De afgelopen weken heb ik me afgevraagd waarom ik nog steeds niet zo lekker in mijn vel zat. Mijn rolstoelen zijn per slot van rekening allebei weer gemaakt, dus ik ben weer mobiel. Echter merkte ik dat alles mij nog best veel energie kostte en mijn energielevel kwetsbaar was. Toen ik laatst met een vriendin hierover sprak, moest ik denken aan een model wat ik 3 jaar geleden van mijn ergotherapeut in het revalidatiecentrum geleerd heb. Ik wil dit model graag met jullie delen, omdat het voor veel duidelijkheid kan zorgen, zowel voor mij als voor mensen in mijn omgeving.

Het model lijkt op de Piramide van Maslow die veel van jullie wellicht wel kennen. Maslow geloofde dat een mens verschillende behoeften wil bevredigen. Bevrediging van behoeften in de hogere lagen van de piramide kan pas gebeuren nadat de behoeften in de lagen daaronder bevredigd zijn. Klik hier voor meer informatie over de piramide van Maslow.

Mijn ergotherapeut in Revalidatiecentrum De Hoogstraat had voor mij de piramide van iemand in een rolstoel getekend, in dit geval dus van mijzelf. Na enkele weken revalideren wilde ik namelijk alweer aan het werk gaan en ik begreep niet goed waarom dat nog niet mocht van de therapeuten. Nadat dit model uitgelegd was begreep ik het beter. Het is voor mij het makkelijkst om de piramide uit te leggen aan de hand van de stappen die ik tijdens het revalidatieproces genomen heb.

Model Manon

  1. Het eerste doel wat ik samen met de therapeuten wilde behalen was het realiseren van een nieuwe rolstoel. In mijn huidige rolstoel zat ik niet goed meer en had ik veel lichamelijke klachten, zoals hoofdpijn en rugpijn. Hierdoor moest ik veel rusten gedurende de dag en kon ik minder activiteiten ondernemen. Naast het hebben van een goede rolstoel is mijn aangepaste auto van cruciaal belang. Zonder auto kan ik mezelf niet vervoeren en ben ik niet zelfstandig.
  2. Als deze voorzieningen in orde zijn kan ik mij richten op mijn persoonlijke verzorging. Hier zijn we direct mee gestart toen ik mijn revalidatietraject begon, omdat het uitzoeken van een nieuwe rolstoel niet binnen een week kon gebeuren. Er moesten veel onderzoeken gedaan worden naar wat ik wel kon en wat niet om te kijken wat voor rolstoel het meest geschikt zou zijn voor mij. Bij persoonlijke verzorging gaat het om douchen en aankleden met hulp, maar ook om boodschappen doen en koken. Ook heb ik 2 keer per week fysiotherapie en minimaal 1 keer per week sporten (tijdens het revalideren 2 keer per week) nodig om optimaal te kunnen functioneren. Mensen zonder beperking bewegen al veel meer op een dag dan ik in mijn rolstoel, dus daarom zijn de momenten dat ik kan bewegen nóg belangrijker.
  3. Tijdens het revalidatietraject was ik niet aan het werk. De therapeuten hebben er heel bewust voor gekozen om deze laag in de piramide eruit te halen. Zij wilden dat ik mij eerst ging richten op de andere lagen van de piramide om eerst weer te gaan genieten van het leven en alle leuke dingen om erachter te komen wat ik wilde. Vervolgens konden we hier een geschikte functie bij zoeken. Maar ook om te solliciteren is het goed om eerst de rest op orde te hebben.
  4. De vierde laag is die van sociale contacten en het doen van leuke dingen. Voor mij zijn dat bijvoorbeeld uitgaan met vrienden en het bezoeken van concerten. Ik heb heel bewust ‘sociale contacten’ boven ‘werk’ geplaatst. De reden hiervoor is dat ik tijdens mijn revalidatietraject merkte hoe lastig het is om ‘aangehaakt’ te blijven bij vrienden. Het doorlopen van een revalidatietraject is iets heel anders dan het werkende leven wat andere mensen leiden. Veel mensen begrepen niet wat ik de hele week aan het doen was. Ik denk dus dat je door werk gemakkelijker vriendschappen kunt onderhouden, omdat je een soortgelijk leven leidt.
  5. Het hoogste niveau is het niveau van je passie vinden en kunnen leven, zelfontwikkeling en liefde. Want pas als je van jezelf kunt houden en jezelf kunt redden, kun je energie in een relatie steken. Ik twijfel soms of ik dit hoogste niveau al bereikt heb. Ik denk dat ik er nu wel steeds meer in de buurt kom, maar de onderliggende lagen zijn nog niet stevig genoeg.

De kern van het model is dat als er iets wegvalt op één van de onderste lagen, dit ook gevolgen heeft voor de bovengelegen lagen. Dit heb ik in mijn figuur aangegeven met de paarse stippellijn. Neem nu bijvoorbeeld het stuk gaan van mijn rolstoel of mijn auto. Dan wordt de onderste laag direct een stuk kleiner en daarmee de bovengelegen lagen ook, omdat je minder energie te verdelen hebt. Of als het bij Fokus niet helemaal soepel loopt en ik te maken krijg met veel wachttijden of het inwerken van nieuwe medewerkers heeft dit ook direct invloed op de tweede laag.

