Herkennen jullie het volgende? Je wilt aanspraak maken op een bepaalde regeling of voorziening, maar je komt niet door de keuring heen, omdat je er te ‘goed’ voor bent. Je bent net te zelfstandig, te slim of te behendig om in aanmerking te komen voor een voorziening die met je lastig lichaam (handicap/chronische ziekte) te maken heeft. Dit heb ik de afgelopen 15 jaar al zo vaak te horen gekregen en op dit moment is dit weer het geval.

Ik ben aan het kijken of ik in aanmerking kan komen voor een Fokus woning. (voor meer info zie: www.fokuswonen.nl) Dit houdt in dat je zelfstandig woont in een eigen huurhuis, maar dat je 24 uur per dag hulp kunt inroepen. Om in aanmerking te komen voor een Fokus woning moet je minimaal 5 uur hulp per week nodig hebben. Dit is 3 kwartier per dag.

Met het leven zoals ik dat op dit moment leef, kom ik 10 minuten per dag vraag om hulp te kort om in aanmerking te komen voor Fokus. Je zult denken: Wat is nou 10 minuten? Maar op weekbasis is het best veel. Nu word ik voor de keuze gesteld om meer dingen die ik zelf kan uit handen te geven en hier hulp bij te vragen, zoals bijvoorbeeld het aankleden ’s ochtends of mijn lunchpakket maken voordat ik naar mijn werk ga. Op zich is er natuurlijk niets mis met het vragen van hulp voor dingen die je zelf niet (gemakkelijk) kunt, maar voor mij was dit wel even een issue. Ik weet nog hoe blij ik 1,5 jaar geleden was toen ik mijzelf eindelijk zelfstandig kon douchen ookal kost het 1,5 uur en een hoop energie. En nu zou het betekenen dat ik dat uit handen zou moeten geven.

Dit weekend heb ik er heel goed over nagedacht en toen ik mij gisteren aan het opmaken was, viel mijn oog op de bedel van Smart en Sexy die ik tegenwoordig draag. Deze staat voor: Liefde, Verbinden en Loslaten. Dit vind ik wel erg typerend voor mijn situatie. Sowieso is mijn goede voornemen voor 2012 om liever voor mijzelf te zijn en beter voor mezelf te zorgen en deze bedel helpt mij daar telkens aan herinneren. Wat betreft Fokus passen de drie woorden ook perfect hierbij. Als ik een eigen huisje heb, doe ik dat uit Liefde voor mijzelf en uiteraard de mensen om mij heen. Ik wil dolgraag zelfstandig zijn en als ik een eigen huisje heb, moet ik alles zelf regelen. Daar kijk ik erg naar uit! Daarnaast denk ik dat een eigen huisje ook erg Verbindend kan werken. Er is dan letterlijk een afstand tussen mijn ouders en mij en ik ben dan niet meer afhankelijk van hen. Hierdoor ontstaat er een andere verbinding tussen ons. Ten slotte het Loslaten. Dat heeft betrekking op de activiteiten die ik nu zelf kan, zoals het douchen en brood smeren en dergelijke, maar ook op bepaalde relaties en gewoontes. Ik moet het oude en vertrouwde loslaten en een nieuw leven op zien te bouwen. Ik probeer de dingen die ik nu zelf kan en waar ik straks bij geholpen ga worden al iets meer los te laten. Ik denk nu: Als ik ’s ochtends geholpen word bij het aankleden, heb ik de stress daar niet meer van en kom ik niet meer zo vermoeid op mijn werk. Dan kan ik op mijn werk goed presteren en desnoods na mijn werk nog wat boodschapjes doen. Want dat moet dan ook gebeuren. Het zal mij dus ook veel vrijheid geven. Ook heb ik in het weekend nog energie over om eens spontaan met een vriendin op een terras te gaan zitten.

Ik ga mijn best doen om voor de woning in aanmerking te komen, omdat ik er nu van overtuigd ben dat het me veel rust en vrijheid zal geven.

Dinsdag las ik op Twitter: ‘Besteed geen tijd aan dingen die je niet kunt beïnvloeden, maar steek je energie in de dingen die je wél kunt veranderen’. Dit is een quote die mij erg aanspreekt. Vanaf eind vorig jaar probeer ik hier meer aandacht aan te besteden, maar ik vind dit erg lastig. Ik ben een erg emotioneel persoon en kan er niet tegen als het niet goed gaat met de mensen die ik liefheb.

Dit nieuwe jaar, 2012, is voor mij een nieuwe start. Ik wil dit jaar laten zien wie Manon van den Heuvel nu echt is. Daarom staan er een aantal belangrijke zaken op mijn ‘to-do-list’, zoals:

  • Het afronden van mijn HBO-opleiding Personeel en Arbeid;
  • Een eigen huisje vinden waar ik 24/7 terecht kan en volledig mijzelf kan zijn;
  • Een baan vinden die bij mij past en waarin ik mijzelf kan laten zien;
  • Mijn grenzen leren kennen (hiermee bedoel ik onder andere grenzen in het kader van belastbaarheid in combinatie met mijn lastig lichaam);
  • Nog zelfstandiger worden dan dat ik nu al ben;
  • Genieten van het leven!

Dit zijn een aantal dingen die op mijn verlanglijstje staan voor het nieuwe jaar. Ze zijn nog niet helemaal SMART (Specifiek-Meetbaar-Acceptabel-Realitisch-Tijdsgebonden) uitgewerkt, maar daar ben ik druk mee bezig.

Het nieuwe jaar begon voor mij gelijk goed. Op 2 januari werd ik namelijk geopereerd aan het litteken op mijn voorhoofd dat ik 15 jaar geleden heb opgelopen bij het auto-ongeluk waardoor ik in de rolstoel terecht ben gekomen. Ik heb al 15 jaar heel erg veel last van hoofdpijn. Nu weet ik dat dit ook verband heeft met het drukke leven dat ik lijd, maar ook voor mijn uitstraling vroeg ik me af of dit litteken niet minder zichtbaar zou kunnen zijn. De neuroloog in het Zuwe Hofpoort ziekenhuis in Woerden heeft mij doorverwezen naar de plastisch chirurg en hij verzekerde mij ervan dat hij het mooier kon maken dan dat het was. Dit is dus afgelopen maandag gebeurd.

In eerste instantie stond ik er niet zo erg bij stil bij wat er met mij zou gaan gebeuren, maar op Nieuwjaarsdag begonnen de zenuwen toch toe te slaan. Maandagochtend om 7.30 uur werd ik al naar de OK gereden en in de voorbereidingskamer brak het zweet mij uit. Het is ook een rare gedachte dat ik 15 jaar geleden op deze datum in coma lag en dat ik nu opnieuw geopereerd werd aan de schade van het ongeluk. Om 9.30 uur deed ik mijn ogen weer open en nadat ik iets gegeten had tussen de middag en aangekleed was, mocht het infuus eruit en mocht ik om 13.30 uur weer naar huis. De eerste middag heb ik lekker relaxt op de bank het eerste seizoen van Gooische Vrouwen gekeken en bezoek gehad van mijn lieve vriendinnetje. Het is heel erg fijn om berichtjes en cadeautjes te krijgen van mensen die met me meeleven. Ik wil jullie daar allemaal voor bedanken.

Vanavond (donderdagavond) heb ik voor het eerst sinds de operatie echte hoofdpijn gehad. Van de artsen mag ik iedere dag 8 Paracetamol, maar tot op heden was dit nog niet nodig geweest. Nu begint de wond te genezen en voel ik de huid hier en daar lichtelijk trekken. Dit brengt toch wel wat pijn met zich mee. Wel moet ik zeggen dat het me erg meevalt! Ik had het erger verwacht! Het resultaat is ook heel erg mooi! Een heel dun potloodstreepje blijft er van het litteken over, maar dat zal straks bijna niet meer te zien zijn. Ook was de druk direct van mijn voorhoofd af toen ik wakker werd. Dit is echt een verademing.

Na 15 jaar kan ik dus met volle overgave zeggen dat dit een nieuwe start is voor mij. Hopelijk kan ik met deze ingreep het hoofdstuk van het ongeluk en de revalidatie weer een beetje meer afsluiten. Ik weet dat dit een turbulent jaar voor mij gaat worden met vele veranderingen, maar ik ben er helemaal klaar voor en weet zeker dat het me gaat lukken! Ik hoop dat 2012 voor jullie net zo’n prachtig jaar mag worden als voor mij.

Dag allemaal,

Welkom op mijn website! Deze website wil ik graag uitbreiden tot een zakelijke pagina die ik kan gaan gebruiken als ik mijn studie afgerond heb in juli a.s.. Tot die tijd zal ik hier blogs plaatsen over mij en over de dingen die ik meemaak. Tot nu toe stonden mijn blogs op blogspot onder de volgende link: http://manonvdheuvel.blogspot.com/, maar vanaf nu zal ik ze hier gaan plaatsen.

Ik hoop dat jullie met plezier een bezoek brengen aan mijn website.

Met een hartelijke groet,

Manon van den Heuvel