Na het uploaden van mijn video Update revalidatie #1 was het mijn bedoeling om wekelijks een video op mijn YouTube-kanaal te plaatsen waarin ik vertel over de voortgang van mijn revalidatietraject. Echter kwam het er de afgelopen weken steeds niet van om een video op te nemen en daarom besloot ik nu om deze blog te schrijven met een update omtrent mijn revalidatie. Daarnaast geef ik in deze blog een boekentip van een boek wat mij de afgelopen weken heeft geïnspireerd.

Het gaat niet goed

Ik vind het altijd moeilijk om te zeggen als het niet goed met mij gaat. Het klinkt zo dramatisch en zo wil ik helemaal niet overkomen. Maar op dit moment kan ik moeilijk zeggen dat het goed gaat. Ik word iedere dag wakker met hevige hoofdpijn (een 8, op een schaal van 0 tot 10) en ik lig bijna de hele dag in bed, omdat dat me de meeste rust geeft. Aan het begin van het traject heb ik er zelf voor gekozen om hier volledig open en eerlijk over te zijn en daar horen ook de minder goede tijden bij. Daarom heb ik er toch voor gekozen om deze blog te schrijven én te plaatsen.

Tot op heden heb ik dus ook nog niet het gevoel dat het revalidatietraject me helpt. Ik zie wel vooruitgang, maar nog geen verbetering. Ik vergelijk een revalidatietraject graag met een verandertraject en hier heb ik er veel van mogen begeleiden vanuit mijn opleiding. De fases van zo’n traject zijn: 1) Ontkenning, 2) Bewustwording en 3) Aanvaarding. Omdat ik een kort traject zou volgen, doorloop ik de fases in een vlot tempo. De eerste week was een fase van ontkenning. Ik zei tegen de therapeuten dat het wel meeviel en dat ik alleen wat pijnklachten had, maar dat ik zeker niet zoveel klachten had als 3 jaar geleden toen ik een revalidatietraject gevolgd heb. Echter door het bijhouden van mijn weekschema’s, zoals in mijn eerste video te zien is, kwam ik erachter dat mijn weken goed volgepland zitten en dat dit op de lange termijn onhoudbaar was. Dit heeft voor veel bewustwording gezorgd.

Op dit moment bevind ik mij nog in fase 2. Samen met mijn therapeuten ben ik op zoek naar een manier waarop ik mijn leven op een andere manier zou kunnen inrichten, maar hierin merk ik dat ik mij nog niet volledig open kan stellen voor de oplossingen. Ik ben bang voor wat mij te wachten staat en wil net zo van alle leuke dingen van het leven kunnen blijven genieten zoals dat nu is. Maar op deze wijze doorgaan is ook geen optie. Dus heb ik geen andere keuze. Opgeven is geen optie! Aanstaande week heb ik een bespreking met mijn therapeuten en de revalidatiearts. Tijdens deze bespreking gaan we overleggen hoe de afgelopen periode gegaan is, wat de nog te behalen doelen zijn en wanneer het traject afgelopen is. De technieken van de ergotherapeut voor het plannen ken ik wel. Nu is het zaak dat ik dit in de praktijk ga brengen en ga ervaren hoe dit gaat. Op deze manier kan ik hopelijk de stap maken van Bewustwording (stap 2) naar Aanvaarding (stap 3).

Een periode waarin het allemaal even niet zo lekker gaat, is voor mij altijd tijdelijk. Better days are yet to come. Maar soms kan zo’n periode enorm lang duren voor mijn gevoel. Ondanks alles blijf ik optimistisch en blijf ik genieten van de geluksmomentjes die iedere dag in zich heeft.

Boekentip

Toeval of niet, maar een tijdje geleden kocht ik het boek ‘Durf te leven!’ van Rafael Santandreu in de boekhandel. De afgelopen weken heb ik dit boek gelezen en dit was een mooie aanvulling op mijn revalidatietraject.

Rafael is cognitief psycholoog en heeft zijn eigen praktijk in Barcelona. In eerste instantie kocht ik het boek omdat ik een grote interesse heb in psychologie en ik was benieuwd of de Spaanse werkwijze verschild van de Nederlandse.

Aan de hand van voorbeelden uit zijn eigen leven en zijn praktijk geeft Rafael de handvaten hoe je meer van het leven kunt genieten met behulp van instrumenten uit de cognitieve psychologie. Veel van deze instrumenten en technieken herkende ik van mijn studie Human Resources Management en de training Persoonlijke Effectiviteit die ik volgde. Een voorbeeld van zo’n techniek is het aanpakken en ombuigen van ongewenst gedrag en ongewenste emoties, ook wel Rationele Effectiviteits Training (RET) genoemd.

Het boek leest lekker weg en Rafael neemt geen blad voor de mond om zijn eigen mening te geven over de hedendaagse psychologie. Een echte aanrader voor iedereen die gelukkig wil zijn.

Heb je vragen over mijn revalidatietraject? Of heb je andere vragen of een leuk idee voor een nieuwe blog of video? Neem dan contact met mij op via één van de social media kanalen.

Bekijk ook mijn Update revalidatie #1 als je deze nog niet bekeken hebt. Ook plaats ik regelmatig andere video’s op mijn YouTube-kanaal, bijvoorbeeld over mijn vakanties en neem ik je mee in mijn dagelijks leven met de rolstoel. Vind je het leuk om op de hoogte te blijven? Klik dan even op abonneren onder de video van de eerste update! Wil je op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Like dan mijn Facebookpagina!