Dit model heeft me laten inzien hoe kwetsbaar ik eigenlijk nog steeds ben. Zelf vond ik het alweer super goed gaan met me en had ik het gevoel alsof ik de hele wereld bijna weer aankan. Door het stuk gaan van mijn rolstoelen, merkte ik dat persoonlijke verzorging (en de transfers die ik hiervoor moet maken) mij veel meer energie kostten en dat ik daardoor ook geen energie had om naar kantoor in Amsterdam te gaan. Dit was een te grote onderneming. Gelukkig heb ik 2 weken thuis kunnen werken en is dit helemaal goed gegaan.

Ook is het niet zo gek dat ik nu moet bijkomen van alles. Het afbreken van de piramide gaat heel erg snel, maar het opbouwen kost veel meer tijd.

Als je me een beetje kent, weet je dat ik geen klager ben. Ik sta positief in het leven en zie het goede in alles en iedereen! Maar sinds mijn rolstoel vorige week kapot is gegaan (en dit keer echt goed stuk), is mijn wereldje best wel klein geworden. En tot overmaat van ramp ging de voetplaat van mijn elektrische rolstoel (mijn reserve rolstoel) ook nog stuk! Wat een boel tegenslagen tegelijk! Zoals Murphy zei: “Anything that can go wrong, will go wrong.”

Vorige week donderdag stond ik in de badkamer en na het opdoen van mijn make-up draaide ik mij om om naar de woonkamer te rijden toen mijn wiel van mijn rolstoel schoot. Het voelde alsof de as van het wiel uit het mechanisme schoot. Het wiel bleef in 45 graden tegen mijn rolstoel staan wat ervoor zorgde dat ik niet omviel en uit de rolstoel op de grond viel. Ik drukte direct op het alarm wat ik bevestigd heb aan mijn rolstoel en binnen 5 minuten waren er 2 assistenten van Fokus aanwezig. Ik wilde het wiel terug bevestigen aan mijn stoel, maar dit bleek niet mogelijk te zijn omdat het systeem van mijn stoel afgebroken was! Ik ben vervolgens in mijn elektrische rolstoel gaan zitten en heb direct Welzorg gebeld. Binnen 3 uur was er een monteur, maar helaas moest hij constateren dat hij het niet direct kon maken omdat er een onderdeel besteld moest worden.

Gelukkig werkte ik die dag thuis en konden mijn afspraken die dag gewoon doorgaan, want ik kon redelijk goed werken vanuit mijn elektrische rolstoel. Alleen hield ik dit niet lang vol, omdat deze rolstoel een stuk hoger is dan de handbewogen rolstoel en ik hierdoor met een gebogen rug achter mijn laptop zat. Ook kan ik met de elektrische rolstoel niet onder mijn verlaagde aanrecht, dus het niet kunnen koken was een groter probleem. En de hele week eten bestellen leek mij ook geen goed idee nu ik probeer gezond te leven en aan mijn conditie te werken.

De eerste paar dagen waren een regelrechte ramp voor mij en het liefst bleef ik die dagen de hele dag in bed (hier had ik het minste pijn), maar na 5 à 6 dagen begon het zowaar te wennen dat mijn elektrische rolstoel mijn nieuwe vervoersmiddel was geworden en dat ik gewoon wat vaker moest rusten op de dag.

Nadat ik met veel moeite geaccepteerd had dat ik mijn fijnste rolstoel voorlopig nog niet terug zou hebben, omdat het minimaal een week duurt voordat het onderdeel geleverd zou zijn, en ik met mijn werkgever besproken had om thuis te werken leek alles weer een beetje ritme te krijgen. Maar toen ik afgelopen donderdag na een paar uur werken op de bank weer in mijn elektrische rolstoel stapte, brak mijn voetplaat gedeeltelijk af! Ik heb direct het onderhoudsbedrijf gebeld en met veel smeken kwam er de volgende dag een monteur langs. Hij constateerde dat er een onderdeel van de voetplaat gebroken was en dat ook hier een onderdeel voor besteld moest worden. Vervolgens werd ik gebeld door het bedrijf dat mijn handbewogen rolstoel gaat repareren om hier een afspraak voor te maken. Dit is pas op zijn vroegst volgende week vrijdag mogelijk. Dus dat wordt nog een weekje behelpen!

Dat mijn rolstoelen stuk gaan, is voor mij nog niet eens het grootste probleem. Wat ik vooral lastig vind is dat ik nu veel meer hulp nodig heb dan normaal. Een voorbeeld: Mijn mobiele telefoon viel op de grond. Normaal gesproken kan ik deze zelf oprapen vanuit mijn handbewogen rolstoel. Doordat ik nu in mijn elektrische rolstoel zat en deze veel hoger is, kon ik er niet bij. Ik probeerde met een flesje water de mobiel te verplaatsen, zodat ik er wellicht wel bij zou kunnen. Uiteindelijk viel ook het flesje water op de grond en ik bijna uit mijn rolstoel waardoor ik afhankelijk was van de hulp van Fokus om de spullen op te rapen. Als je dit normaal zelf kunt, is het niet fijn om nu hulp te moeten vragen. Het voelt heel passief en dat is voor zo’n actieve tante als ik maar moeilijk te accepteren.

