dat Will vanaf zijn borst geen gevoel meer heeft en niets kan bewegen, terwijl ik wel overal in mijn lichaam gevoel heb en mijn armen goed kan gebruiken.

De film heeft veel humor, waardoor het voor iedereen een aangename film is om naar te kijken. Zo doet het moment dat Will met zijn elektrische rolstoel vast zit in de modder me denken aan dat ik met een vriendin naar het strand ging en ik vervolgens op de terugweg met mijn elektrische rolstoel vast zat in het gras, omdat de drempel om de verharde weg op te komen te hoog was! Zes sterke voorbijgangers hebben mij toen met rolstoel en al het pad op getild. Mijn vriendin en ik kunnen hier zeker de humor van inzien, terwijl Will direct naar huis wilde omdat hij te veel geconfronteerd werd met wat hij niet meer kan. Hier kon ik mij totaal niet in herkennen. Ik ben juist iedere dag blij en dankbaar dat ik zulke momenten kan meemaken! Hierdoor heb ik het gevoel dat ik leef! Je kunt wel altijd in je veilige huisje blijven zitten, waar alles keurig op jou is aangepast, maar hierdoor ontdek je de wereld niet. Het leven heeft positieve en negatieve kanten, maar is zeker de moeite waard!

Liefde

Will en Louisa dansend in de film Me Before You.

Will en Louisa dansend op de bruiloft van Will’s ex-vriendin in de film Me Before You.

Het liefdesverhaal van deze film vind ik heel erg mooi. Hoe de onvoorwaardelijke liefde van Louisa voor Will groeit, is bijzonder. Ook hoe zij met elkaar omgaan is heel speciaal. Tijdens de bruiloft van de ex-vriendin van Will, vraagt Louisa: “Gaan we nog dansen?” Will
kijkt haar niet begrijpend aan en Louisa gaat op zijn schoot zitten en zegt: “Kom op, dan hebben die lui morgen ook iets om over te praten.” Dit is precies hoe mijn vrienden met mij omgaan. We ondernemen leuke dingen en trekken ons niets aan van wat andere mensen van ons vinden.

Een liefdesrelatie is echter wel anders dan een vriendschappelijke relatie. De gedachte van Will dat hij niet wil dat Louisa dingen mist die andere mannen haar wel zouden kunnen geven, herken ik maar al te goed. Dit heeft naar mijn mening alles te maken met zelfacceptatie, maar je kunt jezelf op relationeel vlak pas accepteren als je een relatie hebt en kunt oefenen met gebeurtenissen. Net als de man in deze film heb ik in relaties vaak het gevoel gehad dat ik mijn partner tekort doe of dingen ontneem doordat ik een beperking heb. Soms vonden mijn partners dit ook, soms ook helemaal niet. Ik denk dat iemand in een rolstoel prima een relatie kan hebben met een lopend iemand, maar dat je elkaar wel de ruimte moet geven om elkaars eigen dingen te kunnen doen. Maar dat geldt uiteraard voor iedere relatie.

De film Me Before You is een prachtige film en geeft mensen weer een beetje meer inzicht in hoe leven met een beperking is. Hoewel je hoopt dat het verhaal een andere wending neemt en op een andere manier eindigt, is het zeker een aanrader om deze film te gaan bekijken in de bioscoop.

Film informatie

Titel: Me Before You
Regie
: Thea Sharrock
Cast: Emilia Clarke, Sam Claflin, Janet McTeer, Charles Dance
Speelduur:  
110 minuten
Releasejaar: 
2016

De wet van Murphy

Als je me een beetje kent, weet je dat ik geen klager ben. Ik sta positief in het leven en zie het goede in alles en iedereen! Maar sinds mijn rolstoel vorige week kapot is gegaan (en dit keer echt goed stuk), is mijn wereldje best wel klein geworden. En tot overmaat van ramp ging de voetplaat van mijn elektrische rolstoel (mijn reserve rolstoel) ook nog stuk! Zoals Murphy zei: “Anything that can go wrong, will go wrong.”