Tumbnail van Update Revalidatie #1

Afgelopen weekend ben ik naar de film Me Before You geweest. Ik had via kennissen al begrepen dat het een erg mooie film was en wilde zelf ook graag beoordelen in hoeverre deze film een verfilming van het echte leven is.

Boodschap van de film

Het verhaal gaat over jongeman Will Traynor (Sam Claflin) die aangereden wordt door een motor en hierdoor een hoge dwarslaesie oploopt. Voor het ongeluk had hij een succesvolle carrière in de bancaire wereld. Door het ongeluk is hij echter zijn levenslust verloren. Naast de verpleegkundige zorg die hij krijgt, huurt zijn moeder de zojuist ontslagen Louisa Clark (Emilia Clarke) in om haar zoon op te vrolijken. De eerste ontmoetingen tussen Will en Louisa verlopen moeizaam, maar langzaam beginnen ze naar elkaar toe te groeien.

Op een dag verteld Will over het leven dat hij voorheen leefde en vraagt Louisa naar haar ambities. Hij spreekt in deze scène de volgende woorden uit die voor mij de boodschap van de gehele film vertelt:

“You only get one life. It’s actually your duty to live it as fully as possible.”

Omdat Louisa wil dat Will zijn levensvreugde hervindt, stelt zij een zogenoemde bucketlist voor hem samen die ze gezamenlijk gaan afwerken. Zo gaan ze samen met zijn verpleegkundige Nathan (Stephen Peacocke) naar de paardenraces, waar Will met zijn elektrische rolstoel vast komt te zitten in de modder en tegen zijn zin in hulp moet vragen om hieruit te komen, en gaan ze met zijn drieën op vakantie naar een vijf sterren resort waar de liefde tussen Will en Louisa alleen maar groeit.

Tijdens deze reis verteld Will aan Louisa dat hij zijn leven wil beëindigen (via geassisteerde zelfmoord), omdat hij niet kan dealen met zijn nieuwe situatie, en vraagt of Louisa hem hierin wil steunen. Louisa verzekerd hem ervan dat zij het totaal niet erg vindt dat Will in een rolstoel zit en dat hij haar gelukkig maakt. Zij hoopt dat Will afziet van zijn plan. Will wil niet dat Louisa haar hele leven om hem laat draaien. Hij geeft als reden: “I don’t want you to miss all the things that someone else could give you.” Ondanks het grote verdriet van Louisa zet Will zijn plan door. Hij laat aan Louisa zijn vermogen na, zodat zij haar dromen waar kan maken. Dit is het einde van de film.

Vergelijking met mijn leven

Ik vond het een erg indrukwekkende film. Veel zaken zijn vergelijkbaar met mijn situatie, hoewel de handicap erg verschilt met die van mij. Will heeft een dwarslaesie terwijl ik beperkingen heb door niet aangeboren hersenletsel. Het grootste verschil tussen onze handicaps is dat Will vanaf zijn borst geen gevoel meer heeft en niets kan bewegen, terwijl ik wel overal in mijn lichaam gevoel heb en mijn armen goed kan gebruiken.

De film heeft veel humor, waardoor het voor iedereen een aangename film is om naar te kijken. Zo doet het moment dat Will met zijn elektrische rolstoel vast zit in de modder me denken aan dat ik met een vriendin naar het strand ging en ik vervolgens op de terugweg met mijn elektrische rolstoel vast zat in het gras, omdat de drempel om de verharde weg op te komen te hoog was! Zes sterke voorbijgangers hebben mij toen met rolstoel en al het pad op getild. Mijn vriendin en ik kunnen hier zeker de humor van inzien, terwijl Will direct naar huis wilde omdat hij te veel geconfronteerd werd met wat hij niet meer kan. Hier kon ik mij totaal niet in herkennen. Ik ben juist iedere dag blij en dankbaar dat ik zulke momenten kan meemaken! Hierdoor heb ik het gevoel dat ik leef! Je kunt wel altijd in je veilige huisje blijven zitten, waar alles keurig op jou is aangepast, maar hierdoor ontdek je de wereld niet. Het leven heeft positieve en negatieve kanten, maar is zeker de moeite waard!

Liefde

Het liefdesverhaal van deze film vind ik heel erg mooi. Hoe de onvoorwaardelijke liefde van Louisa voor Will groeit, is bijzonder. Ook hoe zij met elkaar omgaan is heel speciaal. Tijdens de bruiloft van de ex-vriendin van Will, vraagt Louisa: “Gaan we nog dansen?” Will
kijkt haar niet begrijpend aan en Louisa gaat op zijn schoot zitten en zegt: “Kom op, dan hebben die lui morgen ook iets om over te praten.” Dit is precies hoe mijn vrienden met mij omgaan. We ondernemen leuke dingen en trekken ons niets aan van wat andere mensen van ons vinden.

Een liefdesrelatie is echter wel anders dan een vriendschappelijke relatie. De gedachte van Will dat hij niet wil dat Louisa dingen mist die andere mannen haar wel zouden kunnen geven, herken ik maar al te goed. Dit heeft naar mijn mening alles te maken met zelfacceptatie, maar je kunt jezelf op relationeel vlak pas accepteren als je een relatie hebt en kunt oefenen met gebeurtenissen. Net als de man in deze film heb ik in relaties vaak het gevoel gehad dat ik mijn partner tekort doe of dingen ontneem doordat ik een beperking heb. Soms vonden mijn partners dit ook, soms ook helemaal niet. Ik denk dat iemand in een rolstoel prima een relatie kan hebben met een lopend iemand, maar dat je elkaar wel de ruimte moet geven om elkaars eigen dingen te kunnen doen. Maar dat geldt uiteraard voor iedere relatie.