Om wel in beweging te blijven en de pijn in mijn rug tegen te gaan, ga ik nu regelmatig handbiken. Zo heb ik toch het gevoel dat ik fit blijf, ben ik de deur even uit en kan ik mijn gedachten verzetten. Gelukkig is het heerlijk weer! Hopelijk is volgende week het grootste probleem weer opgelost en kan ik weer in mijn actieve rolstoel. Dan kan ik mijn normale leven weer oppakken.

Sinds de zomer ben ik lid van de sollicitatiecommissie van het Fokus-project waar ik woon. Het Fokus-concept houdt het volgende in: Ik woon in een eigen aangepast appartement, maar door middel van een intercomsysteem is het mogelijk om mensen op te piepen die mij komen helpen met bijvoorbeeld douchen, aankleden of andere dingen. In een nieuwsbrief aan de cliënten van afgelopen zomer stond een oproep voor leden van de commissie, omdat het steeds belangrijker wordt om cliënten te betrekken bij het aannemen van nieuwe ADL-assistenten. ADL staat voor Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen.

Natuurlijk werd ik gelijk enthousiast! Het voeren van sollicitatiegesprekken is mij niet onbekend door mijn werk als recruitment consultant. En hoe leuk is het om zelf mee te mogen beslissen over de mensen die mij wellicht in de toekomst helpen in mijn dagelijks leven?!

Ik heb nu al een aantal gesprekken gedaan en ik merk toch wel verschillen met mijn werk. Het grootste verschil is dat op mijn werk de mensen vaak langskomen voor de eerste keer, dus voor een kennismakingsgesprek. Bij ons Fokus-project komen de sollicitanten voor een gesprek in de derde ronde. Het eerste gesprek hebben zij namelijk gehad met onze locatiemanager, het tweede gesprek met 2 andere ADL-assistenten (toekomstige collega’s) en het derde gesprek is dan met 2 cliënten, ook wel de klanten die gebruik gaan maken van de diensten. Dat de kandidaten bij mij aan tafel zitten, wil dus zeggen dat hij/zij de vorige 2 rondes overleefd heeft. Ook is er dan geen uitgebreide introductie van het gesprek nodig.

In de meeste gevallen zijn de kandidaten inderdaad goed geschikt voor het werk van een ADL-assistent. Ze zijn sociaal, hebben ervaring in de zorg of een duidelijke motivatie waarom ze dit werk willen gaan doen en hier geschikt voor zijn. Toch is het al meermaals gebeurd dat ik als cliënt een hele andere indruk had van de kandidaat dan de manager en de toekomstig collega’s. Hier ligt dan ook een kans voor mij om de manager te adviseren om nogmaals het gesprek aan te gaan met een sollicitant of om ervoor te kiezen om de sollicitant niet aan te nemen. Ik vind dit erg leuk om te doen! De ervaring die ik hiermee opdoe kan ik ook weer gebruiken in mijn werk bij Independent Recruiters om onze opdrachtgevers te adviseren over de kandidaten die wij spreken.

Lijkt het jou ook leuk om te werken als ADL-assistent? Kijk dan op deze website voor een overzicht van de vacatures bij alle Fokus-projecten door heel Nederland!

In april 2014 heb ik Olfertjan Niemeijer ontmoet tijdens Emerce E-recruitment in Amsterdam waar wij door Bas Westland aan elkaar gekoppeld waren.

Sinds juli van dat jaar ben ik rustig aan begonnen met werken bij Independent Recruiters. Door verschillende omstandigheden was ik erg onzeker geworden en bang om over mijn eigen grenzen heen te gaan. Ik ben begonnen met het werken op basis van een proefplaatsing. Dit houdt in dat ik 3 maanden met behoud van mijn uitkering aan het werk was. In die periode kon ik mijn uren rustig opbouwen en konden Olfertjan en ik uitvinden of het werk bij Independent Recruiters geschikt was voor mij. Dit ging bijzonder goed! Ik vond het heerlijk om na een lange periode van ziek zijn weer onder de mensen te zijn en een werkritme op te bouwen. Ook vond ik het heerlijk om mijn gedachten te verzetten tijdens het werken.

Al snel gaf ik aan dat ik niet alleen maar administratieve klusjes wilde doen, maar dat ik daadwerkelijk bij wilde dragen aan de core business van Independent Recruiters, namelijk het sourcen en plaatsen van kandidaten. Tijdens mijn studie was ik erg goed in het voeren van allerlei soorten gesprekken op het gebied van Human Resource Management en ik vond het dan ook erg leuk als ik met ervaren consultants mee mocht naar gesprekken met kandidaten. Om steeds meer taken van een recruitment consultant eigen te maken heeft Olfertjan mij leren sourcen. Dit houdt in dat ik op jobboards, zoals Indeed en Nationale Vacaturebank, kijk of ik goede kandidaten kan vinden voor de vacatures die wij op dit moment in onze portefeuille hebben.

In de afgelopen maanden heb ik mijn uren langzaam opgebouwd. Zo ben ik begonnen met 3 uur per week werken en zit ik nu op 14 uur per week. Dit gaat erg goed en ik kan nu een steeds betere balans vinden tussen werk, therapie en ontspanning. Ik krijg binnen Independent Recruiters veel ruimte en vertrouwen om mijn eigen tijd in te delen en aan te geven wanneer het me allemaal te veel wordt. Zo kan ik zelf mijn grenzen nog steeds verleggen. En héél soms, als mijn collega’s zien dat het me te veel wordt, bepalen zij voor mij dat ik mijn rust moet pakken en niet mee ga naar een evenement. Het is heel erg fijn dat mijn collega’s zo met mij meedenken als dat nodig is.