Vorige week donderdag stond ik in de badkamer en na het opdoen van mijn make-up draaide ik mij om om naar de woonkamer te rijden toen mijn wiel van mijn rolstoel schoot. Het voelde alsof de as van het wiel uit het mechanisme schoot. Het wiel bleef in 45 graden tegen mijn rolstoel staan wat ervoor zorgde dat ik niet omviel en uit de rolstoel op de grond viel. Ik drukte direct op het alarm wat ik bevestigd heb aan mijn rolstoel en binnen 5 minuten waren er 2 assistenten van Fokus aanwezig. Ik wilde het wiel terug bevestigen aan mijn stoel, maar dit bleek niet mogelijk te zijn omdat het systeem van mijn stoel afgebroken was! Ik ben vervolgens in mijn elektrische rolstoel gaan zitten en heb direct Welzorg gebeld. Binnen 3 uur was er een monteur, maar helaas moest hij constateren dat hij het niet direct kon maken omdat er een onderdeel besteld moest worden.

Gelukkig werkte ik die dag thuis en konden mijn afspraken die dag gewoon doorgaan, want ik kon redelijk goed werken vanuit mijn elektrische rolstoel. Alleen hield ik dit niet lang vol, omdat deze rolstoel een stuk hoger is dan de handbewogen rolstoel en ik hierdoor met een gebogen rug achter mijn laptop zat. Ook kan ik met de elektrische rolstoel niet onder mijn verlaagde aanrecht, dus het niet kunnen koken was een groter probleem. En de hele week eten bestellen leek mij ook geen goed idee nu ik probeer gezond te leven en aan mijn conditie te werken.

De eerste paar dagen waren een regelrechte ramp voor mij en het liefst bleef ik die dagen de hele dag in bed (hier had ik het minste pijn), maar na 5 à 6 dagen begon het zowaar te wennen dat mijn elektrische rolstoel mijn nieuwe vervoersmiddel was geworden en dat ik gewoon wat vaker moest rusten op de dag.

Nadat ik met veel moeite geaccepteerd had dat ik mijn fijnste rolstoel voorlopig nog niet terug zou hebben, omdat het minimaal een week duurt voordat het onderdeel geleverd zou zijn, en ik met mijn werkgever besproken had om thuis te werken leek alles weer een beetje ritme te krijgen. Maar toen ik afgelopen donderdag na een paar uur werken op de bank weer in mijn elektrische rolstoel stapte, brak mijn voetplaat gedeeltelijk af! Ik heb direct het onderhoudsbedrijf gebeld en met veel smeken kwam er de volgende dag een monteur langs. Hij constateerde dat er een onderdeel van de voetplaat gebroken was en dat ook hier een onderdeel voor besteld moest worden. Vervolgens werd ik gebeld door het bedrijf dat mijn handbewogen rolstoel gaat repareren om hier een afspraak voor te maken. Dit is pas op zijn vroegst volgende week vrijdag mogelijk. Dus dat wordt nog een weekje behelpen!

Dat mijn rolstoelen stuk gaan, is voor mij nog niet eens het grootste probleem. Wat ik vooral lastig vind is dat ik nu veel meer hulp nodig heb dan normaal. Een voorbeeld: Mijn mobiele telefoon viel op de grond. Normaal gesproken kan ik deze zelf oprapen vanuit mijn handbewogen rolstoel. Doordat ik nu in mijn elektrische rolstoel zat en deze veel hoger is, kon ik er niet bij. Ik probeerde met een flesje water de mobiel te verplaatsen, zodat ik er wellicht wel bij zou kunnen. Uiteindelijk viel ook het flesje water op de grond en ik bijna uit mijn rolstoel waardoor ik afhankelijk was van de hulp van Fokus om de spullen op te rapen. Als je dit normaal zelf kunt, is het niet fijn om nu hulp te moeten vragen. Het voelt heel passief en dat is voor zo’n actieve tante als ik maar moeilijk te accepteren.

Om wel in beweging te blijven en de pijn in mijn rug tegen te gaan, ga ik nu regelmatig handbiken. Zo heb ik toch het gevoel dat ik fit blijf, ben ik de deur even uit en kan ik mijn gedachten verzetten. Gelukkig is het heerlijk weer! Hopelijk is volgende week het grootste probleem weer opgelost en kan ik weer in mijn actieve rolstoel. Dan kan ik mijn normale leven weer oppakken.

Dress to impress

Enkele weken geleden is Image Consultant Saskia Brenninkmeijer bij ons op het kantoor van Independent Recruiters geweest om met alle consultants een maatpak uit te zoeken wat helemaal bij ons past. Ik vond de werkwijze van Saskia erg inspirerend en daarom wil ik er graag een blog over schrijven.