De film Me Before You is een prachtige film en geeft mensen weer een beetje meer inzicht in hoe leven met een beperking is. Hoewel je hoopt dat het verhaal een andere wending neemt en op een andere manier eindigt, is het zeker een aanrader om deze film te gaan bekijken in de bioscoop.

Film informatie

Titel: Me Before You
Regie
: Thea Sharrock
Cast: Emilia Clarke, Sam Claflin, Janet McTeer, Charles Dance
Speelduur:  
110 minuten
Releasejaar: 
2016

Eind maart werd er een special van Kruispunt uitgezonden genaamd ‘Vechten voor hoop’ over revalidanten met een dwarslaesie in revalidatiecentrum De Hoogstraat in Utrecht. In dit revalidatiecentrum heb ik ook gerevalideerd en ik kom hier nog steeds regelmatig, bijvoorbeeld om wekelijks te sporten en maandelijks te zwemmen. Toen ik hoorde dat de special uitgezonden zou worden heb ik deze opgenomen, maar ik wilde deze terugkijken op een rustig moment, wanneer ik er klaar voor was.

In de aflevering worden Milou (13) en Remco (29) gevolgd tijdens hun revalidatie. Remco heeft een motorongeluk gehad en Milou is gevallen tijdens het NK turnen. Beiden hebben zij een hoge dwarslaesie.

Vooral het verhaal van Milou greep mij erg aan. Hoe haar ouders vertellen over het ongeluk en de onzekere tijd die volgde, herinnert mij aan de verhalen van mijn eigen ouders in het tv-programma Rembrandtkade 10.

Al in het ziekenhuis werd aan Milou verteld dat zij waarschijnlijk nooit meer zou kunnen lopen. Haar vader vindt dat pedagogisch niet verantwoord dat de arts dit op deze manier mededeelt. Zelf kreeg ik op mijn 10e levensjaar te horen van de revalidatiearts in de Hoogstraat (dezelfde arts als Milou) dat ik nooit meer zou kunnen lopen. De reden die hij gaf, was dat we te laat waren. Ik herinner mij nog heel erg goed dat mijn moeder en ik toen op de gang zaten te huilen en dat we mijn vader in de gesprekskamer hoorden schreeuwen tegen de arts. We kwamen toch ieder halfjaar voor controle? Hoe kan het dan dat we te laat zijn? Achteraf weet ik dat dit een uiting was van mijn vaders eigen verdriet en onmacht.

Halverwege de uitzending zegt Milou: “De artsen kunnen wel zeggen dat ik nooit meer kan lopen, maar dat maakt mij niet uit.” Dit is zo herkenbaar voor mij. Ik heb altijd na het ongeluk gedacht dat ik weer zou kunnen lopen en daar heb ik altijd keihard voor getraind. Ook ik fantaseerde, net als Milou, samen met mijn moeder over mijn bruiloft later. Waarbij ik in een prachtige jurk samen met mijn vader naar mijn toekomstige echtgenoot loop. Na 20 jaar realiseer ik mij dat trouwen in een rolstoel ook helemaal niet zo’n straf is. De positieve houding van Milou ontroerde mij enorm. Ik dacht bij mijzelf: Meisje meisje, je hebt nog zo’n lange weg te gaan. Maar ze houdt zich zo sterk en zo groot. Echt heel bijzonder voor haar jonge leeftijd.

Het verhaal van Remco is voor mij typerend voor mijn situatie op dit moment. Remco is erg bezig met de toekomst. Met zijn werk en de zin van het leven. Zijn verhaal deed mij denken aan mijn revalidatieperiode in 2013 waarin ik mij met de therapeuten voorbereidde op het ‘volwassen leven’. Een aantal weken voor de uitzending kwam ik Remco tegen in De Hoogstraat. Hij vroeg mij of ik voor hem op het knopje van de lift wilde drukken, omdat hij zijn handen niet kan bewegen. Pas na een aantal seconden realiseerde ik mij dat ik ook het knopje in de lift voor de juiste verdieping in moest drukken. Ik vroeg hem nog: “Vind je het niet lastig om steeds hulp te moeten vragen?” Hij vertelde mij toen dat hij binnenkort een hulpmiddel zou krijgen waarmee hij zelf de knop van de lift kan bedienen.

Deze aflevering laat precies zien wat een prachtige plek Revalidatiecentrum De Hoogstraat is. Zoals de titel al zegt: het is een plek van hoop. Iedereen die hier komt, heeft zijn of haar verhaal wat hem of haar uniek maakt. Maar allemaal hebben ze die vurige passie om te strijden voor het hoogst haalbare! Dit vind ik zo bewonderenswaardig om te zien. De Hoogstraat is voor mij een tweede thuis. Het is geen plek van verdriet, maar een plek waar je mag zijn wie je bent. En dat is genoeg. Iedereen wordt gerespecteerd zoals hij of zij is. Er ontstaan vriendschappen voor het leven. En dat maakt het grote verdriet van wat je overkomen is toch enigszins dragelijker.

Klik hier om de aflevering van Kruispunt terug te kijken. Ik ben benieuwd wat voor indruk het bij jou achterlaat.