Sinds een paar weken ben ik een nieuw project gestart. Steeds meer klanten vragen aan Olfertjan en mij naar onze ervaring op het gebied van werken met een beperking en zijn benieuwd of zij ook mensen met een beperking een kans kunnen geven binnen hun bedrijf. Dit wordt steeds belangrijker in het kader van de Participatiewet en de Quotumwet. Bedrijven worden verplicht om een volwaardig inclusief personeelsbeleid te voeren waarbij het personeelsbestand een afspiegeling is van de maatschappij. Ik vind het heel erg gaaf om bezig te zijn met dit project, omdat het me op het lijf geschreven is! Mijn netwerk bestaat voor een heel groot deel uit mensen met een beperking en organisaties die zich inzetten voor deze doelgroep. Ik heb nu een aantal gesprekken gehad met kandidaten met een beperking en ik merk dat ik erg blij word van deze gesprekken en dat het me een extra drive geeft om te zorgen dat deze mensen aan het werk komen. Wil je meer weten over mijn project? Klik dan hier.

linkedin3

Manon en Olfertjan Niemeijer

Wanneer de zon begint te schijnen, vind ik niets fijner dan met een goed boek op mijn balkon te genieten van het mooie weer. Ik kom dan helemaal tot rust. Het leek mij leuk om mijn top 5 van boeken voor deze zomer met jullie te delen.

1. On Top – Anna Nooshin
In haar boek On Top vertelt Anna haar levensverhaal en haar weg naar het succesvolle leven dat ze nu lijdt als eigenaar van de website NSMBL. NSMBL gaat over het leven en alles wat erbij hoort. Mode, liefde, eten, emotie en kunst: als het inspireert en krachtig is, is het NSMBL waardig. Het boek On Top leest lekker weg en is op veel vlakken erg herkenbaar voor mij. Al op jonge leeftijd wist Anna dat ze ondernemer wilde worden en dit heeft er voor gezorgd dat ze een enorm doorzettingsvermogen heeft ontwikkeld om haar doelen te bereiken. Door het lezen van dit boek ben ik gaan nadenken over mijn dromen en op welke manier ik deze kan gaan waarmaken.

2. Echt Radmilo – Radmilo Soda
Door mijn revalidatieperiode in De Hoogstraat 2 jaar geleden realiseer ik me steeds meer hoe belangrijk het is om gezond te leven. Dit betekent sporten, gezond eten en drinken, maar ook voldoende tijd voor rust en ontspanning om je lichaam te laten herstellen. Als je meer wilt weten over de werking van je lichaam, maar ook over de werking van voeding, is het boek van Radmilo een echte aanrader. Het heeft mij vele inzichten gegeven, waardoor ik nu beter let op mijn voedingspatroon. Ook staan er in dit boek heerlijke biologische recepten en sportschema’s om gelijk mee aan de slag te gaan.

3. Happy Life – Mascha
Mascha runt het prachtige bedrijf BeautyGloss. Op haar website en YouTube-kanaal geeft ze beautytips voor vrouwen. In haar boek Happy Life schrijft Mascha over veel meer dingen dan alleen beauty. Het boek gaat namelijk over de liefde, studeren, vriendschap, uit huis gaan, feedback krijgen en nog veel meer. Ik heb dit boek gelezen toen ik bijna klaar was met mijn revalidatieperiode. Ik was klaar om de arbeidsmarkt opnieuw te betreden, maar had geen idee waar ik nieuwe werkervaring wilde gaan opdoen en wat ik hierbij belangrijk vind. Nog steeds pak ik regelmatig dit boek uit de kast voor inspiratie.

4. De 13 geboden (Dertien dingen die mentaal sterke mensen niet doen) – Amy Morin
Naast tastbare zaken, zoals voeding en sport, vind ik het ook belangrijk om mij mentaal steeds verder te ontwikkelen en uit te dagen. Ik lees veel psychologische boeken, maar deze zijn vaak wat lastiger om te lezen. Al een tijd was ik op zoek naar een boek wat makkelijk te lezen is en waarmee je eenvoudig zelf aan de slag kunt om een positieve levenshouding aan te leren. Dit boek is voor mij een verademing om te lezen! Aan de hand van praktische voorbeelden leer je hoe je hersenen werken en krijg je tips om mentaal nog sterker te worden.

5. Make-Up – Xelly Cabau van Kasbergen
Naast geestelijke ontwikkeling vind ik het ook belangrijk om er goed en representatief uit te zien. In de boekhandel viel mijn oog gelijk op dit vrolijke boek met prachtige kleuren. Ik vind het leuk om nieuwe dingen uit te proberen op het gebied van beauty. Xelly geeft belangrijke tips voor een mooi verzorgde huid en legt uit hoe de basis te leggen voor een stralende make-up. Naast aandacht voor make-up is er in dit boek ook aandacht voor sport en voeding. Het boek bevat prachtige foto’s van ware make-overs.

Ik ben benieuwd wat jullie van deze boeken vinden. Heb je nog andere leuke boeken die ik zeker moet lezen? Laat het me dan weten door een berichtje achter te laten onder deze blog of via Twitter of Facebook.

Steeds betrap ik mijzelf erop dat ik al een lange tijd geen blog meer geschreven heb. Mijn excuus is dat ik vind dat mijn leven niet zo interessant is om over te schrijven. Dit is natuurlijk helemaal niet waar, want ieder leven is de moeite waard en iedereen kan elkaar inspireren op zijn of haar eigen manier. Mijn blog gaat over mijn weg naar geluk en de zoektocht naar mezelf, op alle gebieden: werk, relaties, sociale contacten, gezond leven, leven met mijn beperking, etc. En ik hoop dat mijn verhaal andere mensen inspireert, ook al is het maar een héél klein beetje.

Vanavond heb ik eindelijk weer eens een avondje voor mezelf. Een avondje geen eters of uit eten en geen activiteiten, zoals fysiotherapie, sporten of vergadering. Gewoon een avondje voor mezelf! Daar had ik zo’n behoefte aan! Lekker doen waar ik zin in heb en dat resulteert dan in het opruimen van mijn huis en daarna met een bord vers eten voor de tv zitten met de kaarsjes aan en een leuke serie. Ik hou ervan!

Mijn moeder heeft mij ooit eens verteld dat het lijkt alsof ik sinds het ongeluk steeds meer behoefte heb aan tijd in mijn eentje doorbrengen. Zij denkt dat dit goed te relateren is aan mijn hersenletsel doordat het bij mij toch langer duurt voordat ik alle indrukken en alle informatie die ik op een dag krijg, kan verwerken. Dit lijkt mij een goede conclusie, echter ik weet niet beter. Voor mij is dit altijd al zo geweest.
Als ik een avond of een dag alleen ben, doe ik wat ik wil, maar denk ik ook na over wat ik meemaak en wat ik belangrijk vind in mijn leven. Er is alleen één ding wat mij steeds weer opvalt. Ik vind het heerlijk om mensen om mij heen te hebben, maar kan ook erg verlangen naar rust. Maar als ik deze rust dan eindelijk heb, weet ik niet hoe ik daar mee om moet gaan. Mijn hele week zit vol met afspraken, zoals werk, persoonlijke verzorging, sport, therapie en mijn sociale contacten onderhouden. Dit zorgt ervoor dat ik altijd wel wat te doen heb en bezig ben. Als ik druk ben, zie ik uit naar zo’n avond alleen op de bank, in mijn joggingbroek met een kop thee en een reep chocola. Maar als het dan eindelijk zo ver is, vind ik het moeilijk om me over te geven aan het moment. Hebben jullie hier tips voor? Hoe doen jullie dat? Ik merkte trouwens ook dat ik hier moeite mee had toen ik een dagje naar een wellness ging voor een schoonheidsbehandeling en een heerlijke massage.

Vanavond heb ik me geprobeerd over te geven aan het moment en gedaan wat op dat moment goed voelde. Ik heb heerlijk mijn boek gelezen in de avondzon. Dit is zeker voor herhaling vatbaar!

Laat me weten wat je van mijn blog vindt door hieronder een reactie achter te laten. Dit vind ik erg leuk! Heb je een suggestie waar ik de volgende keer mijn blog over zou kunnen schrijven? Laat het me dan weten! Tot snel!

Lange tijd heb ik geen nieuwe blogs meer geplaatst op mijn site. Mijn laatste blog ging over het Internationale kamp van de Maltezer Orde. Dat was ook wel één van de hoogtepunten van mijn jaar 2014! De afgelopen maanden ben ik erg druk geweest met onder andere mijn werk. Het kost erg veel tijd en energie om in een goed ritme te komen en te blijven presteren. Daarnaast vond ik de dingen die ik deed niet zo interessant om over te bloggen. Maar nu is het tijd voor nieuwe blogs. Want ik heb weer inspiratie!

Eén van mijn inspiratiebronnen is Mascha Feoktistova. Zij runt fulltime haar beautyblog op www.beautygloss.nl. Ook heeft zij een boek geschreven, genaamd Happy Life. Dit is het moment waarop ik haar heb leren kennen. In haar boek schrijft zij over alle elementen die nodig zijn voor een gelukkig leven, zoals: je eigen identiteit, vrienden, liefde en nog veel meer dingen. Ze geeft in haar boek tips hoe je een nog gelukkiger leven kunt leiden. Hier heb ik veel aan gehad in de periode van mijn burn-out. Maar ook nu haal ik nog steeds heel veel inspiratie uit dit boek.

De reden dat ik Mascha zo’n inspiratiebron vind, is omdat ze doet wat haar passie is. Namelijk het bloggen en vloggen (video-bloggen) over beauty. Het gaat mij er niet om wat iemands passie is, maar als je merkt dat iemand zijn passie leeft, zie je dat terug in zijn of haar werk en in de manier van leven. Mensen zijn gemotiveerder en stralen wanneer zij over hun passie vertellen.

De afgelopen dagen heb ik een fikse keelontsteking en dat is voor mij een teken om mijn rust in acht te nemen. Omdat ik nu weinig of geen activiteiten kan ondernemen, omdat ik simpelweg niet of amper kan spreken, heb ik een aantal vlogs bekeken op het YouTube-kanaal van Mascha, namelijk Vloggloss. De manier waarop zij zichzelf bloot geeft in haar filmpjes en alles laat zien wat ze zoal doet en meemaakt, heeft mij op een idee gebracht. Veel mensen vragen mij hoe het is om in een rolstoel te zitten, wat ik zoal doe op een dag en hoe het is om hulp te krijgen bij het douchen en aankleden en andere dingen. Daarom zou ik graag een keer een week lang iedere dag filmen wat ik allemaal doe: hoe ik hulp krijg bij het aankleden, hoe ik in mijn aangepaste auto stap, hoe het gaat op mijn werk en bij de fysiotherapeut en het boodschappen doen. Op deze manier wil ik mensen een kijkje in de keuken geven van het leven met een beperking.

Op dit moment ben ik mijn ideeën aan het uitwerken en aan het kijken hoe ik alles vorm wil gaan geven. Ik heb ook nog geen camera en geen statiefje. En hoe doe je dat eigenlijk als je wilt filmen en rolstoel rijden? Want naar mijn idee gaat dat niet zo makkelijk samen. Voor nu ben ik erg benieuwd wat jullie vinden van mijn idee en hoor ik heel graag van jullie welke dingen ik absoluut zou moeten filmen.

Voor nu kan ik alleen maar zeggen: Wordt vervolgd… 😉

Voor mijn internationale lezers vind je onder deze blog een Engelse vertaling van mijn verhaal.
My international readers will find an English translation beneath the Dutch version of my blog.

Vriendschap in Vrijheid bestaat!

Van 9 tot 16 augustus was het 31st International Maltacamp in Nederland. Ieder jaar wordt dit internationale kamp in een ander land gehouden en zelf ben ik mee geweest toen dit in 2011 in Italië gehouden werd. Dit jaar kwamen er mensen met beperkingen met hun begeleiders vanuit 23 landen van over de hele wereld naar de militaire kazerne in Harskamp om een hele week feest te vieren met elkaar.

Toen ik in Italië was, had ik al aangegeven graag te willen helpen als dit kamp naar Nederland zou komen. Dit wilde ik graag, omdat ik in die week heb gezien en ervaren wat zo’n week te weeg kan brengen bij mensen. Er is zo’n grote saamhorigheid en als gast voelde het alsof die week alles voor mij mogelijk was of mogelijk werd gemaakt. Ook ontmoet je tijdens deze week heel veel mensen van over de hele wereld en ontstaan er vriendschappen voor het leven.

Van tevoren wist ik dat deze week voor mij een grote uitdaging zou worden, maar deze wilde ik heel graag aangaan in het kader van mijn persoonlijke ontwikkeling en om te kijken wat ik aan kan qua belastbaarheid. Zo had ik geregeld dat ik kon overnachten in mijn oude studentenkamer in Ede, zodat ik ’s avonds even weg kon van de drukte van het kamp en een goede nachtrust kon hebben. Op deze manier zou ik mijn energie beter kunnen verdelen over de hele week en niet na drie dagen al doodmoe zijn. Het was heel erg fijn dat deze mogelijkheid er was!

Tijdens het kamp zat ik bij het team van de Infodesk/receptie. De mensen van de verschillende landen kwamen zich bij ons in- en uitchecken, het inschrijven voor de verschillende workshops gedurende de week en de ‘bonte avond’ en voor alle andere vragen waren wij ook het eerste aanspreekpunt. Daarnaast hadden we een klein winkeltje waar we truien verkochten met het logo van het kamp en andere kleine souvenirs. Ik vond dit heel erg leuk om te doen, omdat ik bijna alle mensen die op het kamp aanwezig waren wel een keer heb gesproken of in ieder geval voorbij heb zien komen. Ook was dit een goede uitdaging om mijn Engels te oefenen. De eerste dag was dit nog erg onwennig, maar daarna heb ik mijn schaamte opzij gezet en aan het einde van de week waren zelfs mijn gedachten in het Engels!

Al met al was het voor mij een zeer geslaagde week! De week na het kamp ben ik ziek geworden en heb ik nog veel last gehad van lichamelijke kwaaltjes en flinke vermoeidheid, maar de blijheid overheerst. De eerste dagen voelde het zo onwennig om weer thuis te zijn zonder al die mensen om je heen met wie je zomaar een praatje kunt maken als je daar zin in hebt. Het voelde voor mij destijds als gast, maar ook nu als vrijwilliger, alsof ik de hele week in een bubbel leefde. Een bubbel van vrolijkheid, positiviteit, geen grenzen, alleen maar mogelijkheden en heel veel plezier! Zoals de mensen deze week met elkaar omgingen, zo zouden we dat in het echte leven eigenlijk ook moeten doen. Dan zou de wereld er weer een stukje mooier uitzien!

Wat ik deze week geleerd heb in het kader van mijn eigen ontwikkeling is het heel erg scherp in de gaten houden van mijn energieniveau. Ik heb steeds zelf aangegeven wanneer activiteiten te intensief waren voor mij en wanneer ik wat meer rust nodig had. Daarnaast ben ik ook veel zelfverzekerder geworden in de dingen die ik doe. Ik heb meer vertrouwen gekregen in dat ik de dingen goed doe zoals ik ze doe. Ook heb ik mijn ervaring met het Engels praten flink uitgebreid en voel ik me daar nu heel comfortabel bij. Uiteraard heb ik nog veel meer dingen geleerd, maar dat is te veel om hier over uit te wijden. Ik vind het prachtig om te zien hoe je iedere dag weer nieuwe dingen leert en me daar bewust van te zijn.

Het idee dat wij deze week met zoveel vrijwilligers en sponsors mogelijk hebben kunnen maken, geeft me zoveel voldoening! We hebben de ruim 400 gasten een hele goede indruk van Nederland kunnen geven door middel van alle activiteiten en daarnaast zijn er contacten gelegd die wellicht een heel leven lang blijven bestaan. Dat is prachtig!

De website van het kamp: www.maltacamp2014.nl;
Voor meer informatie over de Orde van Malta, klik hier.

Friendship in Freedom exists!

From 9 through 16 august the Order of Malta’s 31st annual International Camp for Disabled Youth was being held in the Netherlands. Every year this international camp is held in another country and I myself went earlier when this camp was held in 2011 in Italy. This year people with disabilities and their helpers came together from 23 countries all over the world to the military base in Harskamp to party a whole week long.

When I was in Italy, I already indicated I would like to act as a volunteer when this camp would come to the Netherlands. I was enthusiastic about this idea, because I saw and experienced what a week like these can attribute to people. The amount of togetherness is wonderful and as a guest it really felt like everything was possible or at least made possible for me. Also during this week you meet lots of people from all over the world and friendships for life find their origin.

Even before the start I knew this week would become a huge challenge for me, but I really wanted to encounter this for my personal development and to experience the limits of my physical load. Therefore I arranged that I could sleep again in my former student room in Ede, so I could slip away at night from the crowds at the camp and have at least a good night of sleep. This way I would be able to distribute my energy over the week and not be exhausted after three days. I am very happy this possibility was given to me!

During camp I was with the team of Infodesk/Reception. People of all of the countries came to check in and out with us. Subscriptions for the several workshops during the week and the Furry Night were also performed at the desk, for any other question we were the first contact. Besides that we hosted a little shop in which we sold sweaters with the camp’s logo and several small souvenirs. I really enjoyed this, because I spoke to almost every person present at the camp or at least I saw them all passing through. For practicing my English this was a great challenge. The first day I was a little unaccustomed to the language, but I quickly put my shame aside and at the end of the week even my thoughts were in English!

In the end it was the most successful week! Sadly I went ill the next week and had several minor physical ailments and was very fatigued, but happiness was still the predominant emotion. The first few days it felt very unaccustomed to be back at home without all those people around you with whom you can have a little chat whenever you want. These few years ago as a guest, but also this year as a volunteer it felt like living in a bubble. A bubble full of happiness, positivity, no borders, possibilities only and a huge amount of joy! The way the people treated each other this week, so it should be in ‘real life’. The world would look a little better!

Foremost thing I learned on my own development was to keep a close eye on my energy levels. I continuously indicated when activities became too intensive for me and when I could use some more rest. In addition I grew on confidence in the things I do. I got more trust in the way the things I do, I do them the correct way. Also my experience talking English is extended quite a bit and I feel very comfortable doing so. Naturally I learned a lot more, but it is way too much to elaborate here. I enjoy to acknowledge you learn every day and I enjoy being conscious of it.

The idea that we made this week possible with so many volunteers and sponsors, this gives me so much satisfaction! We gave all of the more than 400 guests a very good impression of the Netherlands with all the activities and besides there have been made friendships that perhaps will last a lifetime. This is beautiful!

Website of the camp: www.maltacamp2014.nl.

English translation by: Stijn de Reus.

Camp Highlights – Order of Malta International Holiday Camp 2014 from Maltacamp 2014 on Vimeo.

Wat is er de afgelopen tijd veel gebeurd in mijn leventje. En wat wil ik dat graag met jullie delen. Omdat het allemaal te veel is om te beschrijven, wil ik deze blog graag schrijven in de vorm van een lijstje met dingen waar ik dankbaar voor ben. Deze dingen hebben betrekking op alle gebieden van mijn leven: revalidatie, werk, familie, vriendschappen, relaties, etc. Steeds vaker neem ik de tijd voor mezelf en denk ik na over wat er allemaal gebeurt in mijn leven en realiseer ik me wat een ontwikkeling ik doorgemaakt heb in het afgelopen jaar.

Ik ben dankbaar voor:
• Het vertrouwen dat werkgevers in mij tonen en dat ik regelmatig uitgenodigd word voor een (sollicitatie)gesprek;
• Dat ik zelfstandig met mijn nieuwe elektrische rolstoel overal naartoe kan en hiermee energie bespaar, zoals winkelen in Utrecht;
• Voor de positieve flow waar ik in zit;
• Dat ik vaker ‘Nee’ durf te zeggen en voor mijzelf durf te kiezen;
• De vele mensen die mij bewust of onbewust helpen in het proces waar ik in zit;
• Dat ik meer zelfcompassie durf te tonen;
• Dat ik geleerd heb om meer geduld te hebben in verschillende situaties en dat ik hier niet meer zo snel gestrest van word;
• De inzichten over mezelf die ik nog steeds iedere dag opdoe;
• De kleine dingen die het leven mooi maken, zoals een gesprek met een onbekend persoon op straat of een prachtige bos bloemen in de woonkamer, en dat ik me steeds meer bewust word van de schoonheid van deze kleine dingen;
• Dat ik weer zin heb om energie te steken in mijn uiterlijk. Ik besteed weer meer aandacht aan mijn haar en make-up. Hier geniet ik van!;
• De energie en trots die ik door mijn lijf voel stromen wanneer mensen waar ik van hou mij vertellen over de dingen die zij bereikt hebben in hun leven;

Voor mij geldt dat deze methode van stilstaan bij wat er beurt in je leven mij heel erg veel voldoening geeft en mij helpt om door te gaan met waar ik mee bezig ben en in je eigen kracht te blijven staan. Dat ik deze dingen opgeschreven heb, betekent niet dat alles in mijn leven vanzelf goed gaat. Er zijn genoeg dingen waar ik dagelijks mee bezig ben die nog niet zo goed gaan. Maar positief denken geeft meer energie dan negatief denken! Van veel mensen hoor ik tegenwoordig dat ik een krachtige en positieve denkwijze en uitstraling heb. Dit komt doordat ik deze techniek steeds vaker toepas. Het zorgt voor meer ruimte in mijn leven en voor zelfvertrouwen!

Dit is dan ook de tip die ik jullie wil meegeven: Sta eens wat vaker stil bij de dingen waar je dankbaar voor bent. Dit kunnen grote dingen zijn, zoals het hebben van een nieuwe baan of het kopen van een huis, maar ook kleine dingen, zoals een bloem die in bloei staat in je tuin of een knuffel van een goede vriend of vriendin. Je kunt deze dingen eens per maand opschrijven, maar je kunt ook dagelijks minimaal 1 ding opschrijven waar je die dag dankbaar voor bent.

Ook zou je iedere dag minimaal 1 ding op een briefje kunnen schrijven wat je graag anders zou willen in je leven. Dit is je wens. Door het op een briefje te schrijven en bijvoorbeeld in een speciale ‘wensenpot’ te stoppen, kun je deze wensen gemakkelijker loslaten en zul je zien dat je ze sneller gerealiseerd hebt.

Het valt me op dat alle activiteiten die ik op dit moment onderneem, bijdragen aan één en hetzelfde doel, namelijk: Helemaal mezelf kunnen zijn en mezelf laten zien. De activiteiten die ik hiervoor onderneem op dit moment zijn: het voeren van netwerk- en sollicitatiegesprekken, stemtherapie/zangles en het lezen van heel veel boeken over zelfontwikkeling. Ik ervaar het echt als een stijgende lijn en vind dat fantastisch! Het is net als een ui waar steeds een laagje van af gaat. Zo kom je steeds dichter bij de kern.

Sinds mijn afstudeerproject (2012) heb ik het gevoel dat ik het onderwerp De arbeidsparticipatie van mensen met een beperking even los moet laten en ruimte moet geven, zodat het zich positief kan ontwikkelen. Nu is het voor een loopbaanadviseur sowieso lastig om uit ‘dit wereldje’ te komen, omdat het een deel van mijn vakgebied is.

Nu ik het onderwerp wat meer losgelaten heb, merk ik dat ik steeds vaker gevraagd wordt voor interviews en presentaties die te maken hebben met de arbeidsparticipatie van mensen met een beperking. Zo stond ik vorige week nog in het Algemeen Dagblad van de regio Utrecht, omdat er een nieuwe pilot gestart is om meer hoogopgeleide mensen met een beperking aan een baan te helpen. Dit interview is te lezen op de pagina Publicaties. Ik geniet heel erg van dit soort aanvragen! Maar toch komt regelmatig de vraag bij mij naar boven: Heb ik hier nu voor gestudeerd?

Afgelopen weekend had ik hier een gesprek over met een vriendin. Zij heeft ook een (niet-zichtbare) beperking en zij heeft dezelfde vraag als ik. Bij haar gaat het zelfs zo ver dat mensen zeggen dat zij haar beperking zou misbruiken voor haar werk. Dat mensen dit vinden, zorgt bij mij voor een verdrietig gevoel. Doordat we een beperking hebben, hebben we ook met andere zaken te maken in ons dagelijks leven. Vaak dingen waar ‘normale’ mensen niet mee te maken hebben en niet eens over nadenken. Mijn vriendin en ik maken deze dingen bespreekbaar en hopen op deze manier meer begrip te krijgen in de maatschappij voor mensen met een beperking. Ik wil mijn ongeluk niet alleen een vreselijke gebeurtenis uit het verleden laten zijn, maar er ook leermomenten uit halen voor mijzelf en voor andere mensen. Dit heeft er wel voor gezorgd dat mijn rolstoel mijn handelsmerk geworden is. Door die rolstoel kennen veel mensen mij en word ik gevraagd om mijn mening te geven over zaken die hiermee te maken hebben.

Vandaag bij de Support Beurs in Utrecht kwam ik erachter dat ik helemaal niet ‘uit’ het wereldje van mensen met een beperking wil, maar dat ik zou willen dat het geen apart wereldje is. Want wat een potentie hebben de mensen die ik vandaag ontmoet heb! En wat zijn er veel mogelijkheden in Nederland! En wat zijn er veel mensen en bedrijven bezig om het leven van mensen met een beperking zo normaal mogelijk te laten zijn! Als ik dit allemaal zie, ben ik er van overtuigd dat het op een dag geen aparte wereld meer is. Als dit gebeurt, gaat er weer een laag van de ui af en kunnen mensen met een beperking nog meer zichzelf zijn met al hun talenten en kwaliteiten.