Eerst heeft Saskia de betekenis van diverse kleuren uitgelegd. Voorafgaand aan de sessie had ik al nagedacht over welke kleur pak ik graag zou willen hebben. Ik vind donkerblauw mij altijd erg mooi staan door mijn blonde haar, maar ook de modekleur (donker)groen van deze winter vind ik mij erg mooi staan. Dit was dan ook de keuze die ik tijdens de sessie wilde maken.

Saskia heeft mij uitgelegd en laten zien dat je door je in het zwart te kleden erg autoritair overkomt. Zij heeft dit laten zien door eerst een zwart colbert aan te trekken. Vervolgens heeft ze mij laten zien dat je door donkerblauw te dragen overkomt als een betrouwbare gesprekspartner en dat je daarmee vertrouwen uitstraalt. Wanneer je de kleur groen draagt, straal je een bepaalde mate van onzekerheid uit. Dit maakte voor mij de keuze voor de kleur van een pak makkelijker.  Ik wil niet overkomen alsof ik alles weet en de waarheid in pacht heb, maar ook niet als een onzeker persoon. Ik wil een betrouwbare gesprekspartner zijn die openstaat voor de ideeën van de klant. Daarom heb ik gekozen voor een donkerblauw pak. Daarnaast vertelde Saskia mij dat de kleur groen op dit moment echt een modekleur is en als ik hier een heel pak van zou uitkiezen, ik er gauw op uitgekeken zou zijn. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Daarom heb ik zelf online alleen een jasje uitgezocht in deze prachtige kleur. Deze kan ik prima combineren met mijn zwarte of grijze broek. Kijk voor een uitgebreidere uitleg van kleuren op deze website.

Voorafgaand aan het uitzoeken van het daadwerkelijke pak heeft de styliste samen met mij gekeken naar mijn persoonlijkheid. We hebben allebei op een lijst van persoonskernmerken de kenmerken omcirkeld die we bij mij vinden passen. Dit een hele goede oefening om na te denken over wat je graag wilt uitstralen en hoe iemand anders jou ziet.

De kenmerken die mij typeren                       De kenmerken die mij typeren
volgens mij:                                                    volgens Saskia:

– Ambitieus                                                     – Betrouwbaar
– Vrouwelijk                                                    – Vriendelijk
– Eigenwijs                                                     – Toegankelijk
– Lief                                                               – Verzorgd
– Verzorgd                                                      – Bescheiden
– Modieus
– Rustig

pak keuzeDaarna was het tijd om daadwerkelijk het pak te kiezen. De keuze voor de kleur had ik al gemaakt: donkerblauw. Vervolgens mocht ik de kleur van de binnenvoering kiezen. Ik heb gekozen voor roze met een barok-motief. Van buiten mooi zakelijk, maar van binnen lekker speels en vrouwelijk. Precies zoals ik ben! Vervolgens moest ik de vorm van het rever uitkiezen: rond, hoekig of ertussenin. Ik heb dit gekozen door verschillende jasjes te passen en daadwerkelijk te zien wat het met me deed. Het jasje met rond rever zorgde voor een extreem lieve uitstraling en dat is niet wat ik wilde uitstralen. Dus heb ik gekozen voor half rond, half hoekig. Ook heb ik gekozen voor twee zakjes op het jasje. Het jasje is extra kort gemaakt, zodat het er mooi uitziet als je in een rolstoel zit. Ook is de pantalon aan de achterkant extra hoog gemaakt, zodat ik geen blote rug krijg. Dat is een veelvoorkomend probleem bij rolstoelgebruikers.

Ik ben heel erg blij met deze sessie en met mijn maatpak. Zelf vind ik het leuk om mijn pak te combineren met een mooie roos of een kleurrijke sjaal voor een extra vrouwelijke uitstraling. Dat past helemaal bij mij!

Meer informatie over Saskia vind je op haar website.

In mijn pak tijdens de kerstlunch van Independent Recruiters in Hotel de l'Europe.

In mijn pak naar de kerstlunch van Independent Recruiters in Hotel de l’Europe.

Fokus sollicitatiecommissie

Sinds de zomer ben ik lid van de sollicitatiecommissie van het Fokus-project waar ik woon. Het Fokus-concept houdt het volgende in: Ik woon in een eigen aangepast appartement, maar door middel van een intercomsysteem is het mogelijk om mensen op te piepen die mij komen helpen met bijvoorbeeld douchen, aankleden of andere dingen. In een nieuwsbrief aan de cliënten van afgelopen zomer stond een oproep voor leden van de commissie, omdat het steeds belangrijker wordt om cliënten te betrekken bij het aannemen van nieuwe ADL-assistenten. ADL staat voor Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen.

Natuurlijk werd ik gelijk enthousiast! Het voeren van sollicitatiegesprekken is mij niet onbekend door mijn werk als recruitment consultant. En hoe leuk is het om zelf mee te mogen beslissen over de mensen die mij wellicht in de toekomst helpen in mijn dagelijks leven?!

Ik heb nu al een aantal gesprekken gedaan en ik merk toch wel verschillen met mijn werk. Het grootste verschil is dat op mijn werk de mensen vaak langskomen voor de eerste keer, dus voor een kennismakingsgesprek. Bij ons Fokus-project komen de sollicitanten voor een gesprek in de derde ronde. Het eerste gesprek hebben zij namelijk gehad met onze locatiemanager, het tweede gesprek met 2 andere ADL-assistenten (toekomstige collega’s) en het derde gesprek is dan met 2 cliënten, ook wel de klanten die gebruik gaan maken van de diensten. Dat de kandidaten bij mij aan tafel zitten, wil dus zeggen dat hij/zij de vorige 2 rondes overleefd heeft. Ook is er dan geen uitgebreide introductie van het gesprek nodig.

In de meeste gevallen zijn de kandidaten inderdaad goed geschikt voor het werk van een ADL-assistent. Ze zijn sociaal, hebben ervaring in de zorg of een duidelijke motivatie waarom ze dit werk willen gaan doen en hier geschikt voor zijn. Toch is het al meermaals gebeurd dat ik als cliënt een hele andere indruk had van de kandidaat dan de manager en de toekomstig collega’s. Hier ligt dan ook een kans voor mij om de manager te adviseren om nogmaals het gesprek aan te gaan met een sollicitant of om ervoor te kiezen om de sollicitant niet aan te nemen. Ik vind dit erg leuk om te doen! De ervaring die ik hiermee opdoe kan ik ook weer gebruiken in mijn werk bij Independent Recruiters om onze opdrachtgevers te adviseren over de kandidaten die wij spreken.

Lijkt het jou ook leuk om te werken als ADL-assistent? Kijk dan op deze website voor een overzicht van de vacatures bij alle Fokus-projecten door heel Nederland!

fokus

Werken met een beperking bij Independent Recruiters

In april 2014 heb ik Olfertjan Niemeijer ontmoet tijdens Emerce E-recruitment in Amsterdam waar wij door Bas Westland aan elkaar gekoppeld waren.

Sinds juli van dat jaar ben ik rustig aan begonnen met werken bij Independent Recruiters. Door verschillende omstandigheden was ik erg onzeker geworden en bang om over mijn eigen grenzen heen te gaan. Ik ben begonnen met het werken op basis van een proefplaatsing. Dit houdt in dat ik 3 maanden met behoud van mijn uitkering aan het werk was. In die periode kon ik mijn uren rustig opbouwen en konden Olfertjan en ik uitvinden of het werk bij Independent Recruiters geschikt was voor mij. Dit ging bijzonder goed! Ik vond het heerlijk om na een lange periode van ziek zijn weer onder de mensen te zijn en een werkritme op te bouwen. Ook vond ik het heerlijk om mijn gedachten te verzetten tijdens het werken.

Al snel gaf ik aan dat ik niet alleen maar administratieve klusjes wilde doen, maar dat ik daadwerkelijk bij wilde dragen aan de core business van Independent Recruiters, namelijk het sourcen en plaatsen van kandidaten. Tijdens mijn studie was ik erg goed in het voeren van allerlei soorten gesprekken op het gebied van Human Resource Management en ik vond het dan ook erg leuk als ik met ervaren consultants mee mocht naar gesprekken met kandidaten. Om steeds meer taken van een recruitment consultant eigen te maken heeft Olfertjan mij leren sourcen. Dit houdt in dat ik op jobboards, zoals Indeed en Nationale Vacaturebank, kijk of ik goede kandidaten kan vinden voor de vacatures die wij op dit moment in onze portefeuille hebben.

In de afgelopen maanden heb ik mijn uren langzaam opgebouwd. Zo ben ik begonnen met 3 uur per week werken en zit ik nu op 14 uur per week. Dit gaat erg goed en ik kan nu een steeds betere balans vinden tussen werk, therapie en ontspanning. Ik krijg binnen Independent Recruiters veel ruimte en vertrouwen om mijn eigen tijd in te delen en aan te geven wanneer het me allemaal te veel wordt. Zo kan ik zelf mijn grenzen nog steeds verleggen. En héél soms, als mijn collega’s zien dat het me te veel wordt, bepalen zij voor mij dat ik mijn rust moet pakken en niet mee ga naar een evenement. Het is heel erg fijn dat mijn collega’s zo met mij meedenken als dat nodig is.

Sinds een paar weken ben ik een nieuw project gestart. Steeds meer klanten vragen aan Olfertjan en mij naar onze ervaring op het gebied van werken met een beperking en zijn benieuwd of zij ook mensen met een beperking een kans kunnen geven binnen hun bedrijf. Dit wordt steeds belangrijker in het kader van de Participatiewet en de Quotumwet. Bedrijven worden verplicht om een volwaardig inclusief personeelsbeleid te voeren waarbij het personeelsbestand een afspiegeling is van de maatschappij. Ik vind het heel erg gaaf om bezig te zijn met dit project, omdat het me op het lijf geschreven is! Mijn netwerk bestaat voor een heel groot deel uit mensen met een beperking en organisaties die zich inzetten voor deze doelgroep. Ik heb nu een aantal gesprekken gehad met kandidaten met een beperking en ik merk dat ik erg blij word van deze gesprekken en dat het me een extra drive geeft om te zorgen dat deze mensen aan het werk komen. Wil je meer weten over mijn project? Klik dan hier.

linkedin3

Manon en Olfertjan Niemeijer

Kennismakingsseminar 365 dagen succesvol

Afgelopen week ben ik naar een kennismakingsseminar geweest van 365 dagen succesvol. Dit stond al langere tijd op mijn verlanglijstje. Als cadeautje voor mezelf had ik mij ingeschreven voor het kennismakingsseminar.

De ochtend werd verzorgd door David, founder van 365 dagen succesvol, maar vooral door de deelnemers zelf. Eerst werd het ontstaan van 365 dagen verteld en vervolgens gingen we in tweetallen bespreken wat de reden was van onze deelname aan het kennismakingsseminar. Na deze 5 minuten kon je je gesprekspartner nomineren als je van mening was dat je een bijzonder verhaal gehoord had. Mijn gesprekpartner stak haar hand op, samen met nog een aantal mensen. Onbewust voelde ik al dat ik aangewezen zou worden om mijn verhaal te delen met de groep. En dit bleek ook zo te zijn. Ik heb verteld dat ik tijdens mijn studie altijd zo goed en vastberaden wist wat ik wilde met mijn leven en dat ik na mijn studie bij een bank ben gaan werken en dat dit niet de juiste werkomgeving was voor mij. Dit is mij pijnlijk duidelijk geworden doordat ik een burn-out kreeg. Nu ben ik weer aan het werk bij een nieuwe werkgever en moet ik na 2 jaar nog steeds erg letten op mijn energiebalans. Desondanks probeer ik mijn leven zo leuk mogelijk in te richten.

Wat ik erg herkenbaar vond, was het model dat David en Arjan gebruiken in hun boek. Dit model is een vicieuze cirkel van de dingen die belangrijk zijn om een gelukkig en succesvol leven te leven. Kort omschreven komt het model op het volgende neer:
1. Dit model begint gezondheid: Het is belangrijk om je fit en lekker in je vel te voelen, voordat je deel kunt nemen aan de maatschappij.
2. Vervolgens ga je investeren in je relaties: het gaat hier allereerst om de relatie met jezelf, maar ook met een partner, vriendschappen, familie, etc.
3. Als er geïnvesteerd wordt in relaties en het uitbreiden van je netwerk, ga je aan het werk. Werk is eigenlijk een verzameling van je relaties.
4. Tot slot, wanneer je aan het werk bent, verdien je geld en heb je een inkomen.
Wanneer je geld verdient, kun je vervolgens nog meer investeren in een goede gezondheid en zullen de overige 3 factoren zich ook positief ontwikkelen. Hierdoor ontstaat een opwaartse spiraal.

Voor mij is dit model herkenbaar, met name in de tijd van mijn burn-out. Toen had ik veel pijn en kon ik vrijwel niets anders dan in mijn bed liggen en slapen. Het was voor mij noodzaak om weer wat fitter te worden, door middel van revalideren in revalidatiecentrum De Hoogstraat en veel te sporten en te bewegen, maar daarnaast ook mijn rust in acht te nemen. Na een paar maanden krabbelde ik weer op uit het dal en begon ik weer te investeren in de relaties met de mensen om mij heen. Mijn wereldje was aan het begin van mijn overbelasting erg klein geworden, omdat ik er simpelweg geen energie voor had en veel mensen niet begrepen wat er met mij gebeurde en wat ik aan het doen was. Toen het fysiek weer wat beter ging en ik weer wat meer tijd kon besteden aan mijn vrienden, werd mijn wereldje weer wat groter. Zo wilde een vriendin graag een dag mee naar het revalidatiecentrum om te zien wat ik nou eigenlijk allemaal deed daar. Na 8 maanden wilde ik mij graag weer gaan oriënteren op de arbeidsmarkt om te zien waar mijn kansen lagen en hoe ik stappen kon ondernemen om weer aan het werk te gaan. Nu ik bij Independent Recruiters aan de slag ben, is er ook meer stabiliteit gekomen in mijn financiële situatie. Zo had ik eerst een Ziektewetuitkering en heb ik nu, naast mijn salaris, een WIA-uitkering.

Het kennismakingsseminar van 365 dagen succesvol was dus zeker een aanrader! Ik vond de stijl van coachen van David ook erg fijn. Hij is erg direct, maar wel heel eerlijk. Daarnaast maakt hij het heel praktisch door middel van oefeningen of voorbeelden. En natuurlijk is de humor van de mannen zeker aanwezig en zorgt dit voor een luchtige benadering van serieuze levensvragen. Het was duidelijk te merken dat het de passie is van David en Arjan om mensen te helpen bij hun weg naar geluk en succes. Voorafgaand aan de dag wensten de heren elkaar veel plezier, omdat Arjan in een andere ruimte de coaches van 365 dagen aan het coachen was terwijl David het kennismakingsseminar verzorgde. Hieruit blijkt nog maar eens: Plezier hebben in hetgeen je doet is het allerbelangrijkste!

Laat me weten wat je van deze blog vond door een berichtje achter te laten hieronder of op mijn Facebook. Tot de volgende keer!

365 dagen

Me-Time

Steeds betrap ik mijzelf erop dat ik al een lange tijd geen blog meer geschreven heb. Mijn excuus is dat ik vind dat mijn leven niet zo interessant is om over te schrijven. Dit is natuurlijk helemaal niet waar, want ieder leven is de moeite waard en iedereen kan elkaar inspireren op zijn of haar eigen manier. Mijn blog gaat over mijn weg naar geluk en de zoektocht naar mezelf, op alle gebieden: werk, relaties, sociale contacten, gezond leven, leven met mijn beperking, etc. En ik hoop dat mijn verhaal andere mensen inspireert, ook al is het maar een héél klein beetje.

Vanavond heb ik eindelijk weer eens een avondje voor mezelf. Een avondje geen eters of uit eten en geen activiteiten, zoals fysiotherapie, sporten of vergadering. Gewoon een avondje voor mezelf! Daar had ik zo’n behoefte aan! Lekker doen waar ik zin in heb en dat resulteert dan in het opruimen van mijn huis en daarna met een bord vers eten voor de tv zitten met de kaarsjes aan en een leuke serie. Ik hou ervan!

Mijn moeder heeft mij ooit eens verteld dat het lijkt alsof ik sinds het ongeluk steeds meer behoefte heb aan tijd in mijn eentje doorbrengen. Zij denkt dat dit goed te relateren is aan mijn hersenletsel doordat het bij mij toch langer duurt voordat ik alle indrukken en alle informatie die ik op een dag krijg, kan verwerken. Dit lijkt mij een goede conclusie, echter ik weet niet beter. Voor mij is dit altijd al zo geweest.
Als ik een avond of een dag alleen ben, doe ik wat ik wil, maar denk ik ook na over wat ik meemaak en wat ik belangrijk vind in mijn leven. Er is alleen één ding wat mij steeds weer opvalt. Ik vind het heerlijk om mensen om mij heen te hebben, maar kan ook erg verlangen naar rust. Maar als ik deze rust dan eindelijk heb, weet ik niet hoe ik daar mee om moet gaan. Mijn hele week zit vol met afspraken, zoals werk, persoonlijke verzorging, sport, therapie en mijn sociale contacten onderhouden. Dit zorgt ervoor dat ik altijd wel wat te doen heb en bezig ben. Als ik druk ben, zie ik uit naar zo’n avond alleen op de bank, in mijn joggingbroek met een kop thee en een reep chocola. Maar als het dan eindelijk zo ver is, vind ik het moeilijk om me over te geven aan het moment. Hebben jullie hier tips voor? Hoe doen jullie dat? Ik merkte trouwens ook dat ik hier moeite mee had toen ik een dagje naar een wellness ging voor een schoonheidsbehandeling en een heerlijke massage.

Vanavond heb ik me geprobeerd over te geven aan het moment en gedaan wat op dat moment goed voelde. Ik heb heerlijk mijn boek gelezen in de avondzon. Dit is zeker voor herhaling vatbaar!

Laat me weten wat je van mijn blog vindt door hieronder een reactie achter te laten. Dit vind ik erg leuk! Heb je een suggestie waar ik de volgende keer mijn blog over zou kunnen schrijven? Laat het me dan weten! Tot snel!

relax

Vriendschap in Vrijheid bestaat! – Friendship in Freedom exists!

Voor mijn internationale lezers vind je onder deze blog een Engelse vertaling van mijn verhaal.
My international readers will find an English translation beneath the Dutch version of my blog.

Vriendschap in Vrijheid bestaat!

Van 9 tot 16 augustus was het 31st International Maltacamp in Nederland. Ieder jaar wordt dit internationale kamp in een ander land gehouden en zelf ben ik mee geweest toen dit in 2011 in Italië gehouden werd. Dit jaar kwamen er mensen met beperkingen met hun begeleiders vanuit 23 landen van over de hele wereld naar de militaire kazerne in Harskamp om een hele week feest te vieren met elkaar.

Toen ik in Italië was, had ik al aangegeven graag te willen helpen als dit kamp naar Nederland zou komen. Dit wilde ik graag, omdat ik in die week heb gezien en ervaren wat zo’n week te weeg kan brengen bij mensen. Er is zo’n grote saamhorigheid en als gast voelde het alsof die week alles voor mij mogelijk was of mogelijk werd gemaakt. Ook ontmoet je tijdens deze week heel veel mensen van over de hele wereld en ontstaan er vriendschappen voor het leven.

Van tevoren wist ik dat deze week voor mij een grote uitdaging zou worden, maar deze wilde ik heel graag aangaan in het kader van mijn persoonlijke ontwikkeling en om te kijken wat ik aan kan qua belastbaarheid. Zo had ik geregeld dat ik kon overnachten in mijn oude studentenkamer in Ede, zodat ik ’s avonds even weg kon van de drukte van het kamp en een goede nachtrust kon hebben. Op deze manier zou ik mijn energie beter kunnen verdelen over de hele week en niet na drie dagen al doodmoe zijn. Het was heel erg fijn dat deze mogelijkheid er was!

Tijdens het kamp zat ik bij het team van de Infodesk/receptie. De mensen van de verschillende landen kwamen zich bij ons in- en uitchecken, het inschrijven voor de verschillende workshops gedurende de week en de ‘bonte avond’ en voor alle andere vragen waren wij ook het eerste aanspreekpunt. Daarnaast hadden we een klein winkeltje waar we truien verkochten met het logo van het kamp en andere kleine souvenirs. Ik vond dit heel erg leuk om te doen, omdat ik bijna alle mensen die op het kamp aanwezig waren wel een keer heb gesproken of in ieder geval voorbij heb zien komen. Ook was dit een goede uitdaging om mijn Engels te oefenen. De eerste dag was dit nog erg onwennig, maar daarna heb ik mijn schaamte opzij gezet en aan het einde van de week waren zelfs mijn gedachten in het Engels!

Al met al was het voor mij een zeer geslaagde week! De week na het kamp ben ik ziek geworden en heb ik nog veel last gehad van lichamelijke kwaaltjes en flinke vermoeidheid, maar de blijheid overheerst. De eerste dagen voelde het zo onwennig om weer thuis te zijn zonder al die mensen om je heen met wie je zomaar een praatje kunt maken als je daar zin in hebt. Het voelde voor mij destijds als gast, maar ook nu als vrijwilliger, alsof ik de hele week in een bubbel leefde. Een bubbel van vrolijkheid, positiviteit, geen grenzen, alleen maar mogelijkheden en heel veel plezier! Zoals de mensen deze week met elkaar omgingen, zo zouden we dat in het echte leven eigenlijk ook moeten doen. Dan zou de wereld er weer een stukje mooier uitzien!

Wat ik deze week geleerd heb in het kader van mijn eigen ontwikkeling is het heel erg scherp in de gaten houden van mijn energieniveau. Ik heb steeds zelf aangegeven wanneer activiteiten te intensief waren voor mij en wanneer ik wat meer rust nodig had. Daarnaast ben ik ook veel zelfverzekerder geworden in de dingen die ik doe. Ik heb meer vertrouwen gekregen in dat ik de dingen goed doe zoals ik ze doe. Ook heb ik mijn ervaring met het Engels praten flink uitgebreid en voel ik me daar nu heel comfortabel bij. Uiteraard heb ik nog veel meer dingen geleerd, maar dat is te veel om hier over uit te wijden. Ik vind het prachtig om te zien hoe je iedere dag weer nieuwe dingen leert en me daar bewust van te zijn.

Het idee dat wij deze week met zoveel vrijwilligers en sponsors mogelijk hebben kunnen maken, geeft me zoveel voldoening! We hebben de ruim 400 gasten een hele goede indruk van Nederland kunnen geven door middel van alle activiteiten en daarnaast zijn er contacten gelegd die wellicht een heel leven lang blijven bestaan. Dat is prachtig!

De website van het kamp: www.maltacamp2014.nl;
Voor meer informatie over de Orde van Malta, klik hier.

Friendship in Freedom exists!

From 9 through 16 august the Order of Malta’s 31st annual International Camp for Disabled Youth was being held in the Netherlands. Every year this international camp is held in another country and I myself went earlier when this camp was held in 2011 in Italy. This year people with disabilities and their helpers came together from 23 countries all over the world to the military base in Harskamp to party a whole week long.

When I was in Italy, I already indicated I would like to act as a volunteer when this camp would come to the Netherlands. I was enthusiastic about this idea, because I saw and experienced what a week like these can attribute to people. The amount of togetherness is wonderful and as a guest it really felt like everything was possible or at least made possible for me. Also during this week you meet lots of people from all over the world and friendships for life find their origin.

Even before the start I knew this week would become a huge challenge for me, but I really wanted to encounter this for my personal development and to experience the limits of my physical load. Therefore I arranged that I could sleep again in my former student room in Ede, so I could slip away at night from the crowds at the camp and have at least a good night of sleep. This way I would be able to distribute my energy over the week and not be exhausted after three days. I am very happy this possibility was given to me!

During camp I was with the team of Infodesk/Reception. People of all of the countries came to check in and out with us. Subscriptions for the several workshops during the week and the Furry Night were also performed at the desk, for any other question we were the first contact. Besides that we hosted a little shop in which we sold sweaters with the camp’s logo and several small souvenirs. I really enjoyed this, because I spoke to almost every person present at the camp or at least I saw them all passing through. For practicing my English this was a great challenge. The first day I was a little unaccustomed to the language, but I quickly put my shame aside and at the end of the week even my thoughts were in English!

In the end it was the most successful week! Sadly I went ill the next week and had several minor physical ailments and was very fatigued, but happiness was still the predominant emotion. The first few days it felt very unaccustomed to be back at home without all those people around you with whom you can have a little chat whenever you want. These few years ago as a guest, but also this year as a volunteer it felt like living in a bubble. A bubble full of happiness, positivity, no borders, possibilities only and a huge amount of joy! The way the people treated each other this week, so it should be in ‘real life’. The world would look a little better!

Foremost thing I learned on my own development was to keep a close eye on my energy levels. I continuously indicated when activities became too intensive for me and when I could use some more rest. In addition I grew on confidence in the things I do. I got more trust in the way the things I do, I do them the correct way. Also my experience talking English is extended quite a bit and I feel very comfortable doing so. Naturally I learned a lot more, but it is way too much to elaborate here. I enjoy to acknowledge you learn every day and I enjoy being conscious of it.

The idea that we made this week possible with so many volunteers and sponsors, this gives me so much satisfaction! We gave all of the more than 400 guests a very good impression of the Netherlands with all the activities and besides there have been made friendships that perhaps will last a lifetime. This is beautiful!

Website of the camp: www.maltacamp2014.nl.

English translation by: Stijn de Reus.

Camp Highlights – Order of Malta International Holiday Camp 2014 from Maltacamp 2014 on Vimeo.