De afgelopen weken heb ik me afgevraagd waarom ik nog steeds niet zo lekker in mijn vel zat. Mijn rolstoelen zijn per slot van rekening allebei weer gemaakt, dus ik ben weer mobiel. Echter merkte ik dat alles mij nog best veel energie kostte en mijn energielevel kwetsbaar was. Toen ik laatst met een vriendin hierover sprak, moest ik denken aan een model wat ik 3 jaar geleden van mijn ergotherapeut in het revalidatiecentrum geleerd heb. Ik wil dit model graag met jullie delen, omdat het voor veel duidelijkheid kan zorgen, zowel voor mij als voor mensen in mijn omgeving.

Het model lijkt op de Piramide van Maslow die veel van jullie wellicht wel kennen. Maslow geloofde dat een mens verschillende behoeften wil bevredigen. Bevrediging van behoeften in de hogere lagen van de piramide kan pas gebeuren nadat de behoeften in de lagen daaronder bevredigd zijn. Klik hier voor meer informatie over de piramide van Maslow.

Mijn ergotherapeut in Revalidatiecentrum De Hoogstraat had voor mij de piramide van iemand in een rolstoel getekend, in dit geval dus van mijzelf. Na enkele weken revalideren wilde ik namelijk alweer aan het werk gaan en ik begreep niet goed waarom dat nog niet mocht van de therapeuten. Nadat dit model uitgelegd was begreep ik het beter. Het is voor mij het makkelijkst om de piramide uit te leggen aan de hand van de stappen die ik tijdens het revalidatieproces genomen heb.

Model Manon

  1. Het eerste doel wat ik samen met de therapeuten wilde behalen was het realiseren van een nieuwe rolstoel. In mijn huidige rolstoel zat ik niet goed meer en had ik veel lichamelijke klachten, zoals hoofdpijn en rugpijn. Hierdoor moest ik veel rusten gedurende de dag en kon ik minder activiteiten ondernemen. Naast het hebben van een goede rolstoel is mijn aangepaste auto van cruciaal belang. Zonder auto kan ik mezelf niet vervoeren en ben ik niet zelfstandig.
  2. Als deze voorzieningen in orde zijn kan ik mij richten op mijn persoonlijke verzorging. Hier zijn we direct mee gestart toen ik mijn revalidatietraject begon, omdat het uitzoeken van een nieuwe rolstoel niet binnen een week kon gebeuren. Er moesten veel onderzoeken gedaan worden naar wat ik wel kon en wat niet om te kijken wat voor rolstoel het meest geschikt zou zijn voor mij. Bij persoonlijke verzorging gaat het om douchen en aankleden met hulp, maar ook om boodschappen doen en koken. Ook heb ik 2 keer per week fysiotherapie en minimaal 1 keer per week sporten (tijdens het revalideren 2 keer per week) nodig om optimaal te kunnen functioneren. Mensen zonder beperking bewegen al veel meer op een dag dan ik in mijn rolstoel, dus daarom zijn de momenten dat ik kan bewegen nóg belangrijker.
  3. Tijdens het revalidatietraject was ik niet aan het werk. De therapeuten hebben er heel bewust voor gekozen om deze laag in de piramide eruit te halen. Zij wilden dat ik mij eerst ging richten op de andere lagen van de piramide om eerst weer te gaan genieten van het leven en alle leuke dingen om erachter te komen wat ik wilde. Vervolgens konden we hier een geschikte functie bij zoeken. Maar ook om te solliciteren is het goed om eerst de rest op orde te hebben.
  4. De vierde laag is die van sociale contacten en het doen van leuke dingen. Voor mij zijn dat bijvoorbeeld uitgaan met vrienden en het bezoeken van concerten. Ik heb heel bewust ‘sociale contacten’ boven ‘werk’ geplaatst. De reden hiervoor is dat ik tijdens mijn revalidatietraject merkte hoe lastig het is om ‘aangehaakt’ te blijven bij vrienden. Het doorlopen van een revalidatietraject is iets heel anders dan het werkende leven wat andere mensen leiden. Veel mensen begrepen niet wat ik de hele week aan het doen was. Ik denk dus dat je door werk gemakkelijker vriendschappen kunt onderhouden, omdat je een soortgelijk leven leidt.
  5. Het hoogste niveau is het niveau van je passie vinden en kunnen leven, zelfontwikkeling en liefde. Want pas als je van jezelf kunt houden en jezelf kunt redden, kun je energie in een relatie steken. Ik twijfel soms of ik dit hoogste niveau al bereikt heb. Ik denk dat ik er nu wel steeds meer in de buurt kom, maar de onderliggende lagen zijn nog niet stevig genoeg.

De kern van het model is dat als er iets wegvalt op één van de onderste lagen, dit ook gevolgen heeft voor de bovengelegen lagen. Dit heb ik in mijn figuur aangegeven met de paarse stippellijn. Neem nu bijvoorbeeld het stuk gaan van mijn rolstoel of mijn auto. Dan wordt de onderste laag direct een stuk kleiner en daarmee de bovengelegen lagen ook, omdat je minder energie te verdelen hebt. Of als het bij Fokus niet helemaal soepel loopt en ik te maken krijg met veel wachttijden of het inwerken van nieuwe medewerkers heeft dit ook direct invloed op de tweede laag.

Dit model heeft me laten inzien hoe kwetsbaar ik eigenlijk nog steeds ben. Zelf vond ik het alweer super goed gaan met me en had ik het gevoel alsof ik de hele wereld bijna weer aankan. Door het stuk gaan van mijn rolstoelen, merkte ik dat persoonlijke verzorging (en de transfers die ik hiervoor moet maken) mij veel meer energie kostten en dat ik daardoor ook geen energie had om naar kantoor in Amsterdam te gaan. Dit was een te grote onderneming. Gelukkig heb ik 2 weken thuis kunnen werken en is dit helemaal goed gegaan.

Ook is het niet zo gek dat ik nu moet bijkomen van alles. Het afbreken van de piramide gaat heel erg snel, maar het opbouwen kost veel meer tijd.

Als je me een beetje kent, weet je dat ik geen klager ben. Ik sta positief in het leven en zie het goede in alles en iedereen! Maar sinds mijn rolstoel vorige week kapot is gegaan (en dit keer echt goed stuk), is mijn wereldje best wel klein geworden. En tot overmaat van ramp ging de voetplaat van mijn elektrische rolstoel (mijn reserve rolstoel) ook nog stuk! Wat een boel tegenslagen tegelijk! Zoals Murphy zei: “Anything that can go wrong, will go wrong.”

Vorige week donderdag stond ik in de badkamer en na het opdoen van mijn make-up draaide ik mij om om naar de woonkamer te rijden toen mijn wiel van mijn rolstoel schoot. Het voelde alsof de as van het wiel uit het mechanisme schoot. Het wiel bleef in 45 graden tegen mijn rolstoel staan wat ervoor zorgde dat ik niet omviel en uit de rolstoel op de grond viel. Ik drukte direct op het alarm wat ik bevestigd heb aan mijn rolstoel en binnen 5 minuten waren er 2 assistenten van Fokus aanwezig. Ik wilde het wiel terug bevestigen aan mijn stoel, maar dit bleek niet mogelijk te zijn omdat het systeem van mijn stoel afgebroken was! Ik ben vervolgens in mijn elektrische rolstoel gaan zitten en heb direct Welzorg gebeld. Binnen 3 uur was er een monteur, maar helaas moest hij constateren dat hij het niet direct kon maken omdat er een onderdeel besteld moest worden.

Gelukkig werkte ik die dag thuis en konden mijn afspraken die dag gewoon doorgaan, want ik kon redelijk goed werken vanuit mijn elektrische rolstoel. Alleen hield ik dit niet lang vol, omdat deze rolstoel een stuk hoger is dan de handbewogen rolstoel en ik hierdoor met een gebogen rug achter mijn laptop zat. Ook kan ik met de elektrische rolstoel niet onder mijn verlaagde aanrecht, dus het niet kunnen koken was een groter probleem. En de hele week eten bestellen leek mij ook geen goed idee nu ik probeer gezond te leven en aan mijn conditie te werken.

De eerste paar dagen waren een regelrechte ramp voor mij en het liefst bleef ik die dagen de hele dag in bed (hier had ik het minste pijn), maar na 5 à 6 dagen begon het zowaar te wennen dat mijn elektrische rolstoel mijn nieuwe vervoersmiddel was geworden en dat ik gewoon wat vaker moest rusten op de dag.

Nadat ik met veel moeite geaccepteerd had dat ik mijn fijnste rolstoel voorlopig nog niet terug zou hebben, omdat het minimaal een week duurt voordat het onderdeel geleverd zou zijn, en ik met mijn werkgever besproken had om thuis te werken leek alles weer een beetje ritme te krijgen. Maar toen ik afgelopen donderdag na een paar uur werken op de bank weer in mijn elektrische rolstoel stapte, brak mijn voetplaat gedeeltelijk af! Ik heb direct het onderhoudsbedrijf gebeld en met veel smeken kwam er de volgende dag een monteur langs. Hij constateerde dat er een onderdeel van de voetplaat gebroken was en dat ook hier een onderdeel voor besteld moest worden. Vervolgens werd ik gebeld door het bedrijf dat mijn handbewogen rolstoel gaat repareren om hier een afspraak voor te maken. Dit is pas op zijn vroegst volgende week vrijdag mogelijk. Dus dat wordt nog een weekje behelpen!

Dat mijn rolstoelen stuk gaan, is voor mij nog niet eens het grootste probleem. Wat ik vooral lastig vind is dat ik nu veel meer hulp nodig heb dan normaal. Een voorbeeld: Mijn mobiele telefoon viel op de grond. Normaal gesproken kan ik deze zelf oprapen vanuit mijn handbewogen rolstoel. Doordat ik nu in mijn elektrische rolstoel zat en deze veel hoger is, kon ik er niet bij. Ik probeerde met een flesje water de mobiel te verplaatsen, zodat ik er wellicht wel bij zou kunnen. Uiteindelijk viel ook het flesje water op de grond en ik bijna uit mijn rolstoel waardoor ik afhankelijk was van de hulp van Fokus om de spullen op te rapen. Als je dit normaal zelf kunt, is het niet fijn om nu hulp te moeten vragen. Het voelt heel passief en dat is voor zo’n actieve tante als ik maar moeilijk te accepteren.

Om wel in beweging te blijven en de pijn in mijn rug tegen te gaan, ga ik nu regelmatig handbiken. Zo heb ik toch het gevoel dat ik fit blijf, ben ik de deur even uit en kan ik mijn gedachten verzetten. Gelukkig is het heerlijk weer! Hopelijk is volgende week het grootste probleem weer opgelost en kan ik weer in mijn actieve rolstoel. Dan kan ik mijn normale leven weer oppakken.

Sinds de zomer ben ik lid van de sollicitatiecommissie van het Fokus-project waar ik woon. Het Fokus-concept houdt het volgende in: Ik woon in een eigen aangepast appartement, maar door middel van een intercomsysteem is het mogelijk om mensen op te piepen die mij komen helpen met bijvoorbeeld douchen, aankleden of andere dingen. In een nieuwsbrief aan de cliënten van afgelopen zomer stond een oproep voor leden van de commissie, omdat het steeds belangrijker wordt om cliënten te betrekken bij het aannemen van nieuwe ADL-assistenten. ADL staat voor Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen.

Natuurlijk werd ik gelijk enthousiast! Het voeren van sollicitatiegesprekken is mij niet onbekend door mijn werk als recruitment consultant. En hoe leuk is het om zelf mee te mogen beslissen over de mensen die mij wellicht in de toekomst helpen in mijn dagelijks leven?!

Ik heb nu al een aantal gesprekken gedaan en ik merk toch wel verschillen met mijn werk. Het grootste verschil is dat op mijn werk de mensen vaak langskomen voor de eerste keer, dus voor een kennismakingsgesprek. Bij ons Fokus-project komen de sollicitanten voor een gesprek in de derde ronde. Het eerste gesprek hebben zij namelijk gehad met onze locatiemanager, het tweede gesprek met 2 andere ADL-assistenten (toekomstige collega’s) en het derde gesprek is dan met 2 cliënten, ook wel de klanten die gebruik gaan maken van de diensten. Dat de kandidaten bij mij aan tafel zitten, wil dus zeggen dat hij/zij de vorige 2 rondes overleefd heeft. Ook is er dan geen uitgebreide introductie van het gesprek nodig.

In de meeste gevallen zijn de kandidaten inderdaad goed geschikt voor het werk van een ADL-assistent. Ze zijn sociaal, hebben ervaring in de zorg of een duidelijke motivatie waarom ze dit werk willen gaan doen en hier geschikt voor zijn. Toch is het al meermaals gebeurd dat ik als cliënt een hele andere indruk had van de kandidaat dan de manager en de toekomstig collega’s. Hier ligt dan ook een kans voor mij om de manager te adviseren om nogmaals het gesprek aan te gaan met een sollicitant of om ervoor te kiezen om de sollicitant niet aan te nemen. Ik vind dit erg leuk om te doen! De ervaring die ik hiermee opdoe kan ik ook weer gebruiken in mijn werk bij Independent Recruiters om onze opdrachtgevers te adviseren over de kandidaten die wij spreken.

Lijkt het jou ook leuk om te werken als ADL-assistent? Kijk dan op deze website voor een overzicht van de vacatures bij alle Fokus-projecten door heel Nederland!

In april 2014 heb ik Olfertjan Niemeijer ontmoet tijdens Emerce E-recruitment in Amsterdam waar wij door Bas Westland aan elkaar gekoppeld waren.

Sinds juli van dat jaar ben ik rustig aan begonnen met werken bij Independent Recruiters. Door verschillende omstandigheden was ik erg onzeker geworden en bang om over mijn eigen grenzen heen te gaan. Ik ben begonnen met het werken op basis van een proefplaatsing. Dit houdt in dat ik 3 maanden met behoud van mijn uitkering aan het werk was. In die periode kon ik mijn uren rustig opbouwen en konden Olfertjan en ik uitvinden of het werk bij Independent Recruiters geschikt was voor mij. Dit ging bijzonder goed! Ik vond het heerlijk om na een lange periode van ziek zijn weer onder de mensen te zijn en een werkritme op te bouwen. Ook vond ik het heerlijk om mijn gedachten te verzetten tijdens het werken.

Al snel gaf ik aan dat ik niet alleen maar administratieve klusjes wilde doen, maar dat ik daadwerkelijk bij wilde dragen aan de core business van Independent Recruiters, namelijk het sourcen en plaatsen van kandidaten. Tijdens mijn studie was ik erg goed in het voeren van allerlei soorten gesprekken op het gebied van Human Resource Management en ik vond het dan ook erg leuk als ik met ervaren consultants mee mocht naar gesprekken met kandidaten. Om steeds meer taken van een recruitment consultant eigen te maken heeft Olfertjan mij leren sourcen. Dit houdt in dat ik op jobboards, zoals Indeed en Nationale Vacaturebank, kijk of ik goede kandidaten kan vinden voor de vacatures die wij op dit moment in onze portefeuille hebben.

In de afgelopen maanden heb ik mijn uren langzaam opgebouwd. Zo ben ik begonnen met 3 uur per week werken en zit ik nu op 14 uur per week. Dit gaat erg goed en ik kan nu een steeds betere balans vinden tussen werk, therapie en ontspanning. Ik krijg binnen Independent Recruiters veel ruimte en vertrouwen om mijn eigen tijd in te delen en aan te geven wanneer het me allemaal te veel wordt. Zo kan ik zelf mijn grenzen nog steeds verleggen. En héél soms, als mijn collega’s zien dat het me te veel wordt, bepalen zij voor mij dat ik mijn rust moet pakken en niet mee ga naar een evenement. Het is heel erg fijn dat mijn collega’s zo met mij meedenken als dat nodig is.

Sinds een paar weken ben ik een nieuw project gestart. Steeds meer klanten vragen aan Olfertjan en mij naar onze ervaring op het gebied van werken met een beperking en zijn benieuwd of zij ook mensen met een beperking een kans kunnen geven binnen hun bedrijf. Dit wordt steeds belangrijker in het kader van de Participatiewet en de Quotumwet. Bedrijven worden verplicht om een volwaardig inclusief personeelsbeleid te voeren waarbij het personeelsbestand een afspiegeling is van de maatschappij. Ik vind het heel erg gaaf om bezig te zijn met dit project, omdat het me op het lijf geschreven is! Mijn netwerk bestaat voor een heel groot deel uit mensen met een beperking en organisaties die zich inzetten voor deze doelgroep. Ik heb nu een aantal gesprekken gehad met kandidaten met een beperking en ik merk dat ik erg blij word van deze gesprekken en dat het me een extra drive geeft om te zorgen dat deze mensen aan het werk komen. Wil je meer weten over mijn project? Klik dan hier.

linkedin3

Manon en Olfertjan Niemeijer

Wanneer de zon begint te schijnen, vind ik niets fijner dan met een goed boek op mijn balkon te genieten van het mooie weer. Ik kom dan helemaal tot rust. Het leek mij leuk om mijn top 5 van boeken voor deze zomer met jullie te delen.

1. On Top – Anna Nooshin
In haar boek On Top vertelt Anna haar levensverhaal en haar weg naar het succesvolle leven dat ze nu lijdt als eigenaar van de website NSMBL. NSMBL gaat over het leven en alles wat erbij hoort. Mode, liefde, eten, emotie en kunst: als het inspireert en krachtig is, is het NSMBL waardig. Het boek On Top leest lekker weg en is op veel vlakken erg herkenbaar voor mij. Al op jonge leeftijd wist Anna dat ze ondernemer wilde worden en dit heeft er voor gezorgd dat ze een enorm doorzettingsvermogen heeft ontwikkeld om haar doelen te bereiken. Door het lezen van dit boek ben ik gaan nadenken over mijn dromen en op welke manier ik deze kan gaan waarmaken.

2. Echt Radmilo – Radmilo Soda
Door mijn revalidatieperiode in De Hoogstraat 2 jaar geleden realiseer ik me steeds meer hoe belangrijk het is om gezond te leven. Dit betekent sporten, gezond eten en drinken, maar ook voldoende tijd voor rust en ontspanning om je lichaam te laten herstellen. Als je meer wilt weten over de werking van je lichaam, maar ook over de werking van voeding, is het boek van Radmilo een echte aanrader. Het heeft mij vele inzichten gegeven, waardoor ik nu beter let op mijn voedingspatroon. Ook staan er in dit boek heerlijke biologische recepten en sportschema’s om gelijk mee aan de slag te gaan.

3. Happy Life – Mascha
Mascha runt het prachtige bedrijf BeautyGloss. Op haar website en YouTube-kanaal geeft ze beautytips voor vrouwen. In haar boek Happy Life schrijft Mascha over veel meer dingen dan alleen beauty. Het boek gaat namelijk over de liefde, studeren, vriendschap, uit huis gaan, feedback krijgen en nog veel meer. Ik heb dit boek gelezen toen ik bijna klaar was met mijn revalidatieperiode. Ik was klaar om de arbeidsmarkt opnieuw te betreden, maar had geen idee waar ik nieuwe werkervaring wilde gaan opdoen en wat ik hierbij belangrijk vind. Nog steeds pak ik regelmatig dit boek uit de kast voor inspiratie.

4. De 13 geboden (Dertien dingen die mentaal sterke mensen niet doen) – Amy Morin
Naast tastbare zaken, zoals voeding en sport, vind ik het ook belangrijk om mij mentaal steeds verder te ontwikkelen en uit te dagen. Ik lees veel psychologische boeken, maar deze zijn vaak wat lastiger om te lezen. Al een tijd was ik op zoek naar een boek wat makkelijk te lezen is en waarmee je eenvoudig zelf aan de slag kunt om een positieve levenshouding aan te leren. Dit boek is voor mij een verademing om te lezen! Aan de hand van praktische voorbeelden leer je hoe je hersenen werken en krijg je tips om mentaal nog sterker te worden.

5. Make-Up – Xelly Cabau van Kasbergen
Naast geestelijke ontwikkeling vind ik het ook belangrijk om er goed en representatief uit te zien. In de boekhandel viel mijn oog gelijk op dit vrolijke boek met prachtige kleuren. Ik vind het leuk om nieuwe dingen uit te proberen op het gebied van beauty. Xelly geeft belangrijke tips voor een mooi verzorgde huid en legt uit hoe de basis te leggen voor een stralende make-up. Naast aandacht voor make-up is er in dit boek ook aandacht voor sport en voeding. Het boek bevat prachtige foto’s van ware make-overs.

Ik ben benieuwd wat jullie van deze boeken vinden. Heb je nog andere leuke boeken die ik zeker moet lezen? Laat het me dan weten door een berichtje achter te laten onder deze blog of via Twitter of Facebook.

Steeds betrap ik mijzelf erop dat ik al een lange tijd geen blog meer geschreven heb. Mijn excuus is dat ik vind dat mijn leven niet zo interessant is om over te schrijven. Dit is natuurlijk helemaal niet waar, want ieder leven is de moeite waard en iedereen kan elkaar inspireren op zijn of haar eigen manier. Mijn blog gaat over mijn weg naar geluk en de zoektocht naar mezelf, op alle gebieden: werk, relaties, sociale contacten, gezond leven, leven met mijn beperking, etc. En ik hoop dat mijn verhaal andere mensen inspireert, ook al is het maar een héél klein beetje.

Vanavond heb ik eindelijk weer eens een avondje voor mezelf. Een avondje geen eters of uit eten en geen activiteiten, zoals fysiotherapie, sporten of vergadering. Gewoon een avondje voor mezelf! Daar had ik zo’n behoefte aan! Lekker doen waar ik zin in heb en dat resulteert dan in het opruimen van mijn huis en daarna met een bord vers eten voor de tv zitten met de kaarsjes aan en een leuke serie. Ik hou ervan!

Mijn moeder heeft mij ooit eens verteld dat het lijkt alsof ik sinds het ongeluk steeds meer behoefte heb aan tijd in mijn eentje doorbrengen. Zij denkt dat dit goed te relateren is aan mijn hersenletsel doordat het bij mij toch langer duurt voordat ik alle indrukken en alle informatie die ik op een dag krijg, kan verwerken. Dit lijkt mij een goede conclusie, echter ik weet niet beter. Voor mij is dit altijd al zo geweest.
Als ik een avond of een dag alleen ben, doe ik wat ik wil, maar denk ik ook na over wat ik meemaak en wat ik belangrijk vind in mijn leven. Er is alleen één ding wat mij steeds weer opvalt. Ik vind het heerlijk om mensen om mij heen te hebben, maar kan ook erg verlangen naar rust. Maar als ik deze rust dan eindelijk heb, weet ik niet hoe ik daar mee om moet gaan. Mijn hele week zit vol met afspraken, zoals werk, persoonlijke verzorging, sport, therapie en mijn sociale contacten onderhouden. Dit zorgt ervoor dat ik altijd wel wat te doen heb en bezig ben. Als ik druk ben, zie ik uit naar zo’n avond alleen op de bank, in mijn joggingbroek met een kop thee en een reep chocola. Maar als het dan eindelijk zo ver is, vind ik het moeilijk om me over te geven aan het moment. Hebben jullie hier tips voor? Hoe doen jullie dat? Ik merkte trouwens ook dat ik hier moeite mee had toen ik een dagje naar een wellness ging voor een schoonheidsbehandeling en een heerlijke massage.

Vanavond heb ik me geprobeerd over te geven aan het moment en gedaan wat op dat moment goed voelde. Ik heb heerlijk mijn boek gelezen in de avondzon. Dit is zeker voor herhaling vatbaar!

Laat me weten wat je van mijn blog vindt door hieronder een reactie achter te laten. Dit vind ik erg leuk! Heb je een suggestie waar ik de volgende keer mijn blog over zou kunnen schrijven? Laat het me dan weten! Tot snel!

Lange tijd heb ik geen nieuwe blogs meer geplaatst op mijn site. Mijn laatste blog ging over het Internationale kamp van de Maltezer Orde. Dat was ook wel één van de hoogtepunten van mijn jaar 2014! De afgelopen maanden ben ik erg druk geweest met onder andere mijn werk. Het kost erg veel tijd en energie om in een goed ritme te komen en te blijven presteren. Daarnaast vond ik de dingen die ik deed niet zo interessant om over te bloggen. Maar nu is het tijd voor nieuwe blogs. Want ik heb weer inspiratie!

Eén van mijn inspiratiebronnen is Mascha Feoktistova. Zij runt fulltime haar beautyblog op www.beautygloss.nl. Ook heeft zij een boek geschreven, genaamd Happy Life. Dit is het moment waarop ik haar heb leren kennen. In haar boek schrijft zij over alle elementen die nodig zijn voor een gelukkig leven, zoals: je eigen identiteit, vrienden, liefde en nog veel meer dingen. Ze geeft in haar boek tips hoe je een nog gelukkiger leven kunt leiden. Hier heb ik veel aan gehad in de periode van mijn burn-out. Maar ook nu haal ik nog steeds heel veel inspiratie uit dit boek.

De reden dat ik Mascha zo’n inspiratiebron vind, is omdat ze doet wat haar passie is. Namelijk het bloggen en vloggen (video-bloggen) over beauty. Het gaat mij er niet om wat iemands passie is, maar als je merkt dat iemand zijn passie leeft, zie je dat terug in zijn of haar werk en in de manier van leven. Mensen zijn gemotiveerder en stralen wanneer zij over hun passie vertellen.

De afgelopen dagen heb ik een fikse keelontsteking en dat is voor mij een teken om mijn rust in acht te nemen. Omdat ik nu weinig of geen activiteiten kan ondernemen, omdat ik simpelweg niet of amper kan spreken, heb ik een aantal vlogs bekeken op het YouTube-kanaal van Mascha, namelijk Vloggloss. De manier waarop zij zichzelf bloot geeft in haar filmpjes en alles laat zien wat ze zoal doet en meemaakt, heeft mij op een idee gebracht. Veel mensen vragen mij hoe het is om in een rolstoel te zitten, wat ik zoal doe op een dag en hoe het is om hulp te krijgen bij het douchen en aankleden en andere dingen. Daarom zou ik graag een keer een week lang iedere dag filmen wat ik allemaal doe: hoe ik hulp krijg bij het aankleden, hoe ik in mijn aangepaste auto stap, hoe het gaat op mijn werk en bij de fysiotherapeut en het boodschappen doen. Op deze manier wil ik mensen een kijkje in de keuken geven van het leven met een beperking.

Op dit moment ben ik mijn ideeën aan het uitwerken en aan het kijken hoe ik alles vorm wil gaan geven. Ik heb ook nog geen camera en geen statiefje. En hoe doe je dat eigenlijk als je wilt filmen en rolstoel rijden? Want naar mijn idee gaat dat niet zo makkelijk samen. Voor nu ben ik erg benieuwd wat jullie vinden van mijn idee en hoor ik heel graag van jullie welke dingen ik absoluut zou moeten filmen.

Voor nu kan ik alleen maar zeggen: Wordt vervolgd… 